De Tour van Joris....de koninginnerit

In een dagelijkse blog die rijkelijk voorzien is van foto’s neemt fotograaf Joris Knapen ons mee in de wereld van de Tour de France de tour en het hele circus er omheen, dus ook de ‘achterkant’ van dit wereldberoemde evenement. Hieronder zijn verslag van dag 9 en een serie exclusief voor dongen.nieuws.nl gemaakte foto’s

Vandaag staat etappe 9 op het programma, de start is in Vielha Val D’Aran en de finish in Andorre Arcalis. Gisteren avond bereikte ons het bericht dat we, voor etappe 9, voor de reclame caravaan op de route moeten zitten. Anders is er geen mogelijkheid meer om voor de renners aan de finish, of op tijd bij de laatste klim te zijn. Om 8.45 rij ik het parcours op, 185 km te gaan. Wat een prachtig landschap krijg ik te voorgeschoteld. Hooggebergte, valleien, rivieren, prachtig. Dit is zeker de moeite waard om nog eens terug naar toe te gaan, maar voor vandaag is het zaak om zo snel mogelijk in Andorre Arcalis te geraken. Geen tijd om te stoppen voor mooie plaatjes, de kans is te groot om dan achter de reclame caravaan “vast” te komen zitten. Met als gevolg, geen foto’s van de renners voor vandaag.

In de auto zit ik mijn plan te maken waar te gaan staan en wat voor foto’s te gaan maken.

Op de laatste klim, daar gaat het vandaag gebeuren. Gezien het profiel van de etappe moet ik zo rond 2000 meter max 1200 meter voor de finish gaan zitten om een goede foto te kunnen maken, met de winnaar van de dag. Het zal onwaarschijnlijk zijn dat er iemand voorop zit en kan blijven. De grote mannen zullen pas met hun krachten gaan smijten op het allerlaatste moment. Misschien heeft de overwinning van Froome naar meer gesmaakt, ik ga me dus vandaag op hem focussen. Maar, Quintana, tja, die ga ik ook scherp in mijn vizier houden. Alberto Contador, ik hoorde dat hij zich gisteren niet zo lekker voelde. Gisteren na de finish heb ik hem wel de bus in zien stappen, op zich niet zo vreemd, maar in combinatie met het bericht dat hij zich niet zo lekker voelde. Ik ga straks de foto’s nog eens nazien, wie weet zie ik er wel iets op. Je weet maar nooit. Onderweg, in een afdaling, moet ik nog flink in de remmen, dat is schrikken, lopen er ineens paarden op de weg. Vreemd, die zullen wel ontsnapt zijn is mijn gedachte. Nog vreemder, ze hebben grote koeienbellen om. Hopen dat die straks weer vertrokken zijn, voordat de renners komen.

Na 185 lange kilometers kom ik aan bij het perscentrum. Nog 5 uur te gaan en dan kan ik aan de slag. Ik heb dan ook alle tijd om mijn laatste foto’s te bewerken. Rond 3 uur loop ik samen met mijn reis maatje en collega fotograaf, Leon, naar boven. We gaan vandaag bij elkaar in de buurt blijven. We gaan proberen beide vanaf dezelfde plek een andere foto te maken. Mijn idee is om de eerste renners (Froome, Quintana, Pinot, Barguil, Mollema, Kelderman) close te gaan fotograferen. Daarna van positie te veranderen en voor de rest mooie overzichtsfoto’s te gaan maken. Vanaf waar wij staan hebben we een perfect overzicht op de weg beneden ons en daardoor volop mogelijkheden om dit tot een succes te maken.

