In Memoriam Kees Jacobs

Ingezonden door Koninklijke Muziekvereniging  Dongen, uitgesproken op maandagavond 31 augustus op de afscheidsbijeenkomst van Kees Jacobs in de Cammeleur

Kees, morgen zou je op de dag af 34 jaar lid zijn van Koninklijke Muziekvereniging Dongen, de opvolger van Koninklijke Muziekvereniging Musis Sacrum. Op 1 september 1992 werd je lid van Musis Sacrum. Je begon als trombonist in het harmonieorkest. En je was nog maar kort lid toen ze je vroegen om bestuurslid te worden. De vereniging had net een flinke bestuurscrisis achter de rug, je stak je nek uit en hielp mede de vereniging weer op de rit. Eerst als bestuurslid van de overkoepelende stichting en later ook binnen de afdeling Harmonie.

Musis Sacrum was in die jaren een sterk groeiende vereniging en was gehuisvest in de oude schoenmakersvakschool aan de Julianastraat. Maar alleen muziek maken? Dat was natuurlijk lang niet genoeg. Vrijwilligerswerk, daar draaide jij je hand niet voor om. In het begin hielp je Jan van de Ven met het organiseren van de rommelmarkt. Je vrouw Ria verzorgde samen met Jan en Paulina de bardiensten. En voor je het wist was jij beheerder van het Musis-gebouw geworden. De vereniging kon eigenlijk altijd wel een beroep op je doen voor hand- en spandiensten. En als er instrumenten vervoerd moesten worden, waren daar jouw bedrijfsbusjes. Die bus staat er toch…en dus sjouwde je zelf ook maar meteen mee. Zo werkte dat bij jou. Handen uit de mouwen.

Je was lid van de activiteitencommissie en zorgde met jouw gedrevenheid voor een positieve drive. Als er iets georganiseerd moest worden, wist je altijd wel iemand enthousiast te krijgen. Jarenlang was jij onze man richting de gemeente voor het oud-papier ophalen. Jij onderhield de contacten met de gemeente, maakte de roosters en zorgde dat de vrachtwagen tijdens de ophaaldagen goed bemenst was. Maar voordat je met de lijst rondging waren er al een aantal dagen ingevuld, met jouw naam. Je zag als geen ander dat het oud papier ophalen ook voor de broodnodige inkomsten voor de vereniging zorgde.

En dan het Musis-café. Mede onder jouw regie werd dat compleet gerenoveerd. Fris schilderwerk, en een nieuw plafond… het zag er weer netjes uit. We kwamen er toen ook achter waarom er altijd zon bijzondere baklucht in het café hing. Boven het plafond bleek de afvoer van de afzuigkap helemaal niet aangesloten te zijn. Ook dat werd natuurlijk weer opgelost.

Toen de verhuizing van de Julianastraat naar De Poort dichterbij kwam, heb jij samen met je broer Frans ontzettend veel werk verzet. De twee opslagruimtes werden door jullie voorzien van stellingen, zodat de instrumenten en alle andere Musis-relikwieën een nieuwe plek kregen. En tijdens de verhuizing en het opruimen van het Musis-gebouw was je er bijna dagelijks. Eenmaal in De Poort kwam er alweer een nieuw plan. De grote zaal moest worden aangepast. Het podium eruit, alles schilderen en… als we dan toch bezig zijn, de barruimte ook maar meteen meenemen. Jij stuurde de vrijwilligers aan en het project pimp-de-Poort werd een succes. Onmetelijk veel uren heb jij daar geheel belangeloos in gestoken. Als dank kreeg je vanuit De Poort een eigen tafel met een passende tekst. Deze staat nu nog prominent in de bar.

En ondertussen bleef je ook nog gewoon muzikant. Je speelde trombone in het harmonieorkest en het volwassenen leerlingenorkest, na de fusie omgedoopt tot het middenorkest. Voor de repetitie zette je de stoelen klaar (je was er toch als een van de eersten), en na afloop hielp je weer met opruimen en daarna was het tijd voor de derde helft aan de bar. Uiteraard pas na een verplichte rookpauze, want sommige gewoontes verander je niet zomaar.

Je leverde een constructieve bijdrage aan de benoemingscommissie voor een nieuwe dirigent. Je regelde de collectes voor de Anjeractie, je was samen met Frans een stuwende kracht bij de opbouw van Proms- en Jeugdpromsconcerten, alsook het Oktoberfest, het decor voor het jeugdconcert De Muziekfabriek werd in jouw loods gebouwd, even een banner ophangen aan de gevel van De Poort, jij deed het. En zo nog talloze andere bezigheden en activiteiten, het is te veel om op te noemen. Mede dankzij al die verdiensten werd je in 2015, in het jaar dat Musis Sacrum 175 jaar bestond, benoemd tot erelid van onze muziekvereniging. Meer dan terecht en dik verdiend.

En dan komen we bij jouw eretitel: Mister Rommelmarkt. De rommelmarkt op de eerste zondag van september was eigenlijk jouw kindje. Toen we na de verhuizing tijdelijk zonder opslagruimte zaten, stelde jij gewoon je loods beschikbaar. Geen probleem. Die spullen moesten toch ergens staan. Door jouw inzet lukte het ieder jaar weer om voldoende spullen bij elkaar te krijgen en daarmee de verenigingskas flink te spekken. Je maakte de roosters, waarbij ieder lid wel ergens werd ingedeeld. Een enorme puzzel. Maar jij kreeg het voor elkaar. En tijdens de rommelmarkt zelf stond je na al het sjouwwerk als veilingmeester klaar om de pareltjes en topstukken aan te prijzen. En natuurlijk probeerde je die voor een zo hoog mogelijke prijs te verkopen. Je had een gevleugelde uitspraak: “Agge niks doet, dan hedde ok niks.” En zo is het. Gewoon aanpakken, dat was jouw credo.

De laatste jaren moest je vanwege je gezondheid noodgedwongen wat vaker pas op de plaats maken. Maar als het enigszins kon, dan was je er. Het vrijwilligerswerk dat jij jarenlang voor onze vereniging deed, is inmiddels verdeeld over meerdere mensen. En dat zegt eigenlijk alles.

Kees jij was een mensenmens, jij kon met iedereen opschieten en dat was wederzijds, je stond altijd klaar. Jij was het cement tussen de stenen, de olie tussen de raderen.

Kees, we gaan je missen. Als muzikant. Als vrijwilliger. Als verenigingsman. Maar bovenal gaan we je missen als mens. Kees, bedankt voor alles wat je voor onze vereniging hebt betekend. Mede namens het bestuur, leden, ereleden en vrijwilligers wens ik Saskia, Dennis, Ilse, Lisa, Frans en de verdere familie heel veel sterkte toe met dit grote verlies.

Kees Broeders
Erelid en Oud-voorzitter
Koninklijke Muziekvereniging Dongen