Joris in de Tour...The End

In een dagelijkse blog die rijkelijk voorzien is van foto’s neemt fotograaf Joris Knapen ons mee in de wereld van de Tour de France de tour en het hele circus er omheen, dus ook de ‘achterkant’ van dit wereldberoemde evenement. Hieronder zijn verslag van de allerlaatste etappe en een serie exclusief voor dongen.nieuws.nl gemaakte foto’s.

Vandaag is etappe 21, de traditionele afsluitende etappe die eindigt in Parijs op de Avenue des Champs-Elysées. Gelukkig is het de juiste keuze geweest om naar Parijs te gaan. Alle twijfels die ik had in combinatie met een ongemakkelijk gevoel zijn voor niets geweest. Gelukkig. Wel is het dit jaar bijna onmogelijk om leuke en verassende foto’s te maken. Was het andere jaren nog dat ik als officiële en geaccrediteerde fotograaf overal mocht staan en mijn ding kon doen, hoe anders is het dit jaar. De aanwezige politie is zeer maar dan ook zeer gespannen. Dit verhoogt het gevoel een aanslag heel dicht bij is.

Meer dan eens wordt ik weggestuurd. Onderweg kom ik meerdere collega fotografen tegen en allemaal zeggen ze hetzelfde. Veel mensen van de media hebben al geklaagd over de houding van de aanwezige politie. De mensen van de ASO weten het ook niet meer. Als ik ook mijn verhaal kom doen zie ik in hun ogen frustratie, paniek en boosheid over de starre houding van de politie. Toch blijven ze correct in hun antwoord, “het is een bijzondere situatie, veiligheid boven alles”, gevolgd door een excuus.

Ik geef het op, ik, Joris Knapen, ga niks veranderen aan de situatie en probeer binnen de lijntjes (letterlijk) mijn ding te doen. Op de daken van de omliggende gebouwen zie ik meer dan eens politie en soldaten staan met grote geweren en verrekijkers. In de aanloop naar de aankomst van de mannen rijden de vrouwen een eendagswedstrijd; La Course. Ik wil een foto maken van de vrouwen als ze om de Arc de Triomphe heen rijden. Samen met Marshall, mijn Amerikaanse collega lopen we , over het parcours, van Place de Concorde naar de Arc de Triomphe. Ergens halverwege, na al vele agenten te zijn gepasseerd treffen wij de verkeerde agent. Deze “flipt” helemaal, we worden bijna door hem aangevallen.

Verbouwereerd blijf ik staan, ik ben echt verbaasd over wat er gebeurd en hoe de agent mij probeert te intimideren. Ik heb gemerkt dat je in Frankrijk niet moet sollen met de politie maar dat je jezelf ook niet zomaar weg moet laten sturen. Helaas heeft mijn starre houding, over het moeten verlaten van het parcours, een averechts effect. De man wordt met de seconden bozer en bozer. Uiteindelijk verlaten wij verbolgen het parcours, als mijn collega gelijktijdig de situatie ook nog eens gaat fotograferen is het echt tijd om eieren voor ons geld te kiezen en onze weg te vervolgen tussen het publiek. Gelukkig loopt het met een sisser af en kunnen wij zonder kleerscheuren, blauwe ogen of anderszins verder. 20 meter verder loop ik tegen een 10 tal andere agenten aan. Ik leg de situatie uit en probeer ze duidelijk te maken dat hun collega op het punt van doordraaien staat. Gelukkig nemen ze de situatie goed op, ik heb geen idee of ze er iets mee gaan doen, maar je weet maar nooit. In de consternatie ben ik mijn collega kwijt geraakt snel loop ik alleen, tussen het publiek, verder richting de Arc de Triomphe.

Daar aangekomen, kan ik over het hek klimmen en oversteken naar de traditionele fotopositie. Vreemd, normaal is dit niet te doen, want dan staat het publiek rijen dik. Verdomd, het valt me ineens pas echt op. Het is dit jaar een stuk rustiger dan andere jaren. Ik heb geen tijd om er verder bij stil te staan deze foto zit al meer dan een jaar in mijn hoofd. Ik heb daarom, speciaal, een groothoeklens meegenomen om hier een foto te maken. Ik heb twee keer de kans om een foto te maken, anders mis ik de finish van de vrouwen. De kans is groot dat een Nederlandse gaat winnen en dat wil ik niet missen.

De eerste foto’s zijn al meteen raak, toch wacht ik de volgende doorkomst af om helemaal zeker te zijn dat ik de goede foto heb. Ook deze keer is het in één keer raak. Ik klim snel over het hek en begin aan de wandeling terug. Onderweg zie ik veel dingen, die maar eens aangeven dat er alles aangedaan wordt om de situatie onder controle te houden. Het aanwezige publiek moet om de haverklap de tassen laten controleren, mensen worden willekeurig gefouilleerd. Met als dieptepunt, een vrouw in een Boerka welke onder begeleiding van 6 agenten met de wapens in de aanslag afgevoerd wordt. Als ik ter hoogte van de tribunes ben weet ik het parcours weer op te komen. Mijn zin om te fotograferen is weer helemaal over. Ik wacht nog even op de finish van de vrouwen om daarna iets te gaan eten. Bij de finish zie ik mijn Amerikaanse collega weer, beide weten we niet of we om de situatie moeten lachen of verbolgen moeten zijn.

De rest van de dag, verloopt zoals verwacht, de renners komen de Champs-Elysées oprijden, rijden 8 rondjes. In die tijd probeer ik nog wat leuke foto’s te maken. Maar telkens wordt je weggestuurd als je 1 voetje buiten de lijntjes zet. Wat zeer frustrerend is. Ik besluit me nu echt over te geven aan de grillen van de dag en ik blijf nu echt netjes binnen de lijntjes. En ik besluit om niet nog eens naar de Arc de Triomphe te lopen, in rondje 7 loop ik richting de finish. Om daar de massasprint te fotograferen. Het is wel een hele mooie sprint trouwens, deze wordt zoals verwacht, gewonnen wordt door Andre Greipel. Daarna is het wachten op de formatie Sky, die gezamenlijk de finish over rijden, om vervolgens het podium te fotograferen. Hierna is het ineens voorbij, ik neem afscheid van veel mensen en rij vervolgens ineens door naar huis.

En dan, thuis 3 weken en 7000Km verder, is het echt afgelopen, de Tour is voorbij. Wat is de tijd voorbij gevlogen, wat heb ik mooie dingen gezien en meegemaakt. Leuke mensen ontmoet en vooral genoten. Ik ben een bevoorrecht mens om dit te mogen doen. Ik hoop dat ik u een beetje een inkijk heb kunnen geven in mijn beleving van de Tour, ik vond het i.i.g. erg leuk om deze dagelijkse stukjes te mogen schrijven.

Rest mij om via deze weg, Jan Stads en met name Dongen Nieuws enorm te bedanken dat ik dit voor hen dit heb mogen doen. En als laatste bedank ik de lezers, wie weet tot volgend jaar.

jusqu'à l’année prochaine!

Groet Joris