J.J. Anspachschool neemt afscheid van juffrouw Loni

27 jun 2011, 18:21 • Nieuws

Over ruim een week neemt ze afscheid van de J.J.Anspachschool, na daar 36 jaar met veel plezier en tomeloze inzet werkzaam te zijn geweest. Juffrouw Loni, voor collega's "ons Loon". Tijd voor een interview. Geboren 2 ½ maand na de Watersnoodramp van 1953 in Zeeland. In het gebied waar Loni geboren werd, Walcheren, bleef het echter droog. Nadat Walcheren in de 2e Wereldoorlog onder water was gezet door de dijken en Westkapelle zelf te bombarderen, waren de dijken rondom Walcheren dus redelijk nieuw en stevig genoeg om alle ellende te overleven. In een noodwoning kwam ze als Apollonia Cornelia Houmes ter wereld. Apollonia betekent volgens de informatie die ik van internet kon plukken : "Kracht". Een naam om trots op te zijn dus. Toch wordt ze liever Loni genoemd....

Na een jaartje verhuisde Loni met haar ouders naar Rijen, waar haar vader als militair gestationeerd werd. "En dan moet ik nu tot mijn schande meedelen dat ik niet eens naar de kleuterschool ben geweest, het werd meteen lagere school. In onze nieuwbouwwijk was een school, de van Helsdingenschool, waar op dat moment nog geen kleuterschool aan verbonden was. Het was een in tweeën gedeelde school: een protestants deel en een katholiek, Met een protestantse directeur en een katholieke. Ik ging dus pas met 6 jaar naar school. Omdat Marjolein, mijn zusje, pas 5 jaar na mij geboren werd was ik dus lang alleen thuis." Na Marjolein volgden er nog twee broers.
Na de lagere school werd het de Nassau-HBS in Breda.

Het is aan Loni's vader te danken dat ze in het onderwijs terecht is gekomen. Zelf had ze het idee om naar de kunstacademie te gaan. Ze had er zelfs al toelatingsexamen gedaan. "Meissie, je gaat voor je daarheen gaat eerst maar eens een fatsoenlijk beroep leren. Daarna zien we wel weer verder. " Dus werd het de Pedagogische Academie in Dongen. Achteraf bleek dit zo leuk dat het nooit meer van de Kunstacademie is gekomen. Loni trof op deze Akademie alles aan wat ze nu nog zo leuk vindt aan die tijd. "Het was begin jaren zeventig, dus alles kon en alles mocht. De nonnen die de oude Kweekschool hadden gerund traden langzaamaan terug uit deze opleiding en de modernisering was duidelijk te merken , al werd er nog wel een soort van kledinginspectie uitgevoerd bij het binnenkomen van het gebouw, zuster Ediltrudis stond steevast op haar vaste tegel. Regelmatig werden lessen voortgezet in het café (bij "Koos", de voorloper van "Central" dat later weer "Janssen en Janssen" werd ).
Ik kan me zelfs nog herinneren een keer bij Jan de Breet op een bierviltje een tentamen te hebben gemaakt, in de kroeg." "Je kon ook naar "de Posthoorn" op de hoek met de Sluisweg, maar daar kon niets "op de lat" dus werd het "Koos".
Voorleeskunsten werden geoefend door broer Simon voor te lezen uit Wipneus en Pim. "Vreselijk achteraf, die verhalen. Op bladzijde 1 wist je al precies wat het verhaal zou brengen en hoe het zou aflopen."
Stage liep ze o.a. op de Heilig Hartschool, de Schakel en in Tilburg op de S.O.- school Charlotteoord. Op deze laatste school kwam haar compassie met kinderen die niet op alle fronten de wind mee hadden duidelijk naar voren. Van een S.O.-akte is het echter nooit gekomen, al had ze dat wel graag gewild. "Er waren altijd zoveel andere dingen te doen, ik had er geen tijd voor."

Haar eerste salaris ? "Kort na het eindexamen viel ik op een school in. Ik kreeg daar een heerlijke doos After Eight voor. Moet je nu mee aankomen !"
Enkele maanden geleden mocht Loni nog eens van haar opleidingstijd nagenieten middels een heerlijke reünie van oud-studenten en leerkrachten. "Ik had kaakpijn van het lachen, man, wat heerlijk om nog eens herinneringen uit die tijd op te halen !"

Dat Loni's specialisaties op de PA biologie en tekenen waren valt wel te raden. Toch nog een beetje kunst op de opleiding. En biologie ? "We hadden veel familie in Zeeland met een boerderij. Tijdens vele logeerpartijen daar, graag afgelegd en altijd huilen als je weer naar huis moest, zag ik zoveel dieren... Eigenlijk praatte ik altijd tegen de dieren. Of ik nam een kip op schoot. Dat wilde ik thuis ook. En maar zeuren....Na lang aandringen had ik succes !! Maar het werd een aquarium met goudvissen, guppies en later een tropisch aquarium met maanvissen. Geen grote aaibaarheidsfactor dus. Na een parkiet in een kooitje kwam dan toch een redelijk tastbaar dier tevoorschijn: een heus konijn ! Mijn vader zei altijd dat ik anders maar met een boer moest trouwen." Behalve een goede beroepskeuzeadviseur bleek Loni's vader achteraf ook nog eens een goede relatieadviseur te zijn geweest. In de categorie "Juf zoekt boer" vond Loni haar voltreffer ! Dierenliefhebber is ze altijd gebleven. Merkten ook de kinderen die een keer op schoolreis meegingen naar Burgers Zoo in Arnhem. Twee ruziënde pinguïns die niet zachtzinnig met elkaar omgingen ? Juf Loni klauterde over het hek en haalde ze uit elkaar. De oppasser die dit niet zo waardeerde, kreeg het ook nog eens te horen van onze juf. Een jaar later werd besloten op schoolreis naar de Beekse Bergen te gaan, we wilden wel eens weten of ze tijdens een safari ook tussen de dieren durfde te springen. Gelukkig was het niet nodig, want ze zou het zeker gedaan hebben!

