Voorbeschouwing Jong Achilles ’29 – VV Dongen

Aanstaande zaterdag 18 februari , ja let op, zaterdag om 18.00 uur trapt VV Dongen in Groesbeek af tegen het belofte-elftal van Achilles ’29. Het elftal is goed op dreef en won van laatste vier duels drie keer. Opvallende uitslagen. Bij OFC werd het 2-6 (!) en twee weken geleden wonnen ze thuis met 1-0 van JVC Cuijk. Voor VV Dongen is het zaak om de boel weer op te pakken na de pijnlijke nederlaag van vorige week tegen OJC Rosmalen.

Tja, na de zure nederlaag van vorige week tegen OJC Rosmalen was het even moeilijk om het mentale herstel te vinden. Geen pilletje of drank kon het rottige gevoel weghalen dus heb ik het maar zo gelaten en teruggedacht aan de keren dat wij onmogelijke overwinningen boekten. Dat bleek te helpen. Van de ruim 10 jaar dat ik het eerste elftal van VV Dongen volg schoten mij twee wedstrijden te binnen. De eerste was de bekerwedstrijd van dit seizoen tegen OFC waar VV Dongen in de allerlaatste seconde door een doelpunt van Jaap van der Waarden zich plaatste voor het hoofdtoernooi van de KNVB beker (24 augustus 2017, uitslag 2-1). De andere wedstrijd dateert van 10 februari 2008, het jaar dat VV Dongen promoveerde naar de 1e klasse. Tegenstander was Terneuzen.

Mart van Bree was trainer en ik mocht de rol van leider vervullen. In een competitie waar de verschillen minimaal waren was het in de uitwedstrijd tegen Terneuzen zaak om punten te pakken om zodoende in het kielzog te blijven van de koploper RCS. Jonathan Constancia (nu van Baronie) speelde toen bij Terneuzen en zou die wedstrijd niet meespelen wegens een blessure. Hij meldde zich zelfs in de bestuurskamer waar ik nog met hem zat te praten. Toen de wedstrijd begon stond hij plotseling op het formulier en verscheen op het allerlaatste moment op het veld. Mart en ik keken elkaar verbaasd aan, maar we moesten ermee dealen.

Terneuzen was de gehele wedstrijd de bovenliggende partij. De ene kans na de andere en Mart en ik zagen de bui al hangen. “Hier mogen we blij zijn als we een punt meenemen.” Danilo Verus stond in het doel en groeide naarmate de wedstrijd vorderde. Stijn Biemans kreeg geen grip op het middenveld en we werden compleet achteruit gedrukt. De enige vraag was wanneer Terneuzen zou scoren. Tegen het einde van de wedstrijd belde de toenmalige leider van VV Dongen 2, Erwin van Dongen me op met de vraag hoeveel het stond. “Nog 0-0 en nog 2 minuten te spelen.” Mijn stem klonk niet zo rustig. Erwin bleef aan de lijn, tenminste zo staat dat in mijn herinnering, toen Danilo Verus de bal na een corner opraapte. De volgende situatie is een ‘bijna copy’ van het doelpunt van Diego Meerveld van afgelopen zondag.

Verus gooide de bal naar de vrijstaande Manuel de Ceuster die keurig uitdraaide en de bal richting rechtsbuiten Koen Gerrits ( de neef van Jan) in de diepte speelde. Het sprintvermogen van Koen was onnavolgbaar. “Zet het hek maar open, daar komt hij weer!” waren de woorden die Gerard de Nooijer ooit riep in een wedstrijd tegen RCS als Koen aan de bal kwam. Het moment van spelen van de Ceuster was voortreffelijk want Koen gaf al vol gas en was niet meer te houden. Aangekomen bij de keeper kreeg hij het nog knap lastig want hij moest op volle snelheid nog een schot lossen. De half geraakte bal leek een makkie voor de keeper, maar omdat hij een poeier verwachtte stond hij op het verkeerde been. De bal rolde tergend langzaam in de uiterste hoek. Erwin van Dongen zal wel geschrokken zijn van de ontlading die toen tot uitbarsting kwam. Mart en ik vielen elkaar in de armen, maar het was nog niet voorbij.

De scheidsrechter achtte het noodzakelijk om maar liefst acht minuten door te laten spelen. Een spervuur aan aanvallen rolde over de verdediging van VV Dongen heen. Verus en de rest van zijn team stonden pal en lieten zich de punten niet meer afpakken. Na 98 minuten floot de arbiter af en was de frustratie bij Terneuzen zo groot dat een speler zijn woede uitte op Sonny Moerenhout. Supporters vonden het ook niet zo leuk, waardoor de sfeer een grimmig karakter kreeg. Wat ik me ervan herinner is dat we binnen no time in de bus zaten en dat we in de Raayberg een aardig feestje hebben gebouwd. Stijn Biemans verbrak daar het record ‘Balletje hooghouden’ Hij hield de bal maar liefst 1236 keer hoog. Een onvoorstelbare middag.

Zo, die moest ik even kwijt aan u. Ik weet het, het heeft niets te maken met aanstaande zaterdag. Het was meer een boodschap dat voetbal zijn eerlijke en (zeker) zijn oneerlijke kanten kent. Daarom kan het zaterdag er weer heel anders uit zien. Dit soort nederlagen horen bij het voetbal en het is aan het team om zichzelf te revancheren.

Voor de liefhebbers. De bus vertrekt tussen 14.45 u. en 15.00 u. vanaf de kantine. Zorg dat u op tijd bent.