Joris in de Tour....dé foto van de dag

In een dagelijkse blog die rijkelijk voorzien is van foto’s neemt fotograaf Joris Knapen ons mee in de wereld van de Tour de France de tour en het hele circus er omheen, dus ook de ‘achterkant’ van dit wereldberoemde evenement. Hieronder zijn verslag van dag 13 en een serie exclusief voor dongen.nieuws.nl gemaakte foto’s.Joris Knapen in de Tour

Vandaag staat etappe 13 op het programma, de tijdrit. Wat een dag gaat het worden, pfff…. Ik ben zo trots op mezelf, echt zo trots, maar daar later meer over. ’s ochtends vertrek ik al vroeg van de camping, ik heb me voorgenomen om eerst het parcours van de tijdrit te verkennen. Daarvoor moet ik voor 8.30 op het parcours zijn om de 37,5 Km te kunnen verkennen. Al toeterend leg ik de eerste 20km af, het parcours is nog niet echt fotogeniek te noemen. Ik probeer alles goed in me op te nemen en dat lukt aardig. Rond Km 20 is er een mooi dorpje, dat gaat stop nr. 1 worden, ik kijk meteen waar ik straks de auto neer kan zetten. Dit om problemen later op de dag te voorkomen. Het zal je maar gebeuren dat je de hele dag op 1 plek moet zitten, vandaag dus niet.

Voorbereiding daar gaat het om. Iets in mij zegt dat ik deze vandaag heel erg goed aan het doen ben. Bijna vergeten te vermelden, de wind. Man, man, man, dat is niet meer normaal. Ik zit mezelf al te bedenken dat als de renners met een dicht achterwiel gaan rijden dit nooit goed af kan lopen. Ik zie plekken waar het eerst bijna windstil is en voordat je het weet de wind ineens volle bak van rechts komt. De vlaggen verraden hoe sterk de wind is. Dit gaat vandaag nog spektakel opleveren. Dit gezegd hebbende rij ik door, het parcours wordt na het dorpje steeds interessanter. Eerst een mooie afdaling, daarna nog iets omhoog om vervolgens een bijna haakse bocht naar rechts. Als ik de bocht om ga wordt mijn auto gegrepen door een flinke windvlaag. Niks ernstigs, maar dit gaat zeker plek 2 worden, spektakel gegarandeerd. Plek 3 is de tunnel die 150meter lager ligt. Plek 4 is een nog mooiere tunnel die lager in het dal ligt. Daarna gaat de weg weer omhoog, en er is ook niks interessants meer om voor te stoppen.

Ik rij tevreden terug naar de startplaats. Daar ga ik nog wat foto’s maken van het inrijden van de renners en het materiaal. Rond 13.00uur rij ik achter een renner het parcours op. Op naar fotoplek 1, het dorpje. Ik “gooi” de auto aan de kant en stap snel uit. Zo fotogeniek als het er vanmorgen uitzag, is het nu niet meer. Waar het door komt weet ik niet, maar ik neem de beslissing om toch nog te proberen een paar mooie foto’s te maken. Het lukt aardig maar de foto’s zijn niet wat ik er van verwacht had. Ik blijf nog even maar het wordt niet beter. Op naar fotoplek 2, de bocht. Ik kom aan en de omstandigheden zijn perfect, ik dartel nog even van plekje naar plekje en al snel heb ik de ideale positie gevonden. Dit gaat het worden voor mij, de tunneltjes laat ik voor wat het is.

Ik begin rustig mijn camera in te stellen op het aanwezige licht, ik volg een aantal renners, die langskomen, zodat als de echte grote jongens voorbij zoeven ik er helemaal klaar voor ben. Na een uurtje gebeurt hetgeen ik al een beetje verwacht had. Er komt een renner aan en hij wordt net als ik met de auto gegrepen door de wind. Hij kan de fiets niet meer houden en knalt tegen de rotsen aan. Door de snelheid die hij heeft vliegt hij bijna recht omhoog tegen de rotswand. Wat een geluk heeft hij, een paar meter verder is een diep ravijn. Ik ren van mijn plekje naar de renner toe, hij wordt ondertussen weer schreeuwend recht op gezet door de ploegleider die achter hem zat. Net zo snel als het moment daar was is het weer voorbij. Ik kijk snel mijn foto’s terug, allemaal scherp en goed belicht. Echt tijd om na te denken heb ik niet de volgende renner komt alweer langs zoeven.

De dag gaat snel voorbij met een aantal hachelijke momenten van renner. Maar wat er daarnet gebeurde komt niet meer voor. Als Chris Froome voorbij is, de nr 1 van het klassement, rij ik snel naar de finish. Ik besluit meteen naar de perszaal te gaan om mijn foto’s te bewerken. De crash foto stuur ik vrij snel door naar 1 van mijn klanten. En dan gebeurd er iets wat ik niet voor mogelijk hou. De foto blijkt het beeld van de dag te zijn. Via social media gaat de foto heel de wereld over. Omdat ik nog steeds hard aan het werk ben en nog steeds niet beschik over een telefoon, en maar nauwelijks op internet zit, gaat alles finaal langs mij heen. Samen met Leon besluiten we op tijd naar de camping te gaan want daar kunnen we tot uiterlijk 22.00uur aankomen. We redden het net om voor 22.00uur aan te komen. Gelukkig is er wel wifi, snel ga ik verder met het bewerken van de rest van de foto’s. Leon ziet ineens mijn foto voorbij komen op instagram. Een beetje verbaasd kijk ik ernaar, voor de zekerheid open ik mijn e-mail. WTF!! Is er aan de hand, de foto van de crash is binnen de wielerwereld, wereldnieuws. Vanaf dat moment ben ik alleen nog maar bezig om met de telefoon van Leon alle Nederlandse pers te kunnen voorzien van de foto. De buitenlandse media probeer ik via de e-mail te beantwoorden. Er gebeurd te veel om op te noemen, maar trots ben ik i.i.g. zeker. Om 0.45uur besluit ik dat het mooi geweest is. Wat een dag, wat een hectiek. Dit is zoals het moet zijn. Trots op mezelf!! Heel erg trots!!

Tot morgen.

Groet Joris