WEBLOG: Dongenaren op weg naar 7000 meter hoogte
05 jan 2011, 22:34 • Nieuws
Op 7 januari vertrokken drie Dongenaren (Cris Jansen, Bart van Kerkhof en Dominique Ligtenberg) naar Argentinië om daar een poging te wagen de top te bereiken van de Aconcagua. Deze berg, 's werelds hoogste buiten de Himalaya, meet maar liefst 6962 meter en het bereiken van de top ervan zou een bijzondere prestatie zijn. In deze weblog van Bart van Kerkhof zijn de ontwikkelingen en avonturen voor, tijdens en na de reis te volgen.
Op 7 januari vertrokken drie Dongenaren (Cris Jansen, Bart van Kerkhof en Dominique Ligtenberg) naar Argentinië om daar een poging te wagen de top te bereiken van de Aconcagua. Deze berg, 's werelds hoogste buiten de Himalaya, meet maar liefst 6962 meter en het bereiken van de top ervan zou een bijzondere prestatie zijn. In deze weblog van Bart van Kerkhof zijn de ontwikkelingen en avonturen voor, tijdens en na de reis te volgen.
Deze weblog wordt mede mogelijk gemaakt door:
De weblog is qua opzet wat gewijzigd. Het is nu per dag opgebouwd, in chronologische volgorde. Dus voor de vaste lezer van deze weblog: scroll naar beneden voor de laatste update.
En nog twee......
woensdag 5 januari 2011
Het begint al aardig te kriebelen. het is nu aftellen geblazen. Over twee dagen begint de lange reis naar Mendoza. Met de auto naar Antwerpen Centraal, voor bijna vier weken afscheid nemen van het gezin, met de Thalys naar Paris-Nord, dan per metro en trein naar vliegveld Orly en tenslotte in drie fases via Madrid en Buenos Aires naar Mendoza. Alles bij elkaar zo'n 40 uur. De beloning zal er zijn: de verwachte temperatuur in Mendoza is een kleine dertig graden boven nul en een Argentijns wijntje op een terras in Mendoza zal zondag waarschijnlijk heerlijk smaken.
De voorbereidingen die nu al een paar maanden in beslag nemen, zijn deze week afgerond met het huren van stijgijzers en speciale schoenen voor de "hoogste" (lees "koudste") dagen op de berg. Nog wat inkopen, rugzak inpakken, wegen, en weer uitpakken, lijstje checken enz. Vergeleken met mijn laatste expeditie (Klimanjaro 2009) is dit toch wel wat anders. Er worden veel meer eisen gesteld aan het materiaal wat meegaat. Na aankomst in Mendoza zullen onze spullen gecontroleerd worden door de Engelse gids en hij zal niet schromen om materialen die niet helemaal geschikt zijn voor zo'n expeditie, af te keuren. Aan ons dus de taak om ervoor te zorgen dat we goed beslagen ten ijs komen. De berg die we gaan beklimmen is dan ook niet echt mensvriendelijk.. de temperaturen bovenop zullen 's nachts zo rond de min 20/25 schommelen, waarbij er dan ook nog vaak een stormachtige wind staat. Vandaag toevallig doorgekregen dat een Belgische expeditie van 20 personen na drie dagen wachten op beter weer, af heeft moeten zien van een toppoging, in verband met de bijzonder slechte omstandigheden. Zij zijn inmiddels teruggekeerd naar het basiskamp en zullen later deze week naar België terugvliegen zonder het gedroomde resultaat.
De natuur is machtig en ook wij zullen afhankelijk zijn van haar grillen. De top van de Aconcagua is natuurlijk ons ultieme doel maar of we die ook gaan halen hebben we niet helemaal zelf in de hand. We beginnen echter vol goede moed aan ons avontuur, in de overtuiging dat we iets bijzonders gaan presteren.
Na een vrije dag komende zondag zullen we vanaf maandag vijf dagen gaan acclimatiseren in de bergen bij Cordon del Plata. Daar kunnen we aan de rest van de groep wennen (naast ons nog vier Engelsen, een Argentijn en een Fransman) en om aan de hoogte gewend te raken wellicht vast een berg van vijfduizend meter beklimmen. Na die eerste dagen zakken we weer af naar Mendoza voor een rustdag maar daarna gaat het toch echt gebeuren. In een dag of elf zouden we de top van de Aconcagua (6962 meter) moeten bereiken om dan in twee tot drie dagen weer af te zakken.
Na een vrije dag komende zondag zullen we vanaf maandag vijf dagen gaan acclimatiseren in de bergen bij Cordon del Plata. Daar kunnen we aan de rest van de groep wennen (naast ons nog vier Engelsen, een Argentijn en een Fransman) en om aan de hoogte gewend te raken wellicht vast een berg van vijfduizend meter beklimmen. Na die eerste dagen zakken we weer af naar Mendoza voor een rustdag maar daarna gaat het toch echt gebeuren. In een dag of elf zouden we de top van de Aconcagua (6962 meter) moeten bereiken om dan in twee tot drie dagen weer af te zakken.
Maar eerst nog even een dagje Dongen, de laatste zaken afwerken, de laatste telefoontjes plegen...kortom nog even alles doen wat gedaan moet worden. En dan ....op pad.
Mendoza, zondag 9 januari
Een vreemd gevoel.....terwijl je weet dat in Dongen iedereen vandaag volop bezig is met de straotparade lopen wij in t-shirt en korte broek onze eigen straotparaode in een park in Mendoza. Ondanks het feit dat het een wat mindere dag is met veel bewolking is het toch nog erg aangenaam en de terassen zijn dan ook goed bezet. Mendoza.....voorstad van het Andesgebergte en wijnstad van Argentinie. We zijn van plan met beide zaken flink kennis te maken. Na een reis van 43 uur zijn we dan vannacht rond middernacht eindelijk in ons hotel beland. Nadat we gisterochtend geland waren in Buenos Aires en de busrit van het internationale vliegveld naar het binnenlandse vliegveld gemaakt hadden was het wachten geblazen want onze laatste vlucht zou pas om 19.00 uur vetrekken. Uiteindelijk zou dat nog tweeenhalf uur later worden. In Buenos Aires kwamen we Dominique weer tegen, hij was met een andere maatschappij gevlogen, onze laatste vlucht was weer wel dezelfde. Dominique beklimt ook de Aconcagua, echter in een ander reisgezelschap. Onze expeditie was namelijk al volgeboekt toen Dominique wilde aansluiten. Hij heeft een goed alternatief gevonden en gaat komende maandag al richting de Aconcagua; wij volgen pas een weekje later na een acclimatisatie in het Cordon del Plata gebergte. De dag in Buenos Aires werd besteed aan het keuren van de eerste Argentijnse biertjes, een flinke wandeling langs de rivier de Plata (met aan de overkant het buurland Uruguay), het ophalen van mijn Spaans bij de plaatselijke vissers (tenminste....... het Spaans wat ik nog dacht te kennen uit onze wereldreisperiode in 1994), wat resulteerde in een interessante mix van Spaans, Nederlands en Engels..het zgn. Spengelands. Met handen en voeten erbij blijkt het toch wel weer te werken.
Een vreemd gevoel.....terwijl je weet dat in Dongen iedereen vandaag volop bezig is met de straotparade lopen wij in t-shirt en korte broek onze eigen straotparaode in een park in Mendoza. Ondanks het feit dat het een wat mindere dag is met veel bewolking is het toch nog erg aangenaam en de terassen zijn dan ook goed bezet. Mendoza.....voorstad van het Andesgebergte en wijnstad van Argentinie. We zijn van plan met beide zaken flink kennis te maken. Na een reis van 43 uur zijn we dan vannacht rond middernacht eindelijk in ons hotel beland. Nadat we gisterochtend geland waren in Buenos Aires en de busrit van het internationale vliegveld naar het binnenlandse vliegveld gemaakt hadden was het wachten geblazen want onze laatste vlucht zou pas om 19.00 uur vetrekken. Uiteindelijk zou dat nog tweeenhalf uur later worden. In Buenos Aires kwamen we Dominique weer tegen, hij was met een andere maatschappij gevlogen, onze laatste vlucht was weer wel dezelfde. Dominique beklimt ook de Aconcagua, echter in een ander reisgezelschap. Onze expeditie was namelijk al volgeboekt toen Dominique wilde aansluiten. Hij heeft een goed alternatief gevonden en gaat komende maandag al richting de Aconcagua; wij volgen pas een weekje later na een acclimatisatie in het Cordon del Plata gebergte. De dag in Buenos Aires werd besteed aan het keuren van de eerste Argentijnse biertjes, een flinke wandeling langs de rivier de Plata (met aan de overkant het buurland Uruguay), het ophalen van mijn Spaans bij de plaatselijke vissers (tenminste....... het Spaans wat ik nog dacht te kennen uit onze wereldreisperiode in 1994), wat resulteerde in een interessante mix van Spaans, Nederlands en Engels..het zgn. Spengelands. Met handen en voeten erbij blijkt het toch wel weer te werken.