Juf Loni. Vele honderden kinderen herinneren haar als die juf die over kinderen soms zei: "die heeft van die lekkere hapwangen, je zou ‘m zo op willen kluiven." Menig kind uit die tijd was soms wel eens betoverd door de lange haren en het lieve, mooie uiterlijk van de juf. Uitspraken van kinderen ("Adam en Eva woonden in Parijs") werden in schriftjes genoteerd.

Tot directeur van een basisschool heeft Loni het niet gebracht. Dat wilde ze ook absoluut niet. "Die papieren rompslomp, dat hoeft echt niet voor mij. " Toch heeft Loni na haar 36 jaar ervaring wel een uitgesproken idee over hoe een basisschool er voor haar uit zou mogen zien. "Voor iemand die in de jaren '70 opgeleid is klinkt het misschien wat vreemd, maar rust en regelmaat zijn zeer belangrijke bestanddelen voor een kind. Daarnaast moet een kind creatief bezig kunnen zijn. Veel kinderen kunnen op die manier weer kanten van zich laten zien die ze niet in de leerstof kwijt kunnen. Wat heerlijk, dat ene kind tijdens de musical die eigenlijk in het openbaar niets durft te zeggen, en toch dat ene regeltje voor haar rekening neemt. Dat is genieten!
Leer een kind in alle rust de basisvaardigheden die men nodig heeft. Zonder al te veel franje. Bij "alles leuk" is niets meer speciaal. En zit een kind niet op de hielen met een vergrootglas. Leg niet de nadruk op de prestaties, maar of het kind lekker in zijn vel zit. Je kunt niet uit grafiekjes en tabellen van toetsen aflezen of een kind gelukkig is. Geef een kind persoonlijke aandacht. Worden er nog wel gezelschapsspelletjes gespeeld ? Geef het kind de tijd zich te ontwikkelen. Haal ze uit het gejacht en gejaag van deze tijd. Een kind in groep 4 met een agenda om alle afspraken in te noteren ? Moet dat ? Wil je dat ?
Aan de andere kant: je trapt zelf ook vaak in deze val, je rent vaak van het één naar het ander. Dat komt door je enthousiasme. Ik merk nu ik ga stoppen dat ik wat beschouwelijker aan het worden ben. Ik bouw veel meer rust in mijn leven in. Ik heb leren kijken naar de natuur en wat wij daarvan kunnen leren. Is het niet wonderlijk dat wij mensen als er eenmaal iets misgaat dit maar moeilijk achter ons kunnen laten, iemand maar moeilijk een nieuwe kans kunnen geven ? In de natuur is het ieder jaar weer najaar, wordt dat wat je niet meer wilt of nodig hebt weggeschud en begint alles weer opnieuw in het voorjaar."

Het is niet verwonderlijk dat één van de dingen die Loni na haar schooltijd op wil gaan pakken filosofie is. Daarnaast hoopt ze ruimte te vinden voor kunstgeschiedenis, koken op een, zoals ze zelf zegt "hoger plan", schilderen en verven. Deze laatste twee dingen lijken veel op elkaar, maar in het schilderen vindt Loni een prachtige kans haar expressieve kant te laten zien, en in het verven van deuren, kozijnen en ander houtwerk de gelegenheid om eens heerlijk het hoofd leeg te maken.

Natuurlijk gaat Loni "de Anspach" missen. Ze beschouwt de hele "samenleving" op de school als een soort familie. "Het is een deel van mijn leven geworden. Ik heb wel moeten leren om niet alles van wat je meemaakte op school mee naar huis te nemen. Ik ben een bewogen mens. Het werk raakt vaak je emoties. En emotioneel ben ik. Ik kan niet tegen onrecht of oneerlijkheid of dierenmishandeling. Zelfs een boek kan me tot tranen roeren. Ach, ik jank zelfs om Bambi !"

Loni voelt zich dankbaar voor wat zij in haar schooltijd voor kinderen heeft mogen betekenen. "Als een kind dat iets maar moeilijk onder de knie krijgt het ineens toch voor elkaar krijgt, dat is goud waard ! Ik ben dankbaar kinderen een stapje verder te hebben mogen helpen."

In haar dromen komen op het ogenblik heel veel herinneringen naar boven uit haar loopbaan. Vele lachen en sommige tranen. Hopelijk wordt het op 7 juli een afscheid zoals ze zich dat gedroomd heeft.