Afvalrace Dongen: De week van Kris

Week zeven van de afvalrace zit er op. In zijn blog die je hieronder kunt lezen beschrijft Kris Beerens wat hij de afgelopen zeven dagen weer gedaan heeft om weer een stapje dichter bij het uiteindelijke doel te komen.

Week 7 van de AFVALRACE met frisse moed gestart. Na een goed gesprek met trainer Timo weer gelijk begonnen met trainen op de zondagochtend. Veel bemoedigende woorden ontvangen vanuit mijn omgeving en dat doet mij weer deugd. Deze week zal ik jullie wat meer info geven over hoe mijn trainingsweek er uit ziet en welke centrale rol de belangrijkste persoon in dit proces speelt, namelijk mijn trainer Timo van Gils.

Timo is een jonge gozer die je standaard kan herkennen aan zijn pet die meestal achterover op zijn hoofd staat (vindt zijn vader leuk), zijn mouwloze hemdjes (showoff) en een bak rijst met noten of aardappels met spinazie die hij naar binnen aan het werken is. Verder heeft hij altijd een glimlach op zijn gezicht staan, geeft hij groepslessen achter elkaar en gaat daarna nog zelf aan de gewichten hangen en is de bedenker van de zwaarste trainingen die hij op mij los laat.

Timo is een prettige trainer om mee samen te werken, hij denkt aan de ene kant heel goed met je mee, maar aan de andere kant laat hij je net weer even over de grens heen gaan tijdens een 1-op-1 training. Hij denkt op verschillende vlakken goed met mij mee om er zo voor te zorgen dat deze afvalrace ook haalbaar is. Voorbeeld hiervan is mijn voedingsschema. Dit was aan het begin een zeer strak schema. Na het besproken te hebben ging ik hier mee aan de slag. Al binnen twee dagen belt hij op en zegt hij dat hij zich niet zo prettig voelt bij het schema en dat hij het wil aanpassen. Dus zelfs nadat hij iets bedacht heeft, blijf hij kritisch op zichzelf en probeert hij zo te bewerken dat het voedingsschema op mij aangepast wordt. Hetzelfde geldt voor het trainingsschema en de oefeningen binnen een training. Ik heb het s` avonds vaak druk met training geven en andere afspraken en een vast schema per week komt niet altijd uit. Daarom bespreken we elke week weer hoe de trainingen eruit gaan zien en schuiven we net zolang met de trainingen en de aanvangstijden totdat we er beiden blij mee zijn. Ik vind het zeer fijn dat er zo goed rekening mee gehouden kan worden zodat ik mijn maximaal aantal trainingen in een week kan doen in combinatie met mijn andere bezigheden.

Ten derde is Timo zeer flexibel in het bedenken en aanpassen van oefeningen. Als hij merkt dat een oefening te zwaar is, niet goed werkt of dat deze niet goed uitvoerbaar is, dan heeft hij binnen no-time 2 of 3 varianten bedacht hoe het wel kan. Kijk, dat is meedenken met de atleet, daar hou ik van.

Elke maandag draai ik mijn eigen kracht-oefeningen af in de sportschool bij Van Gils. Timo heeft een 7 tal oefeningen bedacht voor mij met moeilijk uitziende namen zoals de medicin ball hip bridge, de easy burpee, de sandbag deadlift & upright row of the pusp up & one handed dumbbell row. En dit alles 20 herhalingen en 3 setjes lang. Als je nu echt een keer geïnteresseerd in wat die oefeningen nu zijn, train gerust een keertje met mij mee en dan krijg je een volledige workout voor je benen, armen, buik- en rugspieren. Dinsdagavond staat bij mij nu een nieuwe training op het programma. ‘Kom een keertje mee Spinnen joh, das leuk’ hoorde ik Timo zeggen. Dus ik stap dinsdag met angst en beven op zo’n spinning fietsje. Na mezelf goed vast gezet te hebben, mijn bidon en handdoek bij de hand hebbende ging ik van start. Rustig beginnen met de beentjes warm draaien, af en toe de weerstandsknop een beetje bijdraaien. Na 10 min schreeuwde mijn benen al moord en brand. Bij het staand klimmen op de fiets kreeg ik zoveel pijn op mijn knieën dat ik daar al snel mee ophield, dan maar alles zittend en de weerstand extra opdraaien. Na dit uurtje fietsen op de plaats, stond ik al letterlijk met knikkende knieën uit te hijgen naast de fiets. Dit nooit meer dacht ik, maar helaas, komende dinsdag zit ik gewoon weer op die fiets. Ik moet klaar zijn voor de spinning marathon op zondag 14 december voor de spierziekte RETT, dus gewoon knallen de komende weken.