Aan het einde van een lange dag (eigenlijk 2 dagen) kwamen we doodmoe aan in ons hotelletje en toen ging dan ook letterlijk en figuurlijk het licht uit. Het hotelbed was ondanks het feit dat het bedoeld lijkt te zijn voor Argentijnen van max 1 meter 70 toch een verademing na zo´n lange trip en het was snel rustig op kamer 201 van Hotel San Martin. Vanochtend na het ontbijt een briefing gehad en een kennismaking met de overige expeditieleden. Leuke groep: gids Martin, een Welshman die al drie keer op de top van de Aconcagua stond, een rustige ervaren man die vertouwen uitstraalt. Dan de twee Engelsen Dave en James...ze zien eruit als twee verstokte voetbalfans c.q ex-hooligans. James maakt indruk door zijn zware stem en zijn rauwe lach, waaruit je al kan opmaken dat ie meer dan een pakje sigaretten per dag rookt. Ben benieuwd of ie dat volhoudt. Twee jongere gasten: Jim (Engeland) en Cristof (Duitsland), Alejandro, een Argentijn die meegaat om gids Martin te ondersteunen, en wij, de twee Dutch guys. Een mooi gezelschap!
Vanaf maandag gaan we vijf dagen acclimatiseren in Cordon del Plata waar we tot een hoogte van ongeveer 5000 meter zullen gaan. We gaan met volle bepakking en maken waarschijnlijk drie keer een nieuw kamp waarbij we iedere dag wat hoogte winnen. Een goede training dus voor ons einddoel twee weken later. Om morgenochtend goed aangesterkt aan de start te verschijnen gaan we vanavond nog even een grote Argentijnse steak verorberen. Cris voelt zich hier als slagerszoon als een vis in het water; bij veel restaurants kijk je zo in de gigantische keukens met open vuur, grills, dieren aan het spit enz.Een prachtig gezicht. Een wijntje erbij en we hebben de ultieme voorbereiding voor een week afzien maar bovenal genieten in de bergen. Volgende weekeinde zijn we weer anderhalve dag in Mendoza, waarschijnlijk zal dan pas weer een mogelijkheid zijn voor het volgende weblog. Tot dan!
Maandag 10 januari
Per bus vertrokken richting Vallecitos, een ski-oord wat er op het eerste gezicht uitziet als een willekeurige Oostenrijkse plaats in de jaren veertig van de vorige eeuw: een paar krakkemikkige huisjes en wat ouderwetse skiliften. Veel tijd om dit te onderzoeken krijgen we niet want we stappen met volle bepakking (zo´n 20 kg) in 2½ uur zo´n 600 meter omhoog naar ons basiskamp (Piedra Grande)- Een flink hoogteverchil met Mendoza (700 meter) waar we vandaan komen want we zitten nu op 3575 meter en dat is meteen te merken: de meesten hebben last van een lichte hoofdpijn. David heeft duidelijk wat meer moeite dan de rest met de hoogte, hij gaat zodra de tenten opgeslagen zijn, meteen even plat. Het uitzicht in het kamp is werkelijk prachtig in een vallei tussen bergen van 4000 en 5000 meter. Nadat we gesetteld zijn en ons ¨diner¨ bestaande uit pasta met ham, zittend op een steen verorberd hebben, duiken we zodra het donker wordt om 21.00 uur onze tent in.
Per bus vertrokken richting Vallecitos, een ski-oord wat er op het eerste gezicht uitziet als een willekeurige Oostenrijkse plaats in de jaren veertig van de vorige eeuw: een paar krakkemikkige huisjes en wat ouderwetse skiliften. Veel tijd om dit te onderzoeken krijgen we niet want we stappen met volle bepakking (zo´n 20 kg) in 2½ uur zo´n 600 meter omhoog naar ons basiskamp (Piedra Grande)- Een flink hoogteverchil met Mendoza (700 meter) waar we vandaan komen want we zitten nu op 3575 meter en dat is meteen te merken: de meesten hebben last van een lichte hoofdpijn. David heeft duidelijk wat meer moeite dan de rest met de hoogte, hij gaat zodra de tenten opgeslagen zijn, meteen even plat. Het uitzicht in het kamp is werkelijk prachtig in een vallei tussen bergen van 4000 en 5000 meter. Nadat we gesetteld zijn en ons ¨diner¨ bestaande uit pasta met ham, zittend op een steen verorberd hebben, duiken we zodra het donker wordt om 21.00 uur onze tent in.
Dinsdag 11 januari
De nacht is rustig verlopen. We lijken geluk te hebben met het weer. De afgelopen weken is het hier dramatisch slecht geweest maar wij zien na het openen van de tent een kraakheldere lucht. En we hebben meer geluk want iets lager in de vallei zien we even later wilde guanacos staan. Deze familie van de lama en de kameel leeft in deze regio in het wild maar laat zich zelden zien. De komende dagen zullen we vanuit ons basiskamp wandelingen gaan maken om te acclimatisren zodat we maximaal voorbereid kunnen beginnen aan de klim naar de top van de Aconcagua in de komende weken. Vandaag staat het Salto de Agua kamp op het programma. Dit kamp ligt op 4250 meter en wordt door klimmers gebruikt als basis voor de beklimming van de 5000 + toppen die er rondom heen liggen. Gids Martin (verkouden) en Dave (die zich nog niet helemaal fit voelt) haken op de helft van de beklimming af en de rest gaat samen met Alejandro op weg naar het Salto kamp.Het kost ons wat zweetdruppels maar na 3 uurtjes klimmen bereiken we dan toch eindelijk het kamp waar we getrakteerd worden op een bijzondere ontmoeting met een vos. Deze dieren worden ook niet vaak gezien en het is heel apart om oog in oog te staan met zo´n beest. Onderweg waren we al een muilezelkadaver tegengekomen. We hebben iets met dieren want we zagen vandaag ook al twee condors overvliegen. Het is echt onze dag, laten we hopen dat het onze maand wordt. Na een rustpauze dalen we de 700 meter weer af naar ons basiskamp. We zijn tevreden met de behaalde 4250 meter, een mooie score voor dag 2.
De nacht is rustig verlopen. We lijken geluk te hebben met het weer. De afgelopen weken is het hier dramatisch slecht geweest maar wij zien na het openen van de tent een kraakheldere lucht. En we hebben meer geluk want iets lager in de vallei zien we even later wilde guanacos staan. Deze familie van de lama en de kameel leeft in deze regio in het wild maar laat zich zelden zien. De komende dagen zullen we vanuit ons basiskamp wandelingen gaan maken om te acclimatisren zodat we maximaal voorbereid kunnen beginnen aan de klim naar de top van de Aconcagua in de komende weken. Vandaag staat het Salto de Agua kamp op het programma. Dit kamp ligt op 4250 meter en wordt door klimmers gebruikt als basis voor de beklimming van de 5000 + toppen die er rondom heen liggen. Gids Martin (verkouden) en Dave (die zich nog niet helemaal fit voelt) haken op de helft van de beklimming af en de rest gaat samen met Alejandro op weg naar het Salto kamp.Het kost ons wat zweetdruppels maar na 3 uurtjes klimmen bereiken we dan toch eindelijk het kamp waar we getrakteerd worden op een bijzondere ontmoeting met een vos. Deze dieren worden ook niet vaak gezien en het is heel apart om oog in oog te staan met zo´n beest. Onderweg waren we al een muilezelkadaver tegengekomen. We hebben iets met dieren want we zagen vandaag ook al twee condors overvliegen. Het is echt onze dag, laten we hopen dat het onze maand wordt. Na een rustpauze dalen we de 700 meter weer af naar ons basiskamp. We zijn tevreden met de behaalde 4250 meter, een mooie score voor dag 2.
Woensdag 12 januari
Martin geeft bij het ontbijt aan dat we vandaag een berg gaan beklimmen tegenover het kamp aan de andere kant van de vallei. We moeten even allemaal slikken....gisteren zagen we van deze berg klimmers afdalen en wij verklaarden ze compleet voor gek. De helling is wel 45 graden en de helling ligt vol gruis. Om 9.30 uur beginnen we echter toch aan het avontuur. het klimmen is erg zwaar....twee stappen naar boven, één stap terug, maar het vordert gestaag. We maken onszelf wel grote zorgen om de onvermijdelijke afdaling later vandaag, maar Martin schijnt er niet mee te zitten en als makke schapen volgen we hem naar boven. Na twee uur staan we zwetend en puffend eindelijk boven aan het eerste gedeelte van de klim en na een pauze klimmen we, of beter gezegd klauteren we via grote en kleine rotsblokken verder naar boven. Een uur later staan we op de top van de Stepanek op 4120 meter. Martin feliciteert ons met het bereiken van onze eerste Andes top. Het is prachtig weer en op de top genieten we van ons meegenomen lunchpakketje, fantastisch uitzicht over besneeuwde bergen, grillige rotspartijen en een overweldigend landschap. Ik blijk op deze hoogte opeens ook weer verbinding te hebben op mijn mobiel. Gauw een sms´je naar huis en natuurlijk meteen antwoord terug. Leuk! Na een half uurtje pauze beginnen we aan de gevreesde afdaling. Met de veronderstelde angstige momenten blijkt het reuze mee te vallen; we zakken zover weg in het gruis dat iedere stap vanzelf afgeremd wordt. Na een uur dalen is iedereen weer veilig beneden. Dave heeft weer last van hoofdpijn, hij blijkt niet goed te wennen aan de hoogte. Met rust en veel drinken hoopt ie er bovenop te komen.
