De Tour van Joris...dag 15

In een dagelijkse blog die rijkelijk voorzien is van foto’s neemt fotograaf Joris Knapen ons mee in de wereld van de Tour de France de tour en het hele circus er omheen, dus ook de ‘achterkant’ van dit wereldberoemde evenement. Hieronder zijn verslag van dag 15 en een serie exclusief voor dongen.nieuws.nl gemaakte foto’s.

Vandaag staat etappe 15 op het programma, de start is in Bourg-En-Bresse en de finish in Culozmar. Gelukkig is de “storm’” van gisteren weer gaan liggen. Ik kan mezelf nu weer volledig concentreren op mijn fotografie. Ik heb gisteren besloten om vandaag uit te slapen, helaas is daar niks van terecht gekomen. In het dorpje waar de camping was, was het al heel vroeg onrustig. Geen idee wat er was, maar om 7.00uur kruip ik maar uit mijn tentje. Om even later toch maar weer terug in mijn slaapzak te kruipen en verder te slapen. Gelukkig lukt dat aardig. Om 8.30 sta ik op, ik breek mijn tentje af en ga daarna nog even rustig douchen, om een half uurtje later te vertrekken naar de start van de etappe van vandaag. In het Village-Depart ontmoet ik weer de gebruikelijke mensen. Ook zie ik een Nederlandse politie agent. We maken een praatje en de beste man blijkt uit Tilburg te komen en is in de Tour de France, als ik het goed begrepen heb, op een soort van uitwisselingsproject. Daarna zoek ik nog wat collega’s op om de planning van vandaag door te nemen.

We besluiten als eerste naar de hoogste berg van vandaag te rijden, bijna aan het einde van het parcours. Daarna gaan we proberen om in de afdaling (die doen ze vandaag twee keer) nog wat mooie foto’s te nemen.

Het is goed te merken dat het zondag is, langs het parcours is het uitzonderlijk druk, tijd om te stoppen heb ik vandaag niet. Ik moet en zal op tijd aankomen. Na lang gereden te hebben door een afwisselend landschap, kom ik net voor de klim “vast” te zitten achter de reclame caravaan. Gek eigenlijk hoe je grote stoere kerels ineens ziet veranderen in kleine hebberige kinderen. En ongegeneerd lopen te schooien om een “prul” uit deze caravaan. Daarbij , eerder regelmatig als uitzonderlijk, letterlijk hun leven wagen om snel dat “prul” van de weg te rapen. Of uit de handjes van kinderen proberen te grissen. Ik blijf me hier telkens over verbazen.

Als ik, vaak voor de start van de etappe, aan de binnenkant van de hekken sta. En ik raap dan iets op wat op de weg gevallen is, geef ik het meestal aan een klein kindje wat op het eerste gezicht niet zoveel heeft. Dan zijn vaak de wat ouder vrouwen heel erg boos dat ik het niet aan hun geef. Ik blijf het vreemd vinden en kan er maar niet aan wennen.

Maar goed, Langzaam rij ik door een niet onderbroken mensen massa naar boven. Net over de top van de beklimming, mag ik mijn auto parkeren voor de camper van een Nederlands koppel. Tijd om kennis te maken heb ik niet, ineens staan er allemaal collega fotografen achter en naast mijn auto. Spitsuur. Iedereen heeft voor vandaag het zelfde plan, zo lijkt het.

Het begint zo een gezellige bende te worden, met al die internationale fotografen bij elkaar. Iedereen gaat op zoek naar zijn plekje om net een andere foto te maken. En toch zal bijna iedereen met ongeveer dezelfde foto’s terug komen. Ook ik en dat is niet de bedoeling, maar de mensen massa en de weinig fotogenieke klim laten geen andere keuze. Tijd om nog iets anders te zien of verzinnen is er niet. De renners komen er al aan. Snel maak ik van de belangrijkste renners de gebruikelijke plaatjes. Ik probeer nog iets speciaals te maken maar dat wil niet echt lukken. Balen, maar het is niet anders. Als ik op weg ben naar de auto zie ik ineens de MontBlanc in de verte. Ik probeer toch nog snel iets speciaals te maken. Tijd om de foto terug te kijken heb ik niet. Ik moet als wiedeweerga terug in de auto en op naar de afdaling.