Ik kijk nog eens goed om me heen en zie ergens ronde 1200meter voor de finish een geweldige rots van misschien wel 20 of 30 meter hoog. Ik begin mezelf in te beelden hoe het zou zijn als ik daar nou eens op ga klimmen en wat zou het uitzicht zou zijn. Twijfel alom, colse-up foto’s gaat er dan niet in zitten. Het kan niet anders dan een megaplek zijn om vanaf te fotograferen. Ik draal nog 2 minuten en neem dan een resoluut besluit. Met nog iets meer dan 45 minuten te gaan voor de renners zullen komen moet het te doen zijn. De klim en klauter partij is begonnen. Met twee camera’s en een rugzak met water en regenkleding. Ja, regenkleding, net voordat we naar boven gingen werden we door de Tour organisatie er op gewezen, dat er een kansje was dat het zou gaan regenen. Met een kleine 20 minuten zit ik op mijn plekje. Verdomme Knapen, bedenk ik mezelf, dat heb je goed gedaan. Perfect uitzicht op het parcours. Nadeel, dit is het dan ook, 1 foto meer zal er vandaag niet inzitten. Maar die zal dan ook wel perfect zijn.

Ik maak wat proef foto’s, instellingen van de camera zijn goed. Nu is het alleen wachten op de renners. Heel in de verte hoor ik een gerommel, ik kan vanaf waar ik zit niet zien wat er op mij afgaat komen. Nu schijnt de zon nog, ik hoop dat het over zal waaien. Helaas, misschien heb ik toch niet de juiste keuze gemaakt. Ik zit heel hoog op de berg, onbeschut en het onweer komt snel dichterbij. Het begint ook zachtjes te regenen, heel eventjes maar, daarna barst de hemel open. Shoot, ik heb geen tijd om me er druk over te maken, de renners komen er aan. Mijn camera’s, ondertussen al wel voorzien van regenhoezen, hebben moeite mee om tussen de grote druppels door in focus te blijven. K#T, er zit één renner voorop, zo te zien, in het dal, is het een renner van Gaint-Alpecin, waarschijnlijk, Warren Barguil. Jammer bedenk ik mezelf nog, daar gaat mijn beeld van Chris Froome in de aanval. Tergend langzaam komt de koploper naar boven. Ik kan vanaf waar ik zit hem de hele klim zien maken. Nog steeds geen gele trui te zien. Een flink aantal minuten later komt de Gaint-Alpecin renner daar waar ik hem op de foto wil hebben. Het is ondertussen gestopt met regenen, hagel is het nu. Gelukkig doet het niet heel veel pijn ik ben wel bang dat als het nog grotere hagelstenen worden ik een serieus probleem ga hebben. Gelukkig blijft mij dat bespaard.

In alle macht probeer ik mijn camera’s te beschermen zodat ik toch de foto’s kan blijven maken. Zonder dat de lenzen nat worden. Het lukt me aardig. Ik heb de foto’s gemaakt die ik wil maken en ga nu proberen, op mijn gympen, zonder kleerscheuren naar beneden te geraken. Ik glibber en glij de berg af en kom heelhuids terug op de weg. Gelukkig is het hagelen gestopt en weer teug overgegaan in regen. Het blijft een hoosbui, maar alles beter dan de hagel van daarnet.

Ik loop naar beneden om 3,5 km lager in het perscentrum mijn foto’s te gaan bewerken. Als ik naar beneden loop komen er nog steeds renners naar boven. Ik probeer er nog wat foto’s van te maken. Ik ga in een beekje zitten om een mooi beeld te krijgen van het pokkenweer, wat het op dat moment is. Helaas gaat dat niet lukken, alles is nat, ik krijg mijn lenzen niet meer droog. Fotograferen zit er niet meer in, de waterschade beperken is nu het enige wat ik nog kan doen. Dit is het einde van een enerverende dag.

In het perscentrum kom ik erachter dat ik A. een super coole foto heb gemaakt, B. mijn telefoon is overleden en C. Het was Tom Dumoulin. Wat een held!!

Morgen is het rustdag, en dat is wat ik ook ga doen. Een rustig dagje er van maken. Ik moet mijn kleren nog wassen. En dinsdag, is het weer KNALLEN!!

Groet, Joris