Martin geeft bij het ontbijt aan dat we vandaag een berg gaan beklimmen tegenover het kamp aan de andere kant van de vallei. We moeten even allemaal slikken....gisteren zagen we van deze berg klimmers afdalen en wij verklaarden ze compleet voor gek. De helling is wel 45 graden en de helling ligt vol gruis. Om 9.30 uur beginnen we echter toch aan het avontuur. het klimmen is erg zwaar....twee stappen naar boven, één stap terug, maar het vordert gestaag. We maken onszelf wel grote zorgen om de onvermijdelijke afdaling later vandaag, maar Martin schijnt er niet mee te zitten en als makke schapen volgen we hem naar boven. Na twee uur staan we zwetend en puffend eindelijk boven aan het eerste gedeelte van de klim en na een pauze klimmen we, of beter gezegd klauteren we via grote en kleine rotsblokken verder naar boven. Een uur later staan we op de top van de Stepanek op 4120 meter. Martin feliciteert ons met het bereiken van onze eerste Andes top. Het is prachtig weer en op de top genieten we van ons meegenomen lunchpakketje, fantastisch uitzicht over besneeuwde bergen, grillige rotspartijen en een overweldigend landschap. Ik blijk op deze hoogte opeens ook weer verbinding te hebben op mijn mobiel. Gauw een sms´je naar huis en natuurlijk meteen antwoord terug. Leuk! Na een half uurtje pauze beginnen we aan de gevreesde afdaling. Met de veronderstelde angstige momenten blijkt het reuze mee te vallen; we zakken zover weg in het gruis dat iedere stap vanzelf afgeremd wordt. Na een uur dalen is iedereen weer veilig beneden. Dave heeft weer last van hoofdpijn, hij blijkt niet goed te wennen aan de hoogte. Met rust en veel drinken hoopt ie er bovenop te komen.
Donderdag 13 januari
Vandaag gaan we weer richting Salto kamp op 4250 meter en daar zullen we zien of we onszelf goed genoeg voelen om nog wat hoger te gaan. Dave blijft in het kamp, hij voelt zich nog steeds niet lekker. Na drie uur klimmen met soms echt steile passages arriveren we bij het kamp en daar zoeken we een prachtig plekje bij een waterval om van ons sobere lunchpakketje te genieten met uitzicht op de besneeuwde Andestoppen. Je kunt je een slechtere plek bedenken voor het eten van een broodje (dat dat broodje vier dagen oud is neem je dan graag voor lief). James besluit niet verder mee te gaan en samen met Martin, Alejandro, Cristof, Jim gaan wij het wat hogerop zoeken. We zien wel hoe ver we komen. Ik voel een lichte hoofdpijn opkomen maar het is te verdragen en ik wil graag een stukje mee om te zien en te ervaren hoe het hogerop is. We lopen regelmatig door de sneeuw en zakken er soms zelfs tot aan onze knieen in weg. Na zo´n twee uur doorbijten in een soms stormachtige wind staan we op een pas. De hoogtemeter op mijn horloge geeft aan dat we op 4844 meter zitten. de hoofdpijn is wat erger geworden en Jim staat ook zowat te tollen op zijn benen. Tijd dus om af te dalen, maar eerst natuurlijk een foto- en filmsessie om het bewijs van de bereikte hoogte vast te leggen. Het uitzicht is fenomenaal! Het afdalen in de sneeuw is heerlijk, het lijkt vanzelf te gaan, tot je af en toe zover wegzakt dat het ritme onderbroken wordt. In drie uur dalen we weer af naar het kamp. Een pittige dag: 1300 meter gestegen en daarna gedaald in 8 uur tijd met slechts een paar korte pauzes. We zullen onze buikjes hier wel kwijtraken. We zijn doodop als we in ons basiskamp aankomen. De hoofdpijn verdwijnt gelukkig na het innemen van wel anderhalve liter vocht (soep, thee, water). Op deze hoogte drinken we zo'n vier liter vocht per dag, dat heeft het lichaam nodig om goed te acclimatiseren. De regel is dat je per 1000 meter hoogte ongeveer een liter vocht per dag nodig hebt. Dat wordt straks nog wat als we een paar dagen boven de 6000 meter verblijven!
Vandaag gaan we weer richting Salto kamp op 4250 meter en daar zullen we zien of we onszelf goed genoeg voelen om nog wat hoger te gaan. Dave blijft in het kamp, hij voelt zich nog steeds niet lekker. Na drie uur klimmen met soms echt steile passages arriveren we bij het kamp en daar zoeken we een prachtig plekje bij een waterval om van ons sobere lunchpakketje te genieten met uitzicht op de besneeuwde Andestoppen. Je kunt je een slechtere plek bedenken voor het eten van een broodje (dat dat broodje vier dagen oud is neem je dan graag voor lief). James besluit niet verder mee te gaan en samen met Martin, Alejandro, Cristof, Jim gaan wij het wat hogerop zoeken. We zien wel hoe ver we komen. Ik voel een lichte hoofdpijn opkomen maar het is te verdragen en ik wil graag een stukje mee om te zien en te ervaren hoe het hogerop is. We lopen regelmatig door de sneeuw en zakken er soms zelfs tot aan onze knieen in weg. Na zo´n twee uur doorbijten in een soms stormachtige wind staan we op een pas. De hoogtemeter op mijn horloge geeft aan dat we op 4844 meter zitten. de hoofdpijn is wat erger geworden en Jim staat ook zowat te tollen op zijn benen. Tijd dus om af te dalen, maar eerst natuurlijk een foto- en filmsessie om het bewijs van de bereikte hoogte vast te leggen. Het uitzicht is fenomenaal! Het afdalen in de sneeuw is heerlijk, het lijkt vanzelf te gaan, tot je af en toe zover wegzakt dat het ritme onderbroken wordt. In drie uur dalen we weer af naar het kamp. Een pittige dag: 1300 meter gestegen en daarna gedaald in 8 uur tijd met slechts een paar korte pauzes. We zullen onze buikjes hier wel kwijtraken. We zijn doodop als we in ons basiskamp aankomen. De hoofdpijn verdwijnt gelukkig na het innemen van wel anderhalve liter vocht (soep, thee, water). Op deze hoogte drinken we zo'n vier liter vocht per dag, dat heeft het lichaam nodig om goed te acclimatiseren. De regel is dat je per 1000 meter hoogte ongeveer een liter vocht per dag nodig hebt. Dat wordt straks nog wat als we een paar dagen boven de 6000 meter verblijven!
Vrijdag 14 januari
Vandaag gaan we voor anderhalve dag terug naar Mendoza. Daar kunnen we even uitrusten voor we aan het grote avontuur beginnen want zondag om 8.30 uur staat de bus voor het hotel om ons naar het startpunt te brengen van de beklimming van de Aconcagua en een kleine twee weken later hopen we op de top de staan van die bijzondere berg. Maar eerst dus nog even in de luxe van de stad. We staan vandaag dan ook al op tijd op, breken ons kamp op en dalen in anderhalf uur 600 meter af naar het ski-oord Vallecitos waar de bus al op ons staat te wachten. Om 12.00 uur staan we voor ons hotel en vijf minuten laten staat de douche al vol open. Na een week ongewassen rond te lopen is dat heerlijk. De rest van de dag wordt besteed aan het verkijgen van de klim-permit bij een speciaal daarvoor ingesteld bureau. Wij moeten als buitenlander zo´n 750 dollar betalen om alleen al toegang te krijgen tot het nationale park waarin de Aconcagua ligt. We moeten tekenen voor allerlei zaken. Opvallend is het dat we te horen krijgen dat we zelfs al onze uitwerpselen niet op de berg mogen achterlaten maar daarvoor krijgen we een speciale zak mee die we aan het eind van de trip weer mogen inleveren. Doe je dat niet dan kun je nog eens een boete krijgen van een paar honderd dollar. Ben erg benieuwd hoe dit gaat uitpakken. Met de permit op zak begint het toch wel ineens te kriebelen, het wordt nu echt menens. We hebben prima getraind en hebben er alle vertrouwen in, maar het avontuur wat we tegemoet gaan is zeker spannend. Onze uitrusting wordt gecheckt door Martin. Hij adviseert ons om naast de drie paar handschoenen die we al hebben (over elkaar) nog een paar extra donzen wanten te kopen of te huren. Het moet daarboven toch wel erg koud zijn.... In de avond wandelen we gezamenlijk door het park in Mendoza. Het krioelt er van de mensen, artiesten, verkopers, kinderen (tot 2 uur ´s nachts!), het is een en al gezelligheid....een mooi voorbeeld voor Stichting Parkplezier in Dongen, dit is hoe het zou moeten zijn. Na een Argentijnse steak van 500 gram, veel wijntjes en een paar afzakkertjes op een terras gaat bij ons om 2.30 het licht uit!
