Joris in de Tour...dag 12

In een dagelijkse blog die rijkelijk voorzien is van foto’s neemt fotograaf Joris Knapen ons mee in de wereld van de Tour de France de tour en het hele circus er omheen, dus ook de ‘achterkant’ van dit wereldberoemde evenement. Hieronder zijn verslag van dag 12 en een serie exclusief voor dongen.nieuws.nl gemaakte foto’s.

Vandaag staat etappe 12 op het programma, de start is in Montpellier en de finish Op de Mont Ventoux. We hebben afgelopen nacht op een camping geslapen wat eigenlijk geen camping mag heten. Een oude gribus bende van heb ik me jou daar. Na aankomst worden we naar een plekje geleid ergens achter op de camping. Ik heb er geen goed gevoel bij. Omdat we enorm honger hebben gaan Leon en ik nog kijken of we in het baretje van de Camping nog iets te eten kunnen krijgen. De man achter de bar, dikke bierbuik ongeschoren en niet heel erg fris ruikend, zegt dat dat mogelijk is. Aan de bar zit een mengeling van gastarbeiders en onverzorgde types. Allemaal kijken ze ons onderzoekend aan, de ene man knikt vriendelijk en weer een andere wat jongere agressief ogende man kijkt ons indringend aan.

We gaan achter in het barretje aan een tafeltje zitten. Het duurt niet lang voordat we een praatje hebben met de mensen. Ze zijn allemaal nieuwsgierig waarom wij net hier komen camperen. Het lukt ons aardig om op de vlakte te blijven en hun vragen te ontwijken. Volgens mij hebben leon en ik hetzelfde idee, hoe minder zij weten hoe beter. Ze dingen nog even aan, maar gelukkig gaat het verhaal al snel over voetbal. Alle oud Internationales komen langs, Kluivert, van Basten, Gullit. Pfff, het gesprek is toch nog een beetje de goede kant op aan het gaan. Misschien wel iets te goed. Een dronken man komt zelfs bij ons aan tafel zitten, hmmm… dat was nou ook weer niet de bedoeling. De 5 minuten lijken uren te duren, we overleggen in het Nederlands hoe we hier mee om moeten gaan. Gelukkig lijkt de man het aan te voelen, niet veel later staat hij op en gaat aan de bar zitten.

We zijn er achter gekomen dat het Portugezen zijn die hier werken. Om de paar minuten kijkt de agressief ogende man nog onze kant op. Wat een “ümheimlig” gevoel geeft het telkens toch. Als onze pizza’s komen, die trouwens voortreffelijk waren, vers gemaakt en gestookt in een ouderwetste steenoven. Staat de man op en kijkt nog een keertje om en loopt dan weg. We genieten van onze pizza en gaan dan snel naar de tentjes. Ik probeer op tijd te gaan slapen, want morgen staat de Mont Ventoux op het programma. Deze nacht slaap ik heel erg slecht, bij elk geluidje wordt ik wakker, een beetje bang dat er ineens iemand iets uit onze auto of tent gaat halen.

Alle ophef van mijn kant was overbodig, de volgende ochtend sta ik al vroeg op om met mijn Amerikaanse collega mee te rijden naar de Mont Ventoux. Om 7 uur vertrekken we. Het is ongeveer 1,5 uur rijden naar de voet van de berg. Onderweg wordt ik gebriefd dat de finish niet op de top is maar enkele kilometers lager i.v.m. de wind. Aan de voet van de berg is het al een gekkenhuis, niet meer normaal hoeveel mensen nu al naar boven aan het gaan zijn. In de auto moeten we er nog om lachen de carnavaleske sfeer. Iedereen is uitbundig en vrolijk. Als we boven zijn wachten we nog even in de auto en gaan dan op zoek naar de fotospot van de dag. Ik kies mijn plaatsje uit bij een groep Nederlanders uit Tilburg, het is een oud studenten groepje wat elk jaar een dag naar de Tour gaat. De sfeer is zo goed, dat de Franse politie besluit om extra hekken te gaan zetten. Dit is voor mij het moment om verder naar beneden te gaan lopen. Ik kijk nog even naar de plek waar het verhaal van de dag gemaakt gaat worden. Dit ziet er wel super uit, zoveel mensen, ik denk er nog niet bij na wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Ik loop verder en zie en Nederlandse campers staan. Whaa, dat zou een goede plek zijn, maar toch ga ik er niet staan. Ik heb mijn al gekozen. Ik loop terug naar boven en zie daar mijn collega fotograaf Leon, ik vertel hem wat ik allemaal gezien heb als ook het plekje op de camper. We nemen afscheid en vervolgen ieder onze eigen weg.

Als de eerste voorrij auto’s door de menigte zijn gekomen is het voor mij tijd om me te gaan consenteren op wat er komen gaat. De eerste renners komen eraan, ik zie de kopgroep aankomen. Daarna de favorieten, maar waar blijft Chris Froome!! Hoe kan dit, hij zat bij dat groepje. Iets meer dan een minuut later verschijnt hij uit de massa. Er klopt iets niet, er is iets met zijn fiets, misschien zijn ketting, derailleur. Ik heb geen idee, ik probeer alle details vast te leggen. Alles duurt niet langer dan 7 of 8 seconden. Tijd om na te denken heb ik niet, er komen nog veel meer renners aan. Ik loop richting de mensen massa en dompel mij onder in harde muziek, geschreeuw, bier en verklede mensen. Ik probeer mijn foto’s te maken, dit is waarom ik niet hier wou gaan staan. Die mensen springen voor mijn lens en zwaaien met vlaggen, de helft van de foto’s mislukt daardoor. Op zich geen ramp, maar niet helemaal de bedoeling.

Ik loop verder naar beneden, en wordt aangesproken door een man uit Baarle-Nassau. Joris, Joris, heb je hem op de foto. Heb je hem? Ik begrijp het niet, maar voordat ik kan vragen wat, verteld hij het al. Chris Froome liep hier net langs, zonder fiets. Hij liep gewoon. WTF, bedenk ik mijzelf, ik probeer antwoorden te krijgen hoe en waarom, helaas heeft hij het antwoord ook niet. De hectiek is nu compleet. Blijven concentreren, blijven concentreren. Als de laatste renner voorbij is gekomen loop ik naar boven. Onderweg naar boven haalt Leon mij in. Hij heeft de foto van de dag, zegt hij. En idd, gefotografeerd vanaf de camper, een wandelende Chris Froome, met achter en voor hem een mensen massa met daarin ook nog een bergje van motoren en renners. Prachtig beeld. De foto haalt ook bijna alle landelijke dagbladen.

Als we boven aankomen is er nog hoog beraad over de uitslag, uiteindelijk behoudt Chris Froome de gele trui. We nemen het podium nog even mee en lopen dan terug naar onze auto’s. En nu mogen we de berg nog af. Gelukkig mogen we langs de achterkant naar beneden. De reden van verplaatsing van de finish wordt ons snel duidelijk. Boven op de berg stormt het, windkracht, heel veel. Bussen wiebelen bijna om, motoren vallen om, het is niet te doen. Gelukkig komen we heelhuids beneden. Hierdoor zijn we vandaag wel extreem laat terug in het perscentrum. En nu alle foto’s nog bewerken en versturen. Om 0.45 kunnen we uiteindelijk ons bedje in kruipen.

Morgen is het weer vroeg op om nog tijd te hebben om het parcours te verkennen van de tijdrit. De wekker staat om 7.00uur. Het beloofd morgen weer een mooie dag te worden ik ben benieuwd.

Tot morgen.

Groet Joris