Hardlopend naar de top van de Mont Ventoux voor CliniClowns

Dongenaar Matthieu Verlinde kwam afgelopen zaterdag 22 september in actie voor de CliniClowns. Hij legde 21,5 km hardlopend af naar de top van de Mont Ventoux. Zijn eigen dochter gaf hem hiervoor de aanzet nadat ze vorig jaar zelf als patiënt in aanraking kwam met het werk van de CliniClowns. Op dongen.nieuws.nl leest u hoe het Matthieu verging.

Vrijdag 21 september

Vandaag ga ik eens op mijn gemak naar het dorpje om wat souvenirs te halen en daarna in de relaxstand aan het zwembad...Dat dacht ik toen ik opstond. Tijdens het opslobberen van een meloen uit de streek praat ik met huisgenoot Remon over van alles en nog wat en de tijd vliegt voorbij. Remon gaat zijn vrouw en 2 zonen ophalen op het vliegveld en ik word geïnterviewd door het mediateam van CliniClowns Alpentocht.

Wanneer het interview er op zit, vertelt één van de cameramannen dat we dadelijk naar de berg gaan om daar ook nog wat te filmen. Ik moet mijn sportkleding aan en hardloopschoenen. Als we op de berg zijn, moet ik telkens stukken rennen. Dit wordt gefilmd met allerlei camera’s en zelfs met een drone. Ik mag al wat beelden bekijken en het ziet er supervet uit! het uiteindelijke resultaat zal ik zeker nog wel delen op mijn facebookpagina: www.facebook.com/actievoorcliniclowns

Terug in het ‘CliniClownsdorp’ op de camping ga ik snel nog even zwemmen, maar dan moet iedereen al snel verzamelen voor de officiële briefing. Na een heerlijke pasta avond op vrijdag waarop opvallend veel wielrenners nog aan het bier zitten, is het tijd om vroeg te gaan slapen. Morgen gaat het gebeuren. Spanning en opwinding, naast een andere omgeving, zorgden ervoor dat ik slecht de slaap kan vatten. Uiteindelijk toch een paar uur goed geslapen.

Zaterdag 22 september

D-Day!!! 10 uur starten. Om 9 uur met Remon en zijn gezin naar de start net buiten Malaucène. Aanmelden en nog even wachten in de toch wel een frisse schaduw. Even voor 10 uur klaar staan en live op FB om thuis mee te laten genieten. Want dat was wat ik ook ging doen, vooral genieten. In de eerste kilometers was het meteen duidelijk wat de percentages met je doen. Je benen en vooral kuiten werden goed aangepakt. Ik pak samen met hardloper Ronald (Ja we hebben hem nog gevonden want hij zat in een ander huisje) een lekker tempo en we wisselen steeds wat af. Bij de eerste stop na een kilometer of 5 gaat Ronald door, maar ik ga even wat drinken en eten.

Gelukkig dat er rustpunten zijn en ik voel dat ik mentaal ook alles goed op een rijtje heb, die berg gaat eraan! Het gaat ook echt goed. Op de helft van de klim waar 11% en 12% stijging echte killers waren, ging stevig doorwandelen soms sneller dan hardlopen. Ook menig fietser ging soms van de pedalen en op sommige stukken loop je sneller hard dan de fietsers omhoog kunnen rijden. Onderweg is er veel respect voor de hardlopers, maar op onze beurt hebben wij dat ook voor de fietsers en de wandelaars.Onderweg de rustpunten echt gepakt om bij te tanken en ook af en toe ‘gedanst’ en gekletst. Maar ook gewoon foto’s gemaakt en genoten.

Op het laatste stuk sloeg de kramp toe in mijn kuiten en de binnenkant van mijn rechter bovenbeen. Dit was dus wat die berg met me deed... Tjee wat een stijging! Maar wat was het prachtig om ongeveer 3 km voor de top recht tegen de top aan te draaien en die enorme kale vlakte voor je te zien. Geweldig! Hier was iets meer wind, maar ondanks dat ik met elk weertype rekening had gehouden was het weer ook fantastisch. Beter kon volgens mij niet, afgezien dan van die kramp.

Strompelend, hink stap springend met kramp, maar onder groot gejuich binnengehaald en mijn medaille ontvangen van Conny. FAN-TAS-TISCH!!! Ik heb het gehaald 21 km tegen de berg oprennen, rust pauzes en feest pauzes en dan... na 3 uur en 15 minuten zit het er op...pfff.

Ik bel Suzanne en ben euforisch! Na wat foto momentjes weer naar beneden gegaan met de auto. Vol verbazing vroeg ik mij af of ik dit net allemaal had gelopen. Het leek wel of ik in een roes omhoog was gegaan. Niet normaal hoe stijl dit was. En wat maakte mij dat met de kilometer trotser op mijn net neergezette ‘prestatie’. En wat voelde het goed om dit voor de CliniClowns te mogen doen. Alle donateurs en sponsors nogmaals ontzettend bedankt!

Al met al een enorme belevenis en een geweldige ervaring die ik heb opgedaan met een mooie organisatie en prachtige mensen. Leuk ook om dit met jullie te kunnen delen. Ook alle reacties via FB of Whatsapp waren hartverwarmend, motiverend en super leuk. Ook dank daarvoor Ik ben inmiddels uit de roes gestapt, want we ik ben weer thuis. Natuurlijk blijft het gevoel goed, maar het gewone leven gaat weer verder. Speciaal nog even dank aan twee mede hardlopers: Remon en Ronald. Mede door jullie is dit onvergetelijk geworden, zeker na zaterdagavond… Dank mannen en hopelijk nog eens tot ziens.