Vandaag gaan we voor anderhalve dag terug naar Mendoza. Daar kunnen we even uitrusten voor we aan het grote avontuur beginnen want zondag om 8.30 uur staat de bus voor het hotel om ons naar het startpunt te brengen van de beklimming van de Aconcagua en een kleine twee weken later hopen we op de top de staan van die bijzondere berg. Maar eerst dus nog even in de luxe van de stad. We staan vandaag dan ook al op tijd op, breken ons kamp op en dalen in anderhalf uur 600 meter af naar het ski-oord Vallecitos waar de bus al op ons staat te wachten. Om 12.00 uur staan we voor ons hotel en vijf minuten laten staat de douche al vol open. Na een week ongewassen rond te lopen is dat heerlijk. De rest van de dag wordt besteed aan het verkijgen van de klim-permit bij een speciaal daarvoor ingesteld bureau. Wij moeten als buitenlander zo´n 750 dollar betalen om alleen al toegang te krijgen tot het nationale park waarin de Aconcagua ligt. We moeten tekenen voor allerlei zaken. Opvallend is het dat we te horen krijgen dat we zelfs al onze uitwerpselen niet op de berg mogen achterlaten maar daarvoor krijgen we een speciale zak mee die we aan het eind van de trip weer mogen inleveren. Doe je dat niet dan kun je nog eens een boete krijgen van een paar honderd dollar. Ben erg benieuwd hoe dit gaat uitpakken. Met de permit op zak begint het toch wel ineens te kriebelen, het wordt nu echt menens. We hebben prima getraind en hebben er alle vertrouwen in, maar het avontuur wat we tegemoet gaan is zeker spannend. Onze uitrusting wordt gecheckt door Martin. Hij adviseert ons om naast de drie paar handschoenen die we al hebben (over elkaar) nog een paar extra donzen wanten te kopen of te huren. Het moet daarboven toch wel erg koud zijn.... In de avond wandelen we gezamenlijk door het park in Mendoza. Het krioelt er van de mensen, artiesten, verkopers, kinderen (tot 2 uur ´s nachts!), het is een en al gezelligheid....een mooi voorbeeld voor Stichting Parkplezier in Dongen, dit is hoe het zou moeten zijn. Na een Argentijnse steak van 500 gram, veel wijntjes en een paar afzakkertjes op een terras gaat bij ons om 2.30 het licht uit!
Op weg naar het basiskamp
(zondag 16 januari t/m woensdag 19 januari)
(zondag 16 januari t/m woensdag 19 januari)
Na anderhalve dag relaxen in Mendoza, waar we ons te goed doen aan menige Argentijnse steak, vergezeld van heerlijke wijn uit de regio Mendoza, wordt het tijd voor het echte werk. Zondagochtend 16 januari om 8.30 uur staan we gepakt en gezakt klaar om op weg te gaan. We zullen over een kleine twee weken pas weer terug keren in Mendoza. Tot die tijd zijn we bezig met maar één doel: het bereiken van de top van de Aconcagua. Een busje brengt ons in drie uur naar de ingang van het Aconcagua National Park en daar maken we meteen kennis met één van de eigenschappen van van dit mooie maar onverbiddelijke landschap: we waaien zowat uit onze kleren als we de bus uitstappen. Als je op een meter van elkaar staat versta je elkaar niet eens meer. Dat belooft nog wat. De laatste weken zijn er maar weinig toppogingen geweest in verband met de extreme wind en sneeuwbuien. We zijn dus erg afhankelijk van het weer of ons avontuur gaat slagen...
Vol goede moed gaan we echter op pad. Het doel voor de eerste drie dagen is het bereiken van het basiskamp op 4200 meter. Daarna zullen we met tussenstappen in een dag of acht tot tien proberen op de top terecht te komen.
De eerste drie dagen zijn prachtig maar vermoeiend met wandeltijden van 7 uur, en dan natuurlijk bergop. De uitzichten zijn prachtig, gelukkig heb ik mijn videocamera meegenomen om er zelf later van te kunnen nagenieten, maar natuurlijk ook om jullie allemaal te laten zien hoe bijzonder het hier is. Onze zware rugzakken worden tot aan het basiskamp gedragen door muilezels, dat geeft ons wat meer tijd om te genieten van de prachtige omgeving. De lucht is zó blauw als je je een lucht kan voorstellen. Erg mooi, maar zo rond de middag ook verschrikkelijk warm in combinatie met de wind, die aan het begin van de middag aanwakkert, lijkt het wel of je een fohn midden op je gezicht hebt staan. De kampen die we opslaan op dag 1 (2900 meter) en dag 2 (3200 meter) zijn niet meer dan plekken tussen de stenen, waarbij een zelfgemaakt dammetje de meeste wind moet weghouden. In kamp 1 zit een beheerder en een dokter. We krijgen er allemaal een medische checkup. Bloeddruk, zuurstofgehalte in het bloed en een check van de longen. Als alles goedgekeurd is krijgen we een stempel op onze papieren. De stemming blijft er goed inzitten.
De eerste drie dagen zijn prachtig maar vermoeiend met wandeltijden van 7 uur, en dan natuurlijk bergop. De uitzichten zijn prachtig, gelukkig heb ik mijn videocamera meegenomen om er zelf later van te kunnen nagenieten, maar natuurlijk ook om jullie allemaal te laten zien hoe bijzonder het hier is. Onze zware rugzakken worden tot aan het basiskamp gedragen door muilezels, dat geeft ons wat meer tijd om te genieten van de prachtige omgeving. De lucht is zó blauw als je je een lucht kan voorstellen. Erg mooi, maar zo rond de middag ook verschrikkelijk warm in combinatie met de wind, die aan het begin van de middag aanwakkert, lijkt het wel of je een fohn midden op je gezicht hebt staan. De kampen die we opslaan op dag 1 (2900 meter) en dag 2 (3200 meter) zijn niet meer dan plekken tussen de stenen, waarbij een zelfgemaakt dammetje de meeste wind moet weghouden. In kamp 1 zit een beheerder en een dokter. We krijgen er allemaal een medische checkup. Bloeddruk, zuurstofgehalte in het bloed en een check van de longen. Als alles goedgekeurd is krijgen we een stempel op onze papieren. De stemming blijft er goed inzitten.
De eerste avond worden we door de muilezeldrijvers (gauchos) getrakteerd op een asado, een soort barbeque met vlees en brood. De tweede dag (maandag) viert Cris zijn 60e verjaardag. Martin, onze gids, heeft een zakje snoep als kadootje, later op de dag nog een cakje en een fles wijn. Cris heeft er zelf ook nog eentje bij. Gezellig. Een extra kado voor Cris is het eerste uitzicht op de Aconcagus. Indrukwekkend! Zoals altijd liggen we rond 20.30 uur in bed. Waarschijnlijk heeft Cris op zijn verjaardag nog nooit zo vroeg in bed gelegen...
De derde dag is een zware dag. Duizend meter klimmen naar het basiskamp. De dag begint om 7.00 uur steenkoud met een riviercrossing, maar zodra we de sandalen weer omgeruild hebben voor de bergstappers krijgen we een heftige, maar prachtige wandeling voorgeschoteld. Schitterende vergezichten, watervallen, rotsformaties en natuurlijk constant de indrukwekkende Aconcagua. Om 13.00 uur komen we in het basiskap (Plaza Argentina, 4200 meter) aan. Ook hier weer een kale vlakte vol gruis en stenen. We zoeken een goed (vlak) plekje op, want we blijven hier zeker drie nachten om goed te acclimatiseren. Dit kamp is duidelijk groter dan de andere. Er staan ook tenten van enkele grotere tourcompanies die daar hun gasten laten eten (wij doen dat gewoon op een steen buiten). Er is zelfs een tent met een grote satellietschotel waar ge-internet kan worden. Een beetje primitief, maar dat het werkt kunnen jullie hier lezen. Er is zelfs een slimmerik die blikjes cola verkoopt voor 5 dollar en hamburgers voor 30 dollar. Het is er niet zo druk.
