Mijmeringen: 'Tributebands'
'Mijmeringen is een wekelijkse column van Dongenaar Rinus Krijnen
Tributebands
In het verre verleden ben ik actief geweest in ons dorp om lokale bandjes op gang te helpen. Ik spreek over de jaren 80 tot ongeveer 2000, toen er een ware explosie was van groepjes die in garageboxen en schuurtjes repeteerden. Overlast in de buurt en gebrek aan speelmogelijkheden waren de grote issues. Om dit op te lossen zijn we met een aantal dorpsgenoten aan de slag gegaan voor oefenruimtes en podia.
Je had twee type bandjes: coverbandjes en groepjes met eigen werk. De bands met eigen werk hadden het altijd wat moeilijker, omdat ook het jonge publiek vaak geen idee had waar ze naar gingen luisteren. Sloeg een optreden aan, dan kwamen bezoekers terug bij een volgend optreden in de buurt. Maar vaak was het voor die bands sappelen. Naast optredens geven werden er dan demo’s gemaakt om publiek, producers of zaaleigenaren te overtuigen. Het kostte deze bands veel inspanning en ook geld. Want winstgevend werd het eigenlijk nooit. De muzikanten hadden wel het idee dat ze allemaal professional zouden worden, maar uiteindelijk ken ik maar een handvol jongens, vooral jongens, die ook werkelijk de kost met muziek gingen verdienen.
Coverbands hadden het in die zin gemakkelijker. Daar lag het accent op live optredens en was het vooral belangrijk dat de stijl en sfeer van de originele artiest benaderd werd en dit herkenbaar werd vertolkt voor het publiek. Door de herkenbaarheid was er al gauw een publiek te vinden. De muziekgroepen met eigen werk hebben het altijd veel moeilijker gehad. Een grote schare fans krijgen bleek vaak tijdelijk of regionaal. Wel kwamen uit deze bands soms hele goede muzikanten voort, die het later in het schnabbelcircuit of als begeleidingsmuzikant het nog ver schopten.
Inmiddels zie je een verschuiving bij coverbands naar tributebands. Het verschil zit in het oeuvre en de aankleding. Één artiest of groep kopiëren is het idee en dit wordt in bijna alles doorgetrokken. Neem een band als ‘the Analogues’ die tot in de perfectie het late werk van de Beatles live brachten, wat de Beatles zelf nooit deden. En hoe. De coverbandjes spelen werk van verschillende artiesten en groepen en proberen een stijlsfeer te creëren. Bij tributebands gaat dit veel verder en is het benaderen van het origineel in alles de missie.
Opvallend is dat het aantal tributebands stijgt. Niet alleen omdat er een populaire competitie op tv is, maar vooral omdat de oorspronkelijke artiesten nooit meer te zien zijn en daardoor het publiek eeuwig verstoken blijft van live optredens van de originele bands of artiesten. Om toch het gevoel van een live-optreden van je geliefde, maar inmiddels overleden of teruggetrokken artiest mee te maken is een goede tributeband een welkom alternatief. In die zin begint populaire livemuziek wel hoe langer hoe meer op klassieke muziek te lijken. Bij klassieke muziek wordt het muzikaal gebodene door een componist vastgelegd in partituren, zodat orkesten en zangers dit met de juiste instrumenten kunnen instuderen en vertolken. De componist zelf hoeft daarvoor niet aanwezig te zijn. En het publiek weet vaak met klassieke muziek wat ze te wachten staat. Bij een tributeband gaat het daarbij ook nog eens om het kopiëren van aankleding, instrumenten en de exacte sound, maar partituren voor populair werk van artiesten zullen zeker meer en meer worden uitgegeven.
Het is best te begrijpen dat tributebands zo populair zijn. Het publiek weet wat ze te wachten staat en vooral bij grote evenementen zullen deze bands razend populair zijn; zeker als ze erg goed zijn. Ik vraag me wel af of dit voor de muzikanten ook geldt. Het succes op de bühne is groot, maar als muzikant speel je wel een rol. Je zult in zo’n band niet gauw anders herkend worden dan degene die je vertolkt. De vraag is hoelang dat echte goede muzikanten blijft boeien. Sinds de grote opkomst van populaire muziek, aangewakkerd door de opkomst van grammofoonplaten en cd’s ontvallen ons veel grote namen uit de muziek, zeker omdat dit inmiddels al meer dan een halve eeuw bezig is. Die tributebands zullen een blijvertje blijken.
Ik ben inmiddels zo oud dat ik vele van mijn vroegere idolen nog live heb mogen aanschouwen. En omdat dit aanschouwen niet meer mogelijk is, is het een logisch vervolg dat er remakes komen. In sommige gevallen zijn de tributebands live zelfs beter dan de originele artiesten. Ook hier kan ik van genieten.
