Mijmeringen: 'Dat was het dan'

'Mijmeringen' is een wekelijkse column van Dongenaar Rinus Krijnen. Hieronder vind je de 1000ste en tevens laatste column uit deze serie. "Na 25 jaar is het mooi geweest" aldus Rinus. In het artikel 'Rinus Krijnen sluit na 1000 ‘Mijmeringen’ een bijzonder hoofdstuk af' en in onderstaande column lees je meer over de beweegredenen voor dit besluit van Rinus. Ontzettend bedankt voor al je bijdragen, Rinus, het zal even wennen zijn zonder jouw wekelijkse beschouwing.

Dat was het dan
Dit is de laatste column die ik schrijf. Ik stop ermee. Niet omdat ik geen ideeën of inspiratie meer heb; daar draait het niet om. Het bereik van mijn columns lijkt de laatste jaren zelfs behoorlijk te zijn toegenomen. Vanwege gebrek aan belangstelling hoef ik deze stap dus niet te zetten. De column wordt op diverse plaatsen gepubliceerd en ook nog eens op de semi-regionale radio uitgezonden. Het maken van de column en het publiceren ervan kost me enkele uren per week. Ik maak de column al meer dan 25 jaar, dus dat zit zo ingesleten in mijn wekelijkse ritueel dat dit niet het probleem kan zijn. Bovendien heb ik na mijn pensionering meer tijd om dit soort dingen te doen, al voelt dit niet altijd zo. Mijn agenda is nog steeds behoorlijk vol.

Is het omdat ik iets meer tijd echt voor mezelf wil nemen? Ja, dat zou zo gek nog niet zijn. Er liggen tal van klusjes al jaren te wachten, de tuin vraagt om regulier onderhoud en vanwege gebreken door ouderdomsverschijnselen is het verstandig om meer te gaan bewegen. Dat kost ook tijd. Met het ouder worden vergt het zoeken van onderwerpen of onderbouwingen van de columns gek genoeg minder inspanning. Met een rommelige wereld en vooral uitgebreide zoekmachines kan ik vrij gemakkelijk hersenspinsels verifiëren, waardoor mijn beweringen zeker niet alleen uit mijn duim zijn gezogen. Dat is ook niet de reden om de columns vaarwel te zeggen.

Kan ik dan om tijd te winnen geen andere activiteiten stoppen? Ja, dat zou kunnen. Ik vervul een aantal vrijwilligers-bestuursfuncties en zit in een aantal werkgroepen. Dat zou ik kunnen afbouwen. Dat zal de komende jaren zeker ook wel gaan gebeuren, maar de urgentie ontbreekt nog om dit te doen. Is het dan omdat ik nu de grens van 1000 columns bereik? Ja en nee. Nee, omdat zo’n getal op zich niets zegt, maar ja, zo’n getal zet je wel tot nadenken. Wat heb ik nog te vertellen? Is mijn mening eigenlijk wel relevant? Voegt het iets toe?

De werkelijkheid is dat ik me zeer ernstig zorgen maak over de vrijheid van meningsuiting. In mijn columns schrijf ik over van alles wat me bezighoudt. Dat kunnen irritaties zijn, huiselijke beslommeringen, iets waarover ik vanuit mijn achtergrond over mee kan praten en kan ook politiek zijn. Nu zou ik kunnen besluiten om een aantal onderwerpen te gaan mijden, zodat extreemrechtse lezers niet direct geneigd zijn om mij te framen als een ultralinkse gevaarlijke marxist, wat ik overigens in het geheel niet ben. Bij het plaatsen van expliciete politieke onderwerpen wordt me dit soms in reacties weleens verweten. De opkomst van de afbraak van de rechtsstaat - waar we helaas middenin zitten-, zorgt ervoor dat met het uiten van een afwijkende mening je eigen veiligheid in gevaar kan komen.  Bijvoorbeeld: door de inhoud van mijn columns kom ik waarschijnlijk de Verenigde Staten al niet meer in als ze mijn socials en mijn website natrekken. Maar ook sommige reacties op Facebook op mijn columns doen bij mij de wenkbrauwen fronsen. Vaak uit men kritiek op de ‘mijmeringen’ door op mij persoonlijk te gaan schelden in plaats van inhoudelijk te argumenteren.

Tot een jaar geleden had ik geen enkele bedenking bij een te kiezen onderwerp voor mijn columns. Inspiratie genoeg en er waren voor mij nooit belemmeringen om onderwerpen te mijden. Sinds een jaar switch ik hoe langer hoe vaker van onderwerp, omdat het oorspronkelijke idee mogelijk instrijkt tegen de gure rechtse wind die er waait. Ik heb daarom ook alle gefilmde mijmeringen die ik tussen 2016 en 2021 had geplaatst al van YouTube verwijderd. Geen zin in gedoe. Aangezien ik vind dat alles gezegd mag worden, voelt het voor mij ontwijken van politiek gevoelige onderwerpen in mijn columns een vorm van zelfcensuur. Daar wil ik niet aan beginnen. Om mezelf niet in verlegenheid te brengen is er maar één oplossing: stoppen.

Dit is de laatste -1000e- ‘mijmering’. Ook ga ik waarschijnlijk de ‘mijmeringen’ en wellicht nog veel meer verwijderen van mijn website. Op de social media X en TikTok ben ik al een aantal jaren niet meer actief en heb hiervan afscheid genomen. Mijn bijdragen op Facebook zullen ook verder worden afgebouwd. Het is jammer dat we het mooie boek van vrede en vrijheid van meningsuiting aan het dichtgooien zijn. Helaas moet ik concluderen dat ik voor behoud van mijn eigen veiligheid nu ook dit boek moet sluiten. Ik voel de maatschappij hoe langer hoe meer als bedreigend en vijandig. En ik heb geen zin om martelaar te worden. Ik capituleer, safety first.

Ik wil nog wel even genieten van de herfst van mijn leven, zolang het kan. Rest me niets anders dan u, mijn trouwe lezers en luisteraars, van harte te bedanken voor meer dan 25 jaar lezen of luisteren van mijn kritische, maar hopelijk ook onderhoudende columns.

Het ga u goed.