Vanaf vandaag (donderdag) gaan we langzaamaan hoger kijken. Spullen naar kamp 1 (5000 meter) brengen. dan weer terug en slapen op 4200 meter. De dag erna de rest van de spullen naar 5000 meter en daar slapen. Dan een rustdag en dezelfde opbouw naar het kamp op 5950 meter. Vandaaruit doen we dan, als alles goed gaat, (iedereen is nu nog goed van gezondheid) woensdag of donderdag een toppoging doen. Hoe het allemaal afloopt kunnen we pas melden als we hier in het basiskamp terug zijn (eind volgende week). Want tot dan is er geen contact mogelijk. even afwachten dus...
tot volgende week
Op weg naar de top
donderdag 20 januari
We verlaten vandaag het basiskamp voor de eerste keer om alvast wat eten en spullen die we nog niet nodig hebben weg te brengen naar kamp 1 op 5000 meter hoogte. Op deze manier verdelen we het gewicht wat we naar boven moeten sjouwen in tweeen en het is bovendien een goede manier om te acclimatiseren. Na het ontbijt, een soort brinta wat Cris maar moeilijk naar binnen krijgt vertrekken we in langzaam tempo naar boven. het is prachtig weer, de lucht is wederom kraakhelder en de uitzichten zijn weer schitterend. het loopt wel erg zwaar met een rugzak van zo´n 17 kg op je rug van 4200 naar 5000 meter. Gids martin heeft voor ons een toeristische route bedacht aan het einde. Helaas blijkt ie veel zwaarder dan hij zelf gedacht had: we moeten onszelf maximaal inspannen om onhoog te klauteren over het gruis op een spekgladde gletsjer. Helemaal kapot komen we aan in kamp 1, laten daar wat spullen achter in een reservetent die we alvast plaatsen en na een kwartiertje rust glijden en lopen we met slechts een paar kilootjes op de rug naar beneden. Omhoog deden we er vijf uur over, beneden zijn we in anderhalf uur. Een zware dag . We doen dan ook verder niets meer dan uitrusten in de tent en rond een uur of zeven eten, waarna we snel de ogen sluiten.
vrijdag 21 januari
Vandaag staat dezelfde route als gisteren op het programma. Nu nemen we de tenten en alle overige spullen mee want nu gaan we slapen op een hoogte van 5000 meter. We laten één tent achter in het basiskamp voor een noodgeval, mosch één van ons het niet redden op de nieuwe hoogte. Het kan immers zijn dat er iemand teveel last krijgt van hoogteziekte en dan is er maar een remedie: naar beneden. We worden nogal luidruchtig gewekt door een helikopter die bevoorrading brengt voor de mensen die permanent in het kamp verblijven. En passant neemt ie grote tonnen met ontlasting mee terug om die verder af te voeren. Waar naartoe is voor ons ook een raadsel. We bedenken zelf dat de tonnen over buurland Chili (aartsvijand van Argentinie) uitgestort worden. Martin heeft er vandaag zin in. Hij houdt er een tempo op na wat voor ons nauwelijks bij te houden is. Waar de reisgidsen spreken over een looptijd van 5 tot 8 uur leggen we het traject vandaag (weer met zware bepakking) af in slecht 3½ uur. We zijn dan ook helemaal kapot als we boven arriveren en duiken meteen de tent in voor een middagdutje. Het weer is aan het veranderen. Hier en daar zien we wolken verschijnen en de top van de Aconcagua is voor het eerst eens een keer niet te zien. Ojee, het zal toch niet waar zijn dat we met slechter weer te kampen krijgen? We zijn hier gekomnen om de top te bereiken; als ons dat maar niet onmogelijk gemaakt wordt. De rest van de dag wisselen zon en wolken elkaar af. We kaarten wat met James, Dave en Jim. Ondanks het feit dat ik het wazige engelse kaartpel voor het eerst speel, sluit ik het als winnaar af. Goed voor de spirit. Om 20.30 uur liggen we in bed en meteen vallen de eerste hagelkorrels op de tent. Het blijft wel een paar uurtjes hagelen en sneeuwen en de tent blijkt niet van de allerhoogste kwaliteit. Het ijs staat binnen de kortste keren aan de binnenkant. onze slaapzakken zijn gelukkig wel van topkwaliteit en we houden het zelf lekker warm. Als ik om 1.00 uur buiten sta om te plassen (je wilt het eigenlijk niet in de kou, maar als het niet meer te houden is, dan moet je wel (overigens een teken dat je wel goed aan het acclimatiseren bent), zie ik alweer een prachtige heldere sterrenhemel. Gelukkig...het ziet er goed uit voor morgen.
zaterdag 22 januari
donderdag 20 januari
We verlaten vandaag het basiskamp voor de eerste keer om alvast wat eten en spullen die we nog niet nodig hebben weg te brengen naar kamp 1 op 5000 meter hoogte. Op deze manier verdelen we het gewicht wat we naar boven moeten sjouwen in tweeen en het is bovendien een goede manier om te acclimatiseren. Na het ontbijt, een soort brinta wat Cris maar moeilijk naar binnen krijgt vertrekken we in langzaam tempo naar boven. het is prachtig weer, de lucht is wederom kraakhelder en de uitzichten zijn weer schitterend. het loopt wel erg zwaar met een rugzak van zo´n 17 kg op je rug van 4200 naar 5000 meter. Gids martin heeft voor ons een toeristische route bedacht aan het einde. Helaas blijkt ie veel zwaarder dan hij zelf gedacht had: we moeten onszelf maximaal inspannen om onhoog te klauteren over het gruis op een spekgladde gletsjer. Helemaal kapot komen we aan in kamp 1, laten daar wat spullen achter in een reservetent die we alvast plaatsen en na een kwartiertje rust glijden en lopen we met slechts een paar kilootjes op de rug naar beneden. Omhoog deden we er vijf uur over, beneden zijn we in anderhalf uur. Een zware dag . We doen dan ook verder niets meer dan uitrusten in de tent en rond een uur of zeven eten, waarna we snel de ogen sluiten.
vrijdag 21 januari
Vandaag staat dezelfde route als gisteren op het programma. Nu nemen we de tenten en alle overige spullen mee want nu gaan we slapen op een hoogte van 5000 meter. We laten één tent achter in het basiskamp voor een noodgeval, mosch één van ons het niet redden op de nieuwe hoogte. Het kan immers zijn dat er iemand teveel last krijgt van hoogteziekte en dan is er maar een remedie: naar beneden. We worden nogal luidruchtig gewekt door een helikopter die bevoorrading brengt voor de mensen die permanent in het kamp verblijven. En passant neemt ie grote tonnen met ontlasting mee terug om die verder af te voeren. Waar naartoe is voor ons ook een raadsel. We bedenken zelf dat de tonnen over buurland Chili (aartsvijand van Argentinie) uitgestort worden. Martin heeft er vandaag zin in. Hij houdt er een tempo op na wat voor ons nauwelijks bij te houden is. Waar de reisgidsen spreken over een looptijd van 5 tot 8 uur leggen we het traject vandaag (weer met zware bepakking) af in slecht 3½ uur. We zijn dan ook helemaal kapot als we boven arriveren en duiken meteen de tent in voor een middagdutje. Het weer is aan het veranderen. Hier en daar zien we wolken verschijnen en de top van de Aconcagua is voor het eerst eens een keer niet te zien. Ojee, het zal toch niet waar zijn dat we met slechter weer te kampen krijgen? We zijn hier gekomnen om de top te bereiken; als ons dat maar niet onmogelijk gemaakt wordt. De rest van de dag wisselen zon en wolken elkaar af. We kaarten wat met James, Dave en Jim. Ondanks het feit dat ik het wazige engelse kaartpel voor het eerst speel, sluit ik het als winnaar af. Goed voor de spirit. Om 20.30 uur liggen we in bed en meteen vallen de eerste hagelkorrels op de tent. Het blijft wel een paar uurtjes hagelen en sneeuwen en de tent blijkt niet van de allerhoogste kwaliteit. Het ijs staat binnen de kortste keren aan de binnenkant. onze slaapzakken zijn gelukkig wel van topkwaliteit en we houden het zelf lekker warm. Als ik om 1.00 uur buiten sta om te plassen (je wilt het eigenlijk niet in de kou, maar als het niet meer te houden is, dan moet je wel (overigens een teken dat je wel goed aan het acclimatiseren bent), zie ik alweer een prachtige heldere sterrenhemel. Gelukkig...het ziet er goed uit voor morgen.
zaterdag 22 januari
Als we de tent openritsen om 7.30 uur is het inderdaad prachtig weer. Een sprookje om alles i de sneeuw te zien, een blauwe lucht en een uitzicht van kilometers ver. Cris en ik besluiten vandaag - het is eigenlijk rustdag - onze kuststof bergschoenen, die we meegebracht hebben voor de kou op grotere hoogte, eens uit te proberen. We lopen in anderhalf uur tot een hoogte van 5250 meter en in een half uur weer terug. Ik krijg na terugkomst wat last van hoofdpijn. Een goede reden om deze dag verder te besteden aan waar ie oorspronkelijk voor bedoeld was: rusten! Van Martin hebben we inmiddels allemaal een poepzak gekregen. Een vuilniszak waar we onze behoeft in moeten doen. Men wil het park namlijk zo schoon mogelijk houden en daaro krijgt iedere klimmer een poepzak mee die bij terugkomst in het basiskamp ingeleverd moet worden. Doe je het niet op hun manier, dan is een boete van enkele honderden dollars het resultaat. Een nieuwe uitdaging dus...op je hurken... zak op de juiste positie en vullen maar.
