Column Peter Verschure: 'Gevaar in eigen tuin'

Peter en Elly Verschure zijn eigenaar van de beroemdste tuin van Dongen (en misschien wel van Nederland) aan de Groenstraat. De belevenissen in deze tuin zijn al meer dan een jaar veelvuldig te zien en te horen geweest op radio en televisie waarbij Peter zijn passie voor alles wat de natuur voortbrengt op een aanstekelijke manier presenteert. In de tuin hangen ook diverse webcams die ervoor zorgen dat deze belevenissen 24 uur per dag live te volgen zijn via de website van ‘Beleef de Lente’. Peter schrijft in zijn column over zijn ervaringen in zijn eigen tuin en natuurlijk geeft hij als specialist zo nu en dan ook nuttige tuintips.

Gevaar in eigen tuin
Een tuin dient om van de rust te genieten en om te ont-stressen maar die twee zijn soms moeilijk verenigbaar. Sommige van onze kleinkinderen houden van voetballen, andere dromen van motorcrossen terwijl mijn vrouw en ik de rust meer waarderen. Om discriminatie in onze familie te voorkomen hebben wij besloten dat voor de 12 en 14 jarigen een oud cross brommertje van 80 euro een redelijke investering zou zijn. Ook hadden we samen een aanvaardbaar risico ingecalculeerd……….Onze neefjes zijn immers geen watjes die om iedere scheet een trauma helikopter laten invliegen. En ik had mijn vrouw beloofd dat ik de jongens voorzichtig de eerste beginselen van de stuurmanskunst zou bijbrengen.

Met bewonderende blikken van onze achterban werd er naar me gekeken hoe ik de oude knalrode Tomos brommer aan het ronken kreeg. "Opa moet u geen helm op?" Eigenlijk wel maar in de gratis meegekregen intergraal helm kreeg ik mijn hoofd niet in geperst… en uit de helm zien te komen zou helemaal ellende geven dacht ik, want dan zouden de neefjes mijn hoofd misschien wel vacuüm trekken.

Vol ontzag zagen ze hoe ik het rode monster door het tuinpad manoeuvreerde. Mijn vroegere motor ervaring kwam me goed van pas,alleen was ik vergeten of de handrem van het voorwiel links of rechts zat...bij het tweede rondje langs mijn publiek werd ik iets te spontaan dus gaf ik iets teveel gas, waardoor ik op de bocht afreed waar weelderige forsytia struiken en stokoude seringenstruiken me al op stonden te wachten. Krap 4 minuten had ik gecrosst maar ik ben er bijna 3 maanden lang pijnlijk aan herinnerd Terwijl ik in de voorrem kneep sloeg het stuur spontaan dwars en daar dook ik met mijn ribben bovenop

Het resultaat was n omgebogen spatboord en ook de koplamp hing er verslagen bij, bungelend aan een draadje.

Ter plekke was ook het aanzien van de tuin in no time veranderd. De trotse seringenstruik was gehalveerd, en de weelderige forsytsia struik was gereduceerd tot een terminaal exemplaar. Terwijl ik daar lag kwam de hulp al aanrennen….. Maar van echte hulp was geen sprake, want ze wisten toen nog niet dat opa twee zwaar gekneusde ribben onder z'n jasje had zitten. Dus vroeg de grootste lummel lachend: "opa, kusje er op?" Mijn vrouw maakte de vernedering kompleet, door te vragen of ik nog even bleef liggen zodat ze er een foto van kon maken. Dat verzoek was totaal overbodig want ik was pas net begonnen met kreperen. Nadat ik onder de ronkende en rokende brommer vandaan was gekropen, hoor ik een van die lievelingen zeggen: "best zielig hoor opa……voor die planten." De volgende dag belde zo’n vlegel op of ik toch goed had geslapen. " Ja prima" loog ik, "en ik strompel al weer een beetje door de kamer."

De volgende morgen zag ik er uit als onze nationale driekleur rood wit en blauw, vooral het blauw was rijkelijk vertegenwoordigd. Uiteindelijk ben ik niet de enige die een airbag op de brommer had willen hebben.

Laatst zag ik een van hun vriendjes met het voorwiel omhoog op het rode monster voorbij racen, totdat ik zag dat hij 20 meter verder onbedoeld onze omheining als vangrail gebruikte. Met tranen in z’n ogen en trillende bovenlip beweerde hij dat hij zich geen pijn had gedaan. Hardhandig ben ik tot de conclusie gekomen dat er grenzen zijn aan mijn stuurmanskunst. Ik was dus een gevaar in eigen tuin, en voortaan wil ik me beperken tot spitten en schoffelen om te voorkomen dat ze mij bij elkaar moeten te harken.

Groene groeten peter.