Blog van Brenda: HELP...het wordt carnaval!

HELP!!!! Zo begon week 20 van de afvalrace voor mij! Nog 2 weken tot de carnaval en ik heb nog steeds geen concreet plan bedacht. Ik ben er constant mee bezig en eigenlijk word ik er een beetje gek van! Nou komt dat goed uit met carnaval zou je zeggen, maar nee zo voelt het niet. Iedereen heeft er natuurlijk zo zijn mening over en de meeste mensen die ik erover spreek zeggen eigenlijk; “Ach je mag toch wel een keer uit de band springen? Je bent al zover. Laat het over je heen komen en doe gezellig je ding.” Maar dat is het nou juist, wat is mijn ding? En hoe wil/ ga ik dat doen? Daarbij komt ook nog dat ik deze week ook een beetje last had van de “drukte” rondom de afvalrace en ik daardoor thuis weleens wat dingen vergeet. Ik ben de afgelopen 20 weken nl. alleen maar met mezelf bezig geweest en begin dus toch wel een beetje uit te kijken naar het einde

Al deze gedachten te samen resulteerden maandagavond, terwijl Jeroen was sporten, in een ongelooflijke snaaibui! Ik heb van alles uit de kast getrokken en opgegeten om mezelf maar enigszins beter te voelen, en is het gelukt vragen jullie je nu vast af? NEE, ook dat niet, maar eigenlijk wist ik dat al wel voordat ik er aan begon. En dan wordt het gewoon weer dinsdagochtend gelukkig. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik had mezelf meteen voorgenomen om weer gewoon alles op te pakken alsof er niets gebeurd was de avond ervoor. Dat lukte me ook aardig moet ik zeggen.

Woensdagochtend zag ik Eric en die vroeg hoe het ging. Ik heb meteen maar alles opgebiecht dan was ik daar in ieder geval vanaf. Het “carnavalsprobleem” hebben we meteen maar opgelost door keuzes te maken en knopen door te hakken. Maandagavond vier ik gezellig carnaval met een biertje en de rest van de dagen gewoon met spa blauw! Zo ook weer klaar. Waar heb ik al die tijd toch zo moeilijk over gedaan? Dan nog ff het stukje dat ik al 20 weken alleen maar aan mezelf denk. De enig vraag die Eric me stelde was: “Hoe lang heb je dat niet gedaan?” Ok, hij had weer een punt. Alles weer opgelost, of terwijl we kunnen echt nog 6 weken knallen! Fijn zo’n personal trainer die je gewoon even weer met beide benen aan de grond zet en snapt waar het probleem zit. Thnx Eric! En om nog even terug te komen op mijn snaaibui. Ik kwam afgelopen week een hele mooie spreuk tegen die ik maar eens goed moet gaan onthouden en natuurlijk wil ik hem met jullie delen: “Als honger niet je probleem is, is eten nooit de oplossing!”

En eigenlijk is daar alles wel mee gezegd, denk ik. Na de training afgelopen woensdagochtend, waarbij ik trouwens voor “straf” wel nog 5 rondes van 10 push ups moest doen van Eric, was het tijd voor de massage bij Monique van Gorsel. Met mijn bekken gaat het nog niet helemaal je van het, dus ik was blij dat ik naar Monique toe kon. Ook deze keer gaan we weer voor het losmaken van mijn rug en bilspieren en dan vooral de spieren die rondom dat SI-gewricht zitten. Elke keer als ik bij Monique ben hebben we het over Dry Needling. Met kleine naaldjes wordt heel kort de spier geprikkeld. Aangezien ik als de dood ben voor naalden, blijft het elke keer weer bij praten. Deze ochtend echter niet en gaat het er toch van komen. Er is één spier in mijn bil die zo vast zit dat Monique voorstelt om er een naaldje in te zetten. Ok, denk ik waarom niet? Het is weer eens tijd om een keer buiten mijn comfortzone te stappen en waarom zou ik dat vandaag niet doen? Zo gezegd, zo gedaan. Van het naaldje op zich, voel je helemaal niets, wanneer het de spier aanraakt is het net of je een klein stroomstootje krijgt. Dat gebeurt dan een aantal keer, totdat de spier “loslaat”. Het is een heel raar gevoel, maar tijdens het schrijven van deze blog is het 2 dagen geleden en heb ik echt wel het idee dat ik er baat bij heb. Voor onze volgende afspraak hebben we dus al afgesproken dat we nog meer naaldjes gaan zetten. Ik heb er nu al zin in Monique! De massage bij Monique is dus een welkome aanvulling op de vele trainingen die we bij Van Gils hebben. Ook heb ik met Monique afgesproken dat onze laatste massage een heuse ontspanningsmassage gaat worden. Die heb ik dan wel verdiend na die 26 weken.

Vrijdag hadden we weer een weegmoment. Benieuwd wat de schade is na de snaaibui. Gelukkig was er toch nog een halve kilo af. Niet veel, maar eraf, is eraf. Hiermee wordt het totaal – 20.5 kilo en hoor je mij niet klagen. Vol goede moed op naar week 21!