zondag 23 januari
Vandaag gaan we alvast een gedeelte van de spullen naar het volgende kamp brengen. Dit kamp ligt op 5850 meter en is het laatste kamp van waaruit de toppoging ondernomen wordt. Met een kilo of 15 op de rug gaan we stapvoets (door het gebrek aan zuurstof lukt het gewoonweg niet om harder te gaan dan zo´n 1½ km per uur) de berg op. het is ontzettend zwaar maar het is vandaag bijna windstil en doordat we steeds hoger komen krijgen we steeds meer zicht op de Andestoppen. Prachtig! Gelukkig vergemaakelijkt de gevallen sneeuw de stappen een beetje want dat loopt tocht een stukje gemakkelijker dan op het gruis wat eronder ligt. Hijgens en puffend komen we na 6 uur strompelen aan in kamp 2. De top van de aconcagua is goed te zien. Daar moeten we dus zien te komen. De hoogte zorgt echter toch weer voor wat hoofdpijn (een stijging van bijna 1000 meter op een dag blijkt toch nogal fors) en nadat we de spullen in zakken in het kamp achterlaten lopen we, een stuk lichter, in een urr weer naar beneden. Het gruis wat vanochtend onze vijand was, is nu onze beste vriend. Het remt de grote stappen vanzelf af en in vliegende vaart gaat het naar beneden. Daar begint het te sneeuwen zodra we de tent instappen en daar genieten we van een wederom voedzaam ¨diner¨ wat zoals elke dag bestaat uit soep, iets waar veel koolhydraten inzitten (rijst, pasta) en een klodder groente. Cris heeft steeds meer moeite om het binnen te krijgen maar helaas is er geen andere keuze.
maandag 24 januari
De rest van de spullen en de tenten gaan vandaag ook weer een stapje hoger naar onze nieuwe verblijfplaats, kamp 2. Het kamp ligt op 5850 meter, 45 meter dan de Kilimanjaro, nog geen record voor mij dus, maar wel voor wat betreft het slapen. Voor Cris is het bijna een verdubbeling van zijn huidige record. Op die hoogte slapen is al een bijzonderheid en we zullen vanavond merken of onze lichamen goed acclimatiseren. Maar eerst er naartoe, weer met volle bepakking. Het blijkt ontzettend zwaar om dat twee dagen achter elkaar te doen. Iedereen heeft het moeilijk en de enige gedachte die ons op de been houdt is het feit dat we hierna niet meer met een zware rugzak omhoog hoeven. Volledig uitgeput arriveren we rond 15.00 uur in het kamp, waar we meteen getrakteerd worden op een fikse sneeuwbui. Als we later de tent opgezet hebben, begint het plots harder te waaien en het houdt ook niet meer op... we komen de tent niet meer uit en het wordt zo slecht dat Alejandro, hulpgids en kok, het eten zelfs komt bezorgen aan de tent. Om 19.30 uur proberen we te gaan slapen, wat niet erg lukt want de wind gaat vreselijk tekeer en we hebben het gevoel dat we allen dankzij ons gewicht de boel op zijn plaats houden.
Volgende weblog: met een gevoelstemperatuur van - 31 graden naar de top?
dinsdag 25 januari
De hele nacht heeft het vreselijk gestormd. De tent houdt het goed maar het klappert de hele nacht door. Bovendien staat het ijs aan de binnenkant van de tent en ligt er buiten zo'n 20 cm sneeuw. We zijn gewend dat de wind afneemt zodra de zon opkomt, maar dat feestje lijkt vandaag niet door te gaan. Sterker nog, als ik dit schrijf, is het inmiddels half zes in de middag en zitten we nog steeds in de tent. De enige reden om die af en toe verlaten is als je moet plassen of je poepzak verder af moet gaan vullen. Daarvoor moet je dan wel eerst al je kleren over elkaar aandoen want het is snijdend koud. Je probeert het dan ook zo lang mogelijk uit te stellen maar op een gegeven moment is er geen houden meer aan ....
Tijdens een wat rustiger momentje in de middag zijn we ook nog wat met Martin gaan oefenen met de stijgijzers en het wandelen in de sneeuw en op het ijs. Martin is vol goede moed want hij geeft aan dat we wellicht morgenochtend een toppoging gaan doen. Om 4.00 uur moeten we klaarstaan in vol ornaat en de rest van de dag besteden we aan het op orde brengen van de spullen. Martin schat in dat het zo'n 10 uur naar de top is en 4 uur terug. Nu nog maar even rusten dus, want als het allemaal doorgaat en het lukt wat we in gedachten hebben zullen we waarsachijnlijk helemaal kapot zijn over 24 uur. We zijn nog steeds compleet en dat is op zich redelijk uniek. Als we als volledige groep de top zouden halen, dan hebben we echt een bijzondere prestaie verricht. Maar niet dagdromen, het moet eerst nog gebeuren.
De hele nacht heeft het vreselijk gestormd. De tent houdt het goed maar het klappert de hele nacht door. Bovendien staat het ijs aan de binnenkant van de tent en ligt er buiten zo'n 20 cm sneeuw. We zijn gewend dat de wind afneemt zodra de zon opkomt, maar dat feestje lijkt vandaag niet door te gaan. Sterker nog, als ik dit schrijf, is het inmiddels half zes in de middag en zitten we nog steeds in de tent. De enige reden om die af en toe verlaten is als je moet plassen of je poepzak verder af moet gaan vullen. Daarvoor moet je dan wel eerst al je kleren over elkaar aandoen want het is snijdend koud. Je probeert het dan ook zo lang mogelijk uit te stellen maar op een gegeven moment is er geen houden meer aan ....
Tijdens een wat rustiger momentje in de middag zijn we ook nog wat met Martin gaan oefenen met de stijgijzers en het wandelen in de sneeuw en op het ijs. Martin is vol goede moed want hij geeft aan dat we wellicht morgenochtend een toppoging gaan doen. Om 4.00 uur moeten we klaarstaan in vol ornaat en de rest van de dag besteden we aan het op orde brengen van de spullen. Martin schat in dat het zo'n 10 uur naar de top is en 4 uur terug. Nu nog maar even rusten dus, want als het allemaal doorgaat en het lukt wat we in gedachten hebben zullen we waarsachijnlijk helemaal kapot zijn over 24 uur. We zijn nog steeds compleet en dat is op zich redelijk uniek. Als we als volledige groep de top zouden halen, dan hebben we echt een bijzondere prestaie verricht. Maar niet dagdromen, het moet eerst nog gebeuren.
woensdag 26 januari
Een onrustige nacht...de storm lijkt alleen maar heviger te worden. Het is zo ongeveer min 30 graden en het sneeuwt onophoudelijk. Het lijkt wel of de wereld vergaat als je in dat kleine tentje ligt. Martin komt om 3.15 uur melden dat het nu veel te gevaarlijk is om de berg op te gaan. Om 5.30 uur zal hij de knoop doorhakken of we het vandaag nog gaan proberen. Het weer verbetert echter niet en dat betekent dat we minimaal nog een dag geduld zullen moeten hebben. Dave besluit dat niet meer af te wachten. Hij voelt zich op deze hoogte van 6000 meter niet goed en wil terug naar het basiskamp op 4200 meter. Martin brengt hem een stuk weg. Rond de middag gaat de wind zowaar liggen na een kleine 48 uur storm en gaan we in vol ornaat even naar buiten om een wandelingetje te maken. Cris voelt zich niet helemaal jofel c.q. een beetje opgesloten met al die lagen. Het is alsof je met je hoofd in een aquarium loopt. We gaan gauw weer de tent in waar het in de slaapzak gelukkig nog enigszins warm is en we slijten de dag met wat sudoku, luisteren naar muziek en keuvelen over van alles en nog wat. De wind is nog wel sterk, maar een stuk minder dan gisteren. Morgen proberen we het weer, komt Martin zeggen. Om 5.00 uur ontbijt en vertrek om half zes.
