Toos van der Schoof 100 jaar

Vandaag is het precies 100 jaar geleden dat Mevr. Toos van der Schoof in Dongen werd geboren. Mevr. van der Schoof woont dankzij de hulp van de kinderen en een thuishulp nog steeds zelfstandig al kan ze niet goed meer lopen en gaat het gehoor wel wat achteruit. Burgemeester Marina Starmans feliciteerde haar vanmorgen en bracht een grote taart én een leuk cadeautje mee.

Dat Toos als eerste van haar familie het eeuwfeest zou halen, was niet voorspeld. Op haar 7e jaar werd ze getroffen door een verdwaalde kogel en kreeg ze al de laatste sacramenten toegediend. Ze speelde toen achter het ouderlijk huis aan de Tramstraat naast de boterfabriek. De directeur daarvan was bezig met schietoefeningen waarbij één van de kogels aan de andere kant van de muur Toosje raakte. De kogel trof haar long, het bloed was nauwelijks te stelpen en Toos verloor enige tijd het bewustzijn. Tegen de directeur is destijds geen aanklacht ingediend, het was immers geen opzet en 'de man was een goed katholiek'. Opvallend genoeg kreeg de man van wie het bewuste wapen gekocht was, een politieman, wel een celstraf en zijn ontslag maar het belangrijkste was natuurlijk dat Toos na enkele dagen kritieke toestand weer beter werd.

Tegen die achtergrond was het logisch dat de familie van Toos ook in de jaren daarna extra bezorgd was over haar gezondheid. In haar latere leven kreeg ze, getuige 14 ziekenhuisopnames, nog met diverse gezondheidsproblemen te makenzodat het wel erg bijzonder is dat ze alle familieleden ruimschoots overleefde en nu de magische 100 haalt.

Achter het ouderlijk huis aan de Tramstraat begonnen de broers van Toos een jarenlang florerende schoenfabriek, Arda genaamd, bekend geworden door de productie van zogenaamde klompschoenen.Toos zelf werkte in de Cooperatie en de kruidenierswinkel van broer Drik. Een zesdaagse werkweek waarbij de winkel pas om 10 uur 's avonds dichtging waarna er nog geschuurd en geboend werd. de enige vrije dag diende in het streng katholieke gezin waar ze opgroeide aan de kerk te worden besteed. Driemaal per zondag ging Toos naar de mis en deed ze de kruisweg. Dit hield in dat je alle grote schilderijen en beeldhouwwerken waarop Jezus was afgebeeld langs ging en bij ieder werk stil stond om een minuut of vijf in gebed te gaan. De Hamse kerk telde twaalf van deze werken...

Tocht werd er ook genoten. Hoogtepunten waren de jaarlijkse kermissen de familiefeesten, een traditie die ze ook zelf heeft voortgezet, al zal dit bij deze speciale gelegenheid (haar honderdste verjaardag) voor het eerst niet in een zaal volop eten, drank en voordrachten zijn. Toos trouwde na de oorlog met Jos Peeters, de schilder, met wie ze nog het diamanten huwelijk (waarbij Anneke Gronloh optrad) mocht vieren. Jos bereikte de gezegende leeftijd van 92 jaar. Een absoluut dieptepunt in het leven van Toos is het verlies vorige maand van haar oudste zoon Pierre, die overleed aan een hersentumor. Dit is de belangrijkte reden waarom er nu geen uitgebreide feestavond is.

Toos heeft in 100 jaar veel zien veranderen. De tram verdween uit het Dongense straatbeeld maar er kwam een lawine aan nieuwe uitvindingen voor terug. Als kind reed Toos met haar oom Toon mee met een Ford, één van de eerste wagens in Dongen. En bij een gefortuneerd verkoper van leer ging ze samen met andere kinderenidere woensdagmiddag de nieuwste revolutie, de radio, bezichtigen. Luidkeels zongen ze mee met kinderliederen en ademloos werd geluisterd naar de diverse hoorspelen. Gevraagd naar de grootste uitvinding noemt Toos de telefoon "want dat je met iemand kan praten die heel ergens anders is, zelfs aan de andere kant van de wereld, vind ik nog steeds ongelooflijk" aldus Toos.

Een belangrijke missie in het leven van Toosen Jos was dat de kinderen het in ieder geval beter zouden krijgen dan zij vroeger. Niet dat ze zelf tekort waren gekomen, maar ze vond het belangrijk dat haar kinderen wel volop de ruimte kregen om van het leven te genieten, te studeren en zodoende hun mogelijkheden te benutten. De kinderen kijken dan ook terug op een warme jeugd en dochter Ineke en zoon Leon zijn blij dat ze hun moeder nog zo lang in hun midden mogen hebben en vandaag haar honderdste verjaardag mee kunnen en mogen vieren.