“Hoe voetbalpassie mijn leven bepaalde.”

Nick de Heus ziet voetbaldroom langzaam uitkomen.

“Ik wil niemand de mond snoeren. Ik wil laten weten wat er werkelijk is gebeurd. Met mij en met VV Dongen, dus met de mensen die mij een kans gaven, en met degenen die in mij geloofden toen dat niet vanzelfsprekend was.”

In gesprek met de rolstoelafhankelijk Nick de Heus geeft deze doorzetter aan, dat hij na een zware beginperiode na zijn geboorte, zijn droom hoopt waar te maken: een functie binnen een eerste elftal of in het betaalde voetbal. Want zo zegt hij: “Mijn droom is helder. Het gaat niet om geld maar om impact te hebben op het veld in een team in ontwikkeling en in beleving. Voetbal is geen hobby meer. Het is mijn leven!”

De 31-jarige Nick de Heus is bijna bij zijn doel en vervolgt: “Zolang mijn lichaam het toelaat, blijf ik doen wat ik doe. Want waar sommigen mensen grenzen zagen, zag ik kansen. En waar anderen stoppen, ga ik door!” Hij woont in het Brabantse Nieuwendijk. En van huis uit stuurt hij zijn voetbalverslagen de wereld in. Na zijn geboorte kreeg Nick zuurstofgebrek in de couveuse met een hersenbeschadiging als gevolg. De diagnose was: Cerebrale Parese. De toekomst leek onzeker: praten, zelfstandig leven en volwaardig meedoen in de maatschappij zouden volgens de eerste prognoses vrijwel onmogelijk zijn. Toch heeft het leven van Nick een heel ander wending genomen. Mede door de inspanningen van hemzelf.

Voetbal met de paplepel ingegeven door Opa en Papa
“Ik werd van jongs af aan door mijn opa en vader meegenomen naar de voetbalvelden. Niet als passief toeschouwer, maar iemand die meekeek, observeerde en het spelletje leerde. Opa was trainer bij Altena en liet mij anders kijken naar voetbal. Keuzes maken, patronen, organisatie en mentaliteit. Daar is mijn manier van denken over het voetbalspel geboren.” Nick heeft zelf jarenlang rolstoelhockey gespeeld. Vanaf de onderste trede van de ladder, de vijfde klasse, klom hij op naar het landelijke niveau. Hij kreeg zelfs de kans om uit te komen voor Jong Oranje. Daar is deze jongeman nog steeds trots op. Deze sport kende weinig vaste wedstrijden, dus geen competitie. “We speelden maar één of twee keer per maand. Dat frustreerde mij. Ik wilde elke week sporten, groeien en competitie spelen!”

De liefde voor voetbal werd groter Op school had Nick maar één droom: voetbaljournalist worden. Liefst verbaal, langs de lijn! “Maar als je zoals ik door mijn beperking ook nog stottert, kon ik die droom wel vergeten.” Nick begon met het verzamelen van voetbaluitslagen en daarna het bouwen van een eenvoudige website. Dit groeide uit tot wat het nu is. Van wedstrijden fotograferen tot live verslag via de social media.

“Mensen herkennen mij langs de lijn.”
Bij Altena, de club waar zijn opa dus trainer was en zijn vader hand- en spandiensten verrichtte, begon Nick als teammanager van de C2. ‘s Maandags op school, in de avond werken aan zijn website of langs het veld bij zijn team zijn. Nick werkte aan zijn toekomst. Hij werd soms te serieus genomen. “Maar ik wist wat ik wilde!” Later werd hij teammanager van de Almkerk/Altena JO19-1. De rolstoel speelde geen rol. Zijn betrokkenheid, voetbalinzicht en mentaliteit telden. Na een korte stop werd Nick met deze wetenschap benaderd door trainer Huib Apituley om weer aan te sluiten bij de staf. “Deze trainer keek niet naar beperkingen, maar wat iemand toevoegt. Dat vertrouwen is onbetaalbaar!”

Zo ook bij VV Dongen. Leden en sponsoren van VV Dongen, zoals Patrick van Overbeek en Mark van den Broek, hadden vertrouwen in de werkwijze van Nick. “Dankzij hen ontstonden samenwerkingen en kansen. Ineens kwamen er sponsoren, gesprekken en uitnodigingen. Sponsoren in natura want financiële ondersteuning zou ten koste gaan van zijn Wajong -uitkering. Wat begon als een hobby, voelt steeds meer als een professionele rol in de voetbalwereld.” Zo heeft Mark van den Broek, eigenaar/directeur van Closer2Talent, onlangs Nick bijgestaan bij een verzoek richting ondersteuning deeltijdtaxi vergoeding.

Binnen de club veranderde er ook veel. Wat begon met een verslag langs de lijn groeide uit tot structurele aanwezigheid langs het veld tijdens de wedstrijden. Maar ook live-updates en gesprekken met spelers en sponsoren in het sponsorhome. En op speciale feestavonden is Nick ook aanwezig in de kantine als het gaat om gezelligheid tussen de supporters en spelers. “De sfeer is hier te vergelijken met een BVO. Geweldig,” vertelt de trotse bordsponsor van VV Dongen.

Zolang Nick nog steeds geniet van zijn hobby, hoopt hij ooit zijn droom te verwezenlijken. “Voetbal is dan geen hobby meer. Het is mijn leven. Ooit hoop ik op een functie binnen een eerste elftal of elders in het betaalde voetbal.” Nick heeft al enkele open sollicitaties verstuurd naar Betaalde Voetbal Organisaties. Zo heeft hij al een uitnodiging op de perstribune bij Willem II mogen ontvangen. Er staan nog een aantal clubs op het verlanglijstje.

Wil je meer weten of heb je iets waarmee je Nick kunt helpen, neem dan eens contact met hem op. Via [email protected] of WhatsApp is hij altijd bereikbaar.