Een onrustige nacht...de storm lijkt alleen maar heviger te worden. Het is zo ongeveer min 30 graden en het sneeuwt onophoudelijk. Het lijkt wel of de wereld vergaat als je in dat kleine tentje ligt. Martin komt om 3.15 uur melden dat het nu veel te gevaarlijk is om de berg op te gaan. Om 5.30 uur zal hij de knoop doorhakken of we het vandaag nog gaan proberen. Het weer verbetert echter niet en dat betekent dat we minimaal nog een dag geduld zullen moeten hebben. Dave besluit dat niet meer af te wachten. Hij voelt zich op deze hoogte van 6000 meter niet goed en wil terug naar het basiskamp op 4200 meter. Martin brengt hem een stuk weg. Rond de middag gaat de wind zowaar liggen na een kleine 48 uur storm en gaan we in vol ornaat even naar buiten om een wandelingetje te maken. Cris voelt zich niet helemaal jofel c.q. een beetje opgesloten met al die lagen. Het is alsof je met je hoofd in een aquarium loopt. We gaan gauw weer de tent in waar het in de slaapzak gelukkig nog enigszins warm is en we slijten de dag met wat sudoku, luisteren naar muziek en keuvelen over van alles en nog wat. De wind is nog wel sterk, maar een stuk minder dan gisteren. Morgen proberen we het weer, komt Martin zeggen. Om 5.00 uur ontbijt en vertrek om half zes.
donderdag 27 januari
De hele nacht toch weer behoorlijk wat wind, maar op een of andere manier heb ik toch goede hoop dat het vandaag doorgaat. En inderdaad...om 5.00 uur wordt het ontbijt afgeleverd. Cris komt met een verrassende mededeling: hij gaat niet mee naar boven. Het verstikkende gevoel van gisteren bij de wandeling in vol ornaat, is hem bijgebleven. Hij ziet het niet zitten om zo urenlang in de extreme omstandigheden te gaan lopen en wil terug naar het basiskamp. Dit betekent dat we met zijn vieren (plus Martin en Aejandro, die ook een stukje meeloopt) verder op pad gaan. Het is ijzig koud, de gevoelstemperatuur ligt rond de min 35 graden, maar het is uit te houden. Ik ben dan ook aardig dik gekleed. Ik draag 2 stuks thermo ondergoed over elkaar, daaroverheen een t-shirt, een donsjack, een windstopper, een polartec fleecetrui en als laatste laag een wind en waterdicht jack. Als broek over de dubbele thermo onderlaag een North Face wind- en waterdichte broek. Aan de handen onderhandschoenen, skihandschoenen en donzen wanten en om het hoofd een bivakmuts, een wollen muts met fleecevoering en een capuchon. En aan de voeten dikke sokken en speciale kunststof bergschoenen met binnenschoen. Hier loopt voor een kapitaal aan materiaal. En nog....is het koud. Constant wiebelen met de vingers en de tenen moet voorkomnen dat er iets bevriest. Na een klein uurtje beslist James terug te gaan. Hij kan de energie niet meer opbrengen. Alejandro gaat met hem mee terug naar kamp 2. We zijn nog met zijn vieren: Martin, Kristof, Jim en ik. Vol goede moed en met een duidelijk doel voor ogen gaan we verder. Langzaam neemt de wind af en kunnen we tijdens het lopen genieten van een fantastische zonsopkomst boven de Andes. Een machtig gezicht. Het is kraakhelder en met de afnemende wind lijkt het zowaar een ideale topdag te gaan worden. We vorderen gestaag maar na zo'n drie uurtjes krijgen we te maken met zoveel verse sneeuw dat we moeten besluiten de stijgijzers onder te binden. Langzaam maar zeker komen we steeds hoger en begint het steeds meer moeite te kosten om in een goed ritme te blijven. Aleen bij het traverseren van een berg, waarbij we niet echt stijgen, is het tempo nog enigszins normaal. Op de andere gedeeltes waar het al wat stijgt wordt het steeds moeizamer. Tien stappen omhoog....20 sekonden rust. Om het uur gaan we even zitten op een paar rotsblokken om te rusten en genieten van de prachtige uitzichten. Het ziet er niet naar uit dat we de stijgijzers nog af kunnen doen want overal om ons heen ligt verse sneeuw. Na achtenhalf uur klimmen zitten we er allemaal redelijk doorheen. Maar we weten wat ons nog te wachten staat alvorens we de eeuwig roem gaan bereiken: de beruchte Canaleta, een stuk van 45 graden steil vol rotsen, stenen en gruis, die de laatste 400 meters vormt van de beklimming. Hier moeten we echt op onze tanden bijten. Weinig zuurstof (ongeveer 40 % van het zuurstofgehalte op zeeniveau) op deze hoogte van 6500 meter. Het voelt verschrikkelijk aan. Nu is het nog maar 5 kleine stapjes omhoog ...........en 30 sekonden rust. Zo gaan we tweeenhalf uur lang stapje voor stapje omhoog. Alles doet pijn en als je niet weet dat je zo dicht bij de top was, zou je ter plekke neerstorten en pas na een lange slaap weer wakker worden. Na meer dan 11 uur bereiken we met een ultime krachtsinspanning dan eindelijk de top. DE TOP! We staan op de top van de Aconcagua...de hoogste berg van Amerika en de hoogste ter wereld buiten de Himalaya. We staan op 6962 meter! We omarmen en feliciteren elkaar en beseffen ons dat we hier een bijzondere prestatie hebben geleverd. Martin zegt dat we maar heel even op de top kunnen blijven want de wolken komen eraan en dan kan het weer ineens een stuk verslechteren. Gauw even wat film schieten, wat foto's als bewijs en na tien minuten verlaten we de top om terug te gaan naar ons kamp.
De hele nacht toch weer behoorlijk wat wind, maar op een of andere manier heb ik toch goede hoop dat het vandaag doorgaat. En inderdaad...om 5.00 uur wordt het ontbijt afgeleverd. Cris komt met een verrassende mededeling: hij gaat niet mee naar boven. Het verstikkende gevoel van gisteren bij de wandeling in vol ornaat, is hem bijgebleven. Hij ziet het niet zitten om zo urenlang in de extreme omstandigheden te gaan lopen en wil terug naar het basiskamp. Dit betekent dat we met zijn vieren (plus Martin en Aejandro, die ook een stukje meeloopt) verder op pad gaan. Het is ijzig koud, de gevoelstemperatuur ligt rond de min 35 graden, maar het is uit te houden. Ik ben dan ook aardig dik gekleed. Ik draag 2 stuks thermo ondergoed over elkaar, daaroverheen een t-shirt, een donsjack, een windstopper, een polartec fleecetrui en als laatste laag een wind en waterdicht jack. Als broek over de dubbele thermo onderlaag een North Face wind- en waterdichte broek. Aan de handen onderhandschoenen, skihandschoenen en donzen wanten en om het hoofd een bivakmuts, een wollen muts met fleecevoering en een capuchon. En aan de voeten dikke sokken en speciale kunststof bergschoenen met binnenschoen. Hier loopt voor een kapitaal aan materiaal. En nog....is het koud. Constant wiebelen met de vingers en de tenen moet voorkomnen dat er iets bevriest. Na een klein uurtje beslist James terug te gaan. Hij kan de energie niet meer opbrengen. Alejandro gaat met hem mee terug naar kamp 2. We zijn nog met zijn vieren: Martin, Kristof, Jim en ik. Vol goede moed en met een duidelijk doel voor ogen gaan we verder. Langzaam neemt de wind af en kunnen we tijdens het lopen genieten van een fantastische zonsopkomst boven de Andes. Een machtig gezicht. Het is kraakhelder en met de afnemende wind lijkt het zowaar een ideale topdag te gaan worden. We vorderen gestaag maar na zo'n drie uurtjes krijgen we te maken met zoveel verse sneeuw dat we moeten besluiten de stijgijzers onder te binden. Langzaam maar zeker komen we steeds hoger en begint het steeds meer moeite te kosten om in een goed ritme te blijven. Aleen bij het traverseren van een berg, waarbij we niet echt stijgen, is het tempo nog enigszins normaal. Op de andere gedeeltes waar het al wat stijgt wordt het steeds moeizamer. Tien stappen omhoog....20 sekonden rust. Om het uur gaan we even zitten op een paar rotsblokken om te rusten en genieten van de prachtige uitzichten. Het ziet er niet naar uit dat we de stijgijzers nog af kunnen doen want overal om ons heen ligt verse sneeuw. Na achtenhalf uur klimmen zitten we er allemaal redelijk doorheen. Maar we weten wat ons nog te wachten staat alvorens we de eeuwig roem gaan bereiken: de beruchte Canaleta, een stuk van 45 graden steil vol rotsen, stenen en gruis, die de laatste 400 meters vormt van de beklimming. Hier moeten we echt op onze tanden bijten. Weinig zuurstof (ongeveer 40 % van het zuurstofgehalte op zeeniveau) op deze hoogte van 6500 meter. Het voelt verschrikkelijk aan. Nu is het nog maar 5 kleine stapjes omhoog ...........en 30 sekonden rust. Zo gaan we tweeenhalf uur lang stapje voor stapje omhoog. Alles doet pijn en als je niet weet dat je zo dicht bij de top was, zou je ter plekke neerstorten en pas na een lange slaap weer wakker worden. Na meer dan 11 uur bereiken we met een ultime krachtsinspanning dan eindelijk de top. DE TOP! We staan op de top van de Aconcagua...de hoogste berg van Amerika en de hoogste ter wereld buiten de Himalaya. We staan op 6962 meter! We omarmen en feliciteren elkaar en beseffen ons dat we hier een bijzondere prestatie hebben geleverd. Martin zegt dat we maar heel even op de top kunnen blijven want de wolken komen eraan en dan kan het weer ineens een stuk verslechteren. Gauw even wat film schieten, wat foto's als bewijs en na tien minuten verlaten we de top om terug te gaan naar ons kamp.
