In memoriam Tinus de Man

In 2010 voelde Tinus zich niet zo lekker en zijn omgeving zag dat hij er last van had. Hij bagatelliseerde zijn lichamelijke gebreken door gewoon door te gaan, maar de naasten van de familie en van de club adviseerden hem om naar de dokter te gaan. Een man van bijna 80 jaar die je gaat confronteren met een ernstige ziekte verwerkt dat intern, want aan de buitenkant was er voor Tinus niet zoveel aan de hand. Soms vertelde hij me wel hoe het ging, maar dan kreeg ik ook meteen de boodschap van : " Ja, we zien wel" en ging gewoon door met zijn bezigheden. Zijn club presteerde op dat moment ongekend en Tinus putte daaruit kracht en moed. Je zag hem vechten met zijn ongemakken, maar die werden ruimschoots gecompenseerd door de fantastische prestaties van het 1e elftal. De promotie naar de Hoofdklasse moet voor Tinus het absolute hoogtepunt zijn geweest in zijn 50-jarige lidmaatschap van VV Dongen. Iedereen in de nabije voetbal-wereld kende Tinus. Hij liet zich zien bij DVVC en bij Olympia. Hij was daar een graag geziene gast. Op zin tijd een pilsje en plezier maken, het hoorde er allemaal bij.

Hoewel er veel valt te vertellen over het aanstaand voetbal-weekend wil ik deze week stilstaan bij het overlijden van Tinus de Man. Toen het bericht tot mij kwam was ik in eerste instantie geschrokken, toch wetende dat Tinus ernstig ziek was en bijna geen kwaliteit van leven meer had. In die zin voelt het dubbel aan. Tinus was bedlegerig geworden en leverde verschrikkelijk in, waardoor de dood als een bevrijding kwam, waar aan de andere kant je een hele markante persoonlijkheid gaat missen, die in vele voetballevens een rol heeft gespeeld. Ik denk dat iedereen die met VV Dongen te maken heeft of te maken heeft gehad zijn eigen "Tinus- momentje" heeft gehad. Ik herinner me hem vooral als de nietsontziende, rechtvaardige organisator, terreinbeheerder, materiaalman, loterij-man en opvoeder.

Tinus had zo zijn eigen organisatie. Vanuit zijn kleine kantoortje bestierde hij zijn domein: Sportpark de Biezen. Hij kende alle details van haver tot gort en als zaken niet gingen zoals Tinus die in zijn hoofd had, dan lag het nooit aan Tinus, maar aan degene die iets aan hem vroeg. En als hij iets voor je deed dan had je zeker een streepje voor. Tinus kende namelijk twee kanten : goed of slecht, aardig of niet aardig : zijn persoonlijkheid zat zo in elkaar en dat maakte het voor zijn omgeving in ieder geval erg duidelijk. Als kind wist je dat er niet op het hoofdveld mocht worden gevoetbald en voetballen in de buurt van de kantine was helemaal uit den boze. Ballen die de Procureurweg werden opgeschoten moesten direct worden opgehaald door de leider of een van de reserves van het voetballende team. Gebeurde dit niet binnen de gestelde tijdslimiet dan had je een dik probleem en werd je direct geschaard onder de mensen die Tinus niet zo aardig vond en moest je hard werken om dat om te keren.

Aan de andere kant liet Tinus zijn zachte kant maar al te graag zien. Bij overwinningen van 1e elftal zou hij het liefste de hele kantine willen omhelzen om het gelukzalige gevoel te delen. Daar kwam Tinus de Vereniging Man helemaal tot zijn recht en op zulke momenten laadde hij zich op voor de aankomende week. Twee clubs waren voor hem belangrijk VV Dongen en Feijenoord. De club uit Rotterdam was de verbinding tussen Tinus en mij. Toen ik leider van het 1e elftal werd had ik dat ene streepje al voor, omdat ik een van weinigen ben binnen de club die voor Feijenoord is. Wat dat betreft zat het Tinus niet mee de laatste jaren, sportief gezien en vanuit Rotterdams oogpunt, en daarom was het zo mooi dat VV Dongen vanaf 2007 zo goed ging presteren.
Zijn club veranderde om hem heen en hij zag dat alles wat professioneler werd aangepakt.

Ondanks zijn hoge leeftijd ging Tinus mee in de vaart der volkeren en hoe prachtig was het om de vreugde bij Tinus te zien toen VV Dongen promoveerde naar de 1e klasse.
Toch bleef hij alle standaard teams kritisch volgen en becommentarieerde vanaf de zijkant wat hij van het team en de individuele spelers vond als ze op achterstand waren gekomen. Je kon dan mar beter even uit de buurt blijven, maar als de achterstand omgezet werd in winst wist je dat je Tinus weer om het een of ander kon vragen.

In 2010 voelde Tinus zich niet zo lekker en zijn omgeving zag dat hij er last van had. Hij bagatelliseerde zijn lichamelijke gebreken door gewoon door te gaan, maar de naasten van de familie en van de club adviseerden hem om naar de dokter te gaan. Een man van bijna 80 jaar die je gaat confronteren met een ernstige ziekte verwerkt dat intern, want aan de buitenkant was er voor Tinus niet zoveel aan de hand. Soms vertelde hij me wel hoe het ging, maar dan kreeg ik ook meteen de boodschap van : " Ja, we zien wel" en ging gewoon door met zijn bezigheden. Zijn club presteerde op dat moment ongekend en Tinus putte daaruit kracht en moed. Je zag hem vechten met zijn ongemakken, maar die werden ruimschoots gecompenseerd door de fantastische prestaties van het 1e elftal. De promotie naar de Hoofdklasse moet voor Tinus het absolute hoogtepunt zijn geweest in zijn 50-jarige lidmaatschap van VV Dongen. Iedereen in de nabije voetbal-wereld kende Tinus. Hij liet zich zien bij DVVC en bij Olympia. Hij was daar een graag geziene gast. Op zin tijd een pilsje en plezier maken, het hoorde er allemaal bij.

Tinus zal vooral in de herinnering blijven bestaan als de man die met een ongelooflijk verantwoordelijkheidsgevoel zijn onvoorwaardelijke liefde aan zijn zo geliefde vereniging betuigde.

Hij is het toonbeeld van onverzettelijkheid en doorzettingsvermogen en dankzij zijn aanwezigheid in onze omgeving hebben we van hem bewust of onbewust lessen geleerd, waarover we niet of nooit hebben nagedacht. Nu Tinus ons heeft verlaten zal hij doorleven in al onze "Tinus momentjes" en wekelijks zullen we zijn naam uitspreken of aan hem denken als we plaatsnemen op de Tinus de Man tribune. Een eerbetoon aan een icoon, die zijn rust met recht heeft verdiend. Tinus de Man.

Frank van Heteren