Shoot, ik zie weer niets interessants om te fotograferen. Ik stop daarom maar op een willekeurige plek in de hoop iets moois te kunnen fotograferen. In eerste instantie kies ik voor het gebruikelijke beeld. Maar dit levert niet echt iets heel spectaculairs op. Ik loop nadat de eerste renners gepasseerd zijn weer terug richting de auto. Dan ineens zie ik tussen de bomen door (oja, de afdaling is door een donkerbos) net een strookje licht vallen. Ik twijfel geen moment en daar ga ik de achterblijvers fotograferen. Het levert voor mij toch nog een mooi plaatje op. Nieuwswaarde, hmmm… 0, en echt goed verkopen zal de foto ook niet, maar ik ben er tevreden over.

Als een etappe voorbij is, proberen al de wielertoeristen als volwaardige wielrenners tussen alle Tour auto’s door naar benden te geraken. Ik heb ook weer zo’n malloot achter op mijn bumper hangen. Met een beetje geluk weet ik hem op geruime afstand te houden. Maar dit gaat zo hard, als er ook maar iets gebeurd dan zit hij A, achter op mijn auto en misschien nog wel erger, komt hij zo zwaar ten val. In een haarspeld bocht scheld ik hem de huid vol, en weet hem te overtuigen mij maar niet meer zo dicht te volgen. En gelukkig doet hij dit ook. En ongelogen waar, nog geen 30 seconden later als we weer in volle vaart naar benden racen, zie ik 3 auto’s voor mij gebeuren waar ik de wielertoerist achter mij voor gewaarschuwd heb. De man moet uitwijken, zijn voorwiel blokkeert en gaat over de kop, hij komt recht op zijn hoofd op de grond en rolt nog een paar keer door. Zijn fiets vliegt door de lucht, de wielen vliegen eruit. Ik schrik, probeer in een seconde te bedenken wat ik kan en moet doen. Ik kan niet remmen omdat er dan achter mij hetzelfde kan gebeuren. En daarachter komen op hoge snelheid nog veel meer auto’s en motoren aan. In een flits zie ik de man proberen op te staan, tenminste dat denk ik gezien te hebben. Ik besluit om door te rijden. Nog steeds geschrokken van wat ik daarnet gezien heb kom ik beneden aan. Niet veel later stopt naast mij de wielertoerist, hij biedt zijn excuses aan en zegt in gebrekkig Engels, nu weet ik wat je bedoelde. Hij wenst mij nog een veilige rit en zegt nogmaals sorry. Pfff… Ik hoop voor de beste man dat hij het er goed van af heeft gebracht, al denk ik dat dit niet het geval kan zijn. De Ambulance die mij niet veel later tegemoetkomt, zal waarschijnlijk voor hem zijn. Beste wielertoerist, die daar zo over de kop ging, ik wens je een spoedig herstel.

Het liefste zou ik willen vertellen dat er niet voor niets zoveel politie en beveiliging langs de kant van het parcours staat, en dat zei weten wanner het veilig is om over te steken of te fietsen op de weg, dat je je kinderen in de gaten moet houden, enz, enz.. Maar dat is niet aan mij. Maar misschien toch, kijk alstublieft goed uit, niet alleen als u nog naar de Tour komt maar ook in Nederland.

Dat gezegd hebbende, morgen weer een nieuwe en spannende dag op het programma, we gaan naar Zwitserland. En nog veel leuker, iemand heeft aan mij iets heel speciaals gevraagd. Ik heb gezegd dat ik het graag wil doen, maar eerst zien en dan geloven. Spannend.

Tot morgen

Groet Joris

BEKIJK DE FOTO'S VAN DEZE DAG IN DE FOTOSERIE BOVENAAN DIT ARTIKEL