De woensdag staat nu in het teken van Club Power, deze training met een halterstang met gewichten eraan en losse handgewichten wissel ik nu soms af met de dinsdag spinning les. Fijn dat Timo het goed vind dat ik naast al het sporten mijn ‘gewone’ leven nog kan uitvoeren. Een spierversterkende training met voor elke spiergroep een plaat (een liedje/muziekje waarop je op de maat de oefeningen doet). En ja hoor, Timo had weer een nieuwe plaat bedacht voor de benen. Met nog zware benen van de spinning les de dag daarvoor moest ik ca. 80% van het liedje in diepe squat houding zitten. Au au au was het enige wat in mij opkwam die avond.

Door wat uitgelopen gesprekken op de donderdag helaas niet kunnen trainen die avond, daarom maar extra hard getraind tijdens de 1-op-1 training op de vrijdagavond. De naam zegt het al, een persoonlijke training waarbij je eigen persoonlijke trainer, in mijn geval dus Timo, alle aandacht voor mij heeft en altijd net nog één laatste oefening voor je heeft terwijl je eigenlijk al helemaal stuk zit. Zo ook deze vrijdag. Na veel setjes met box jumps, push ups en allerlei andere uitputtende oefeningen zei Timo dat we nog één oefening zouden doen. Al zuchtend en puffend hoorde ik de oefening aan. Tien keer een 8 kilo zware medicin bal oppakken (wel door de knieën zakken, Kris!), opstaan en de bal boven mijn hoofd uitstrekken en met volle kracht de bal weer op de grond gooien. Daarna tien keer touwtje springen. En de derde oefening is een buikspieroefening waarbij ik een 8 kilo zware kettle bell al zittende tien keer links en rechts van mij op de grond tik. Nou dat valt mee, hoor ik mijzelf denken.

Voor de zekerheid vraag ik aan Timo hoeveel setjes van deze oefeningen ik moet doen. Ik verwacht het getal 3 of 4 te horen, maar nee hoor. Dit doen we in totaal 10x hoor ik hem zeggen. ‘No way, 10 setjes?’. Ja elke oefening doe je 100 keer in totaal. Maar daarna ben je wel echt klaar met de training. Binnen een tel kan ik die Timo wel wat aandoen, wat heeft hij nu weer bedacht? Dat red ik toch nooit? Met lood in de schoenen begin ik met de eerste setjes. Luid aangemoedigd door Timo zet ik door. ‘Kom in de flow’ hoor ik hem zeggen. En warempel na setje 3 gaat het mij steeds makkelijker af en lukt het zelfs om 10x achter elkaar touwtje te springen zonder dat het touw ergens achter blijft haken (echt een prestatie voor mij, hoor!). De setjes vliegen voorbij en voordat ik het weet ben ik bezig met het tiende en laatste setje. Na nog één keer alles geven val ik achterover uitgeput op de grond. Dat is ongeveer standaard na elke 1-op-1 training. Mijn god, ik wist niet dat ik zo diep kon gaan, weer mezelf tot het uiterste gepusht met dank aan trainer Timo. Ik vrees nu al wat de volgende training gaat worden. Nog een week training te gaan en dan is er weer een weegmoment. Ik ben zeer benieuwd wat dat gaat opleveren, laten we hopen dat we in de dubbele cijfers komen qua aantal afgevallen kilo’s. Duimen jullie met me mee?