Tijd om even te herstellen is er niet echt, maar herstellen doe je toch al niet op deze hoogte. De tocht naar het kamp is niet makkelijk. We zijn zo moe dat we af en toe wegschuiven of gewoon over onze voeten vallen. We kunnen bijna niet meer op onze benen staan en het lijkt alsof we stomdronken over het ijs lopen. We hebben soms wel vier meter breedte nodig. Na drie uur zwabberen bereiken we het kamp. Helemaal kapot. We eten nog een liter soep en duiken dan meteen de slaapzak is. Doodmoe, maar met een prachtig overwinningsgevoel, want we hebben het gehaald...de top van de Aconcagua. Een mooi onderwerp voor een prachtige droom....welterusten
De weg naar beneden
Vrijdag 28 januari
Zelfs de vermoeidheid zorgt niet voor een ongestoorde nachtrust. Het blijkt op deze hoogte niet mogelijk om meer dan een uur of twee ongestoord te slapen. Op een of andere manier wordt je gewoon met regelmaat wakker. Ik slaap vannacht bij Martin in de tent want Cris heeft onze tent meegenomen naar het basiskamp. Net voor het slapen gaan bleek dat de camelbag met twee liter water erin, door mij - waarschijnlijk vanwege de vermoeidheid - niet helemaal goed afgesloten was, waardoor die twee liter langzaam op mijn matrasje sijpelden. De hele nacht zorgde dat voor een klam gevoel alsof er ergens een lek was. Niet echt behaaglijk dus. De gedachten aan een echt bed, een douche, een steak en en wijntje over twee dagen in Mendoza houdt ons echter voldoende gemotiveerd om niet in een totale depressie te belanden. Vandaag gaan we een begin maken met de tocht naar beneden. In één ruk naar het basiskamp (van 6000 naar 4200 meter), dan morgen naar een kamp op 2700 meter en zondag tenslotte naar de ingang van het Nationaal park wanwaaruit we met de bus naar de bewoonde wereld zullen reizen. Om 10.00 uur staan we gepakt en gezakt klaar (incl. poepzakken). Alles bij elkaar hangt er toch wel een kilootje of 30 aan mijn rug en ik heb er schrik voor....Ik heb een ontzettende hekel aan afdalen, want over het losse gruis kun je gemakkelijk uitglijden en eerdere expedities hebben me geleerd dat mijn teennagels het ook niet erg waarderen om een hele dag onder druk te staan. Het weer is echter prachtig en met de overwinning van gisteren nog in gedachten is de stemming opperbest. Na korte tijd al blijkt het gewicht op de rug een geweldige last te zijn en het is afzien. Bij iedere stap lijkt de last zwaarder te worden en we moeten dan ook om de drie kwartier een flinke rustpauze inlassen om enigszins te herstellen. Kristof loopt wat vooruit om Alejandro in het basiskamp te vragen om ons enigszins te komen ontlasten. Mijn teennagels beginnen te protesteren bij iedere stap en het lijkt op het gevreesde drama uit te gaan lopen. Er is echter geen keuze, we moeten naar beneden en langzaam maar zeker dalen we af. Een uur voor we het basiskamp bereiken komt Alejandro ons inderdaad tegemoet en hij neemt een kleine tien kilo ballast over...wat een verademing. Na een afdaling van zo'n 6 uur doet iedere stap pijn en kom ik gebroken en - naar later blijkt - met een blauwe en losgewrikte teennagel, aan in het kamp waar we verwelkomd en gefeliciteerd worden door Dave, James en Cris. Later op de dag heb ik per satellietschotel nog contact per e-mail en lukt het me zelfs om het thuisfront nog even aan de lijn te krijgen. Zij weten immers nog niet van de geslaagde toppoging van gisteren. Sterker nog, ze hebben thuis meer dan een week lang geen enkel contact met ons gehad. Het goede nieuws wordt natuurlijk enthousiast ontvangen. We leveren ook de poepzakken in bij de parkleiding. Met trots staan we naar de "produktie" van de afgelopen twee weken te kijken voordat we de zakken definitief in de speciaal daarvoor bestemde tonnen deponeren. We sluiten de dag af met een "overheerlijke" pastamaaltijd, de zoveelste deze week. Nog twee daagjes doorbijten..en dan kunnen we zelf het eten weer kiezen.
de "poepzakken"
zaterdag 29 en zondag 30 januari
De komende twee dagen gaan we de laatste 40 km afleggen van het basiskamp naar de ingang van het Aconcagua National Park. Normaal gesproken een afstand waar wij niet echt van schrikken, maar in dit geval is het toch wat anders. Er zal namelijk geen enkele stap gewoon vlak weggezet kunnen worden. Op iedere vierkante meter liggen honderden stenen, blokken en gruis en de enkels zullen het dan ook zwaar te verduren krijgen. Met één van mijn grote teennagels is het inmiddels dramatisch gesteld. De nagelriem heeft zo'n beetje alle kleuren van de regenboog en de nagel begint zich al beetje bij beetje te verwijderen van de teen. Ik heb er zoveel last van dat ik besluit om de laatste twee dagen met mijn zware kunststof bergschoenen te gaan lopen. Hierin heb ik wat meer ruimte en doordat de buitenste laag van hard kunststof is hoef ik niet meer zo bang te zijn om mijn teen te stoten tegen een steen of rots. Nadeel is wel dat die schoenen zo weinig flexibel zijn dat mijn enkels alle oneffenheden nog eens extra zullen moeten opvangen. Na enkele uurtjes lijkt mijn loopje wel alsof ik net terug kom van een heftige carnavalsavond. Waarschijnlijk een leuk gezicht voor een neutrale toeschouwer maar ik beleef er zelf weinig plezier aan. Verstand dan maar op nul...en blik op oneindig. Uiteindelijk lopen we de eerste dag van 9.00 tot 18.00 uur met daartussen slechts enkele korte pauzes. De tweede dag komen we na 4 uur wandelen uit bij het beginpunt van deze enerverende trip: het gebouwtje waar de park ranger de papieren stempelt als bewijs dat we het park verlaten hebben. Gauw de schoenen uit, sandalen aan en plaatsnemen in het gereedstaande busje. Dit moment is de afgelopen dagen al meermalen in de gedachten voorbijgekomen en de werkelijkheid is nog fijner dan gedacht. Sowieso al fijn om weer eens op een stoel te kunnen zitten (da's ook al twee weken geleden). De rest van de dag volgen de hoogtepunten elkaar op: de aankomst bij het hotel, voor het eerst in twee weken een douche, telefonisch contact met het thuisfront, een lekker biertje op het terras en 's avonds een onvergetelijke afscheidsavond met de hele groep. De uitbater van het restaurant waar we zitten moet wel blij zijn met ons: we beginnen met een pisco sour, een Argentijns drankje voor speciale gelegenheden; daarna volgen er vele flessen wijn, steaks van bijna een kilo per stuk, kortom een echt feestje. Pas rond 2.00 uur zijn we terug in het hotel terwijl we de afgelopen periode gemiddeld zo rond 21.00 uur al lagen te slapen. Onze Engelse vrienden moeten morgen al om 7.00 uur naar het vliegveld. We nemen afscheid van ze en dan gaat ook bij ons het licht uit.
Maandag 31 januari tot en met woensdag 2 februari
Tijd om naar huis te gaan! De missie is volbracht! Maar eerst nog even wat souvenirs kopen. Via sms hebben we met Dominique nog afgesproken dat we elkaar nog even kunnen zien alvorens wij vanmiddag vertrekken (hij blijft nog twee weken om wat andere mooie zaken te bekijken). Net na het ontbijt komt ie onze kant op en kunnen we even bijpraten. Dominique heeft de top ook gehaald. We hebben hem in de afgelopen periode echter niet gezien omdat ie een andere aanlooproute naar de top had. Hij ziet er gezond uit en is zo te zien al aardig hersteld van de vermoeienissen. We combineren het nuttige met het aangename en praten bij terwijl we winkel in en winkel uit lopen om voor het thuisfront nog wat Argentijnse spulletjes te kopen. Tot rond de middag dan toch het moment van afscheid komt. We zijn de laatsten van onze groep die vertrekken en nemen afscheid van Martin (die over drie dagen weer een verse groep Aconcaguagangers krijgt), Alejandro (die terug gaat naat Bariloche, zijn eigen woonplaats) en Dominique. De terugreis is begonnen! Via een stopover van een dag in Buenos Aires (waar we nog wat extra souvenirs kopen), een vlucht naar Madrid en vandaaruit eentje naar Parijs komen we tenslotte via een treinritje met de TGV uit in Antwerpen waar onze gezinnen compleet met champagne op ons staan te wachten. Blij om weer thuis te zijn! Als we in Dongen aankomen staat Cris nog een verrassing te wachten. Voor zijn huis staan vrienden en familie om onze thuiskomst en zijn 60 ste verjaardag te vieren. Gezellig! De eerste herinneringen worden al gedeeld met de gasten aan de hand van de foto's en beelden. Een mooi slot van een enerverende reis!
Later dit jaar zullen Bart, Cris en Dominique een presentatie verzorgen in Theek 5 waarin dit avontuur nogmaals in woord en beeld beleefd kan worden. Hou deze website in de gaten voor de details
Loading articles...
Loading
