De Tour van Joris...met exclusieve tourfoto's

Dit jaar besteedt dongen.nieuws.nl op een hele bijzondere manier aandacht aan het grootste wielerspektakel ter wereld. Fotograaf Joris Knapen maakt voor dongen.nieuws.nl iedere dag exclusieve foto’s van de tour en het hele circus er omheen, dus ook de ‘achterkant’ van dit wereldberoemde evenement. Hieronder zijn verslag van dag 6 en een serie exclusief voor dongen.nieuws.nl gemaakte foto's

Vandaag staat etappe 6 op het programma, de start is in Arpajon-sur-Cere en de Finish in Montauban. Het routeboek laat zien dat de “eerste” km’s (vanaf km23 tot max km50) het meest interessant zijn. Vanaf de start gaat het geleidelijk omhoog van 622m tot max 818m, over een afstand van 23 km. Daarna een redelijk lange afdaling, vandaag moet het hier voor mij gaan gebeuren. In mijn hoofd heb ik de foto al gemaakt, een mooie bocht waar de renners (het liefst achterelkaar) doorheen vliegen. Ik ga in de binnenbocht zitten en zet mijn groothoeklens op mijn camera. Bonus zou zijn als de gele trui er ook nog op zou staan.

Maar eerst ga ik de foto’s maken van het Village-Depart. Terugkomend op het gegeven dat de renners weer in het Village gaan zitten voor de start, vandaag helaas niet. Ik probeer in beeld te brengen wat het Village-Depart nu precies is. Het beste laat het zich omschrijven als een reclame-/netwerk-event. Sponsoren van de Tour hebben hier een standje waar je een kopje koffie kan drinken. Sodexo zorgt (in hun eigen standje) voor de lekkernijen, Senseo voor de koffie en meestal, zoals ook vandaag, staat er een lokale traiteur of wijnboer om zijn producten aan te prijzen en te laten proeven. Ik blijf me telkens weer verbazen, dat die fransen om 10.30uur al flink aan het “proeven” zijn van de wijn. Ik denk dat ik dit nooit zal begrijpen.

Maar het is de tour en dan is het natuurlijk ook de bedoeling om renners op de foto te krijgen. Ik ga proberen om nog wat leuke foto’s te maken bij de bussen. Maar. Balen. Ook daar is geen renner te bekennen. De renners blijven vandaag massaal in de bus zitten. Ik loop een beetje verdwaald rond dit gaat het vandaag niet worden vrees ik. Ik wil eigenlijk al weer terug lopen naar de auto om op pad te gaan. En zie, bij de bus, van BMC veel pers staan. Aha, Greg van Avermaet (gele trui). En daar John Degenkolb, het zijn helaas maar de enige renners die ik hier zie. Pers daarentegen zie ik genoeg, allemaal op zoek naar een verhaal. Maar goed, quotes en interviews zijn niet mijn vakgebied.

Op weg naar de auto. Ineens zie ik een leuke slager, althans de winkel ziet er leuk uit. Ik loop naar binnen en vraag of ik een foto van hem en zijn winkel mag maken. De slager is heel enthousiast en dringt aan dat ik eerst een stukje worst ga proeven. Ik probeer in mijn beste Frans duidelijk te maken dat ik het niet wil. De man wil geen nee horen, zijn aanvankelijke enthousiasme van mijn aanwezigheid neemt met mijn aanhoudende, “No Merci”, geleidelijk een beetje af. Gelukkig weet ik op miraculeuze wijze zijn enthousiasme toch weer op peil te brengen. Dit moet ik vasthouden, snel wijs ik hem aan waar ik de beste man wil hebben staan, Klik, klik, klik. Gelukt weer een leuke foto. Wij wisselen nog gegevens uit, dat wil zeggen ik schrijf mijn naam op en vertel hem dat, als hij mij een berichtje via Facebook stuurt, ik hem de foto toe zal sturen. Ik ben benieuwd, zoals meestal, laten de mensen dit aan hun voorbij gaan. Maar wie weet. Ik bedank de slager en loop naar buiten.

Naast de Slager zit de bakker. De bakkersvrouw plukt snel haar kinderen en of zus/vriendin van het parcours om mee op de foto te kunnen. De tour maakt hier echt iets los in de mensen. Tot nu toe is iedereen enthousiast om voor mij op de foto te gaan, in Nederland is dit vaak (lees: meestal) heel anders. Ik bedank de dames en ga nu echt vertrekken.

Op naar Km 23. Laat ik een lang verhaal kort houden. Het was niet wat ik had verwacht. Na verschillende proeffoto’s genomen te hebben ben ik doorgereden naar beneden tot aan Km 133 daar was toch nog een fotogeniek plaatsje, Caylus. Via een verborgen deuropening, waarachter een stenen wenteltrap zat ben ik op een soort van balkonnetje/bordes onder aan een kerkje terecht gekomen. Vanaf hier kon ik een mooie overzichtsfoto maken van de renners die door een bocht zouden komen. In het begin was ik er als enige maar na verloop van tijd kwamen er steeds meer mensen staan. Het was of ik in een slechte B film terecht was gekomen. In dit slaperige dorpje wonen heel, heel veel Amerikanen. Ik weet nu, van Lory, dat het niet zo goed gaat met Patricia. Dat Karen haar caravan verkocht heeft, maar ook dat haar huis waarschijnlijk niet verkocht gaat worden omdat het een soort van bouwval is. En zo begon iedereen zich er een beetje mee te bemoeien. GENIETEN!! Mede omdat ik hier direct weer heel snel weg kan. Eindelijk zijn de renners er, snel mijn foto’s maken en weer weg. Op naar de finish. Maar Lori laat mij zomaar niet gaan, eerst moet ik nog met haar op de foto worden gezet. Ik krijg ook nog 3 zoenen en dan mag ik gaan.

In de auto bedenk ik mezelf, dat ik de Finish wel kan vergeten, ik moet nog iets meer dan 50 minuten rijden en mijn volgende Exit-Point is pas op de top van de laatste beklimming (Km149). En vanaf Caylus, zit ik “gevangen” achter de gendarmerie, voordat ik daar überhaupt ben. Hmmm. Maar goed, niks aan te doen. Muziekje aan en flink claxonneren naar alle mensen langs de kant.

Wonder boven wonder gaat de reis iets sneller dan verwacht, verrek ik ga het denk ik toch halen. Aangekomen achter de finish, zie ik het publiek nog over de hekken heen hangen en hoor ik de speaker nog iets roepen van 1500meter. Ik gris mijn camera’s uit de auto ren richting de finish. Ik glip de beveiligde zone in, een beveiliger probeert mij nog tegen te houden, maar dat gaat hem niet meer lukken, daarvoor ben ik net te snel. Ik spring over de hekken en. Shoot, niet de finish gehaald. De renners flitsen aan mij voorbij. Snel erachter aan, wonderwel kom ik precies en snel terecht bij Mark Cavendish die de etappe gewonnen heeft.

Pfff, gelukt.

Na de gebruikelijke foto’s van het podium ga ik altijd naar de perszaal om de foto’s te bewerken, uploaden naar de klanten en persbureaus en ook om mijn stukje te schrijven. Gisteren werd ik gemaand om toch maar iets sneller te werken. Gelukkig kon ik nog wat tijd rekken. Vandaag helaas niet.

Morgen, eigenlijk over een paar uur staat Etappe 7 alweer op het programma. Mijn fotoplek van de dag, Col d’Aspin. 1490meter hoog. Ik heb er zin in.

Tot morgen.

Groet, Joris