Cambreurcollege nam afscheid van Herman van Lit en Ad Nuijten

Sinds kort geniet Herman van Lit, directeur Beheer & Organisatie van het Cambreurcollege, van een zee van vrije tijd . Hij glundert als hij vertelt, dat hij dan meer tijd heeft voor zijn talrijke hobby's: tuinieren, orchideeën kweken, lezen, reizen, genealogie, modeltreinen digitaliseren, naar de opera gaan en thuis klassieke muziek beluisteren. Herman heeft de weg afgelegd van docent basisonderwijs naar docent Nederlands op de MAVO St. Jozef via het directeurschap van de Laurentius MAVO naar een conrectors-functie op het Cambreur College tot de functie die hij nu bekleedt. In al deze functies is hij, blijkt in het interview, terechtgekomen zonder sollicitatieprocedures: Hij werd gewoon gevraagd. Als docent heeft hij genoten van de leerlingen met al hun eigen interesses en mogelijkheden. In een enorm groot lokaal gaf hij les in het gebouw van de nonnen naast Toine Peerboom. Voor projecten werden de schuifdeuren opengezet en werkten de twee collega's met hun leerlingen op zeer moderne manier samen. De fusie met de Titus Brandsma MAVO verliep in zijn ogen uiterst soepel. De twee teams vloeiden zonder veel problemen in elkaar. Lastiger was de fusie tot Cambreur College. Hier gingen turbulente tijden aan vooraf. Maar Herman is een pragmaticus: Het werk moet gedaan worden, dus aan de slag. Hij switcht gemakkelijk van werkplek, is niet echt gebonden aan een van de gebouwen of een van de kantoren. Ook dat past bij Herman als pragmaticus.Van de schaalvergroting tot Kwadrant Scholengroep heeft Herman van Lit niet zoveel gemerkt. Hij vindt dit ook betrekkelijk: Het onderwijs is op de diverse gebouwen klein georganiseerd, en dat is wat voor leerlingen en ouders telt. Hijzelf heeft voldoening van zijn werk als collega's tevreden zijn kantoor verlaten en hij ze heeft kunnen ondersteunen of faciliteren.Beheer en organisatie is een wezenlijk onderdeel van een school, maar niet een post die door veel onderwijsmensen geambieerd wordt. Herman heeft echter wel iets met gebouwen, met architectuur en met cijfers. Hij heeft zich dan ook met verve op deze post gestort. We zullen onze eminence grise met zijn stellige uitspraken en bijzondere humor missen. We wensen hem een fantastische Kwadrantloze tijd toe.

Sinds kort geniet Herman van Lit , directeur Beheer & Organisatie van het Cambreurcollege, van een zee van vrije tijd . Hij glundert als hij vertelt, dat hij dan meer tijd heeft voor zijn talrijke hobby's: tuinieren, orchideeën kweken, lezen, reizen, genealogie, modeltreinen digitaliseren, naar de opera gaan en thuis klassieke muziek beluisteren. Herman heeft de weg afgelegd van docent basisonderwijs naar docent Nederlands op de MAVO St. Jozef via het directeurschap van de Laurentius MAVO naar een conrectors-functie op het Cambreur College tot de functie die hij nu bekleedt. In al deze functies is hij, blijkt in het interview, terechtgekomen zonder sollicitatieprocedures: Hij werd gewoon gevraagd. Als docent heeft hij genoten van de leerlingen met al hun eigen interesses en mogelijkheden. In een enorm groot lokaal gaf hij les in het gebouw van de nonnen naast Toine Peerboom. Voor projecten werden de schuifdeuren opengezet en werkten de twee collega's met hun leerlingen op zeer moderne manier samen. De fusie met de Titus Brandsma MAVO verliep in zijn ogen uiterst soepel. De twee teams vloeiden zonder veel problemen in elkaar.
Lastiger was de fusie tot Cambreur College. Hier gingen turbulente tijden aan vooraf. Maar Herman is een pragmaticus: Het werk moet gedaan worden, dus aan de slag.
Hij switcht gemakkelijk van werkplek, is niet echt gebonden aan een van de gebouwen of een van de kantoren. Ook dat past bij Herman als pragmaticus.
Van de schaalvergroting tot Kwadrant Scholengroep heeft Herman van Lit niet zoveel gemerkt. Hij vindt dit ook betrekkelijk: Het onderwijs is op de diverse gebouwen klein georganiseerd, en dat is wat voor leerlingen en ouders telt. Hijzelf heeft voldoening van zijn werk als collega's tevreden zijn kantoor verlaten en hij ze heeft kunnen ondersteunen of faciliteren.
Beheer en organisatie is een wezenlijk onderdeel van een school, maar niet een post die door veel onderwijsmensen geambieerd wordt. Herman heeft echter wel iets met gebouwen, met architectuur en met cijfers. Hij heeft zich dan ook met verve op deze post gestort. We zullen onze eminence grise met zijn stellige uitspraken en bijzondere humor missen. We wensen hem een fantastische Kwadrantloze tijd toe.

Ad Nuijten

Een joviale zestiger, grote grijze baard, goedlachs en hartelijk, een warme persoonlijkheid. Deze beschrijving past op Ad Nuijten, wiskundedocent en 9 jaar verbonden geweest aan het Cambreur College. Hij studeerde werktuigbouwkunde en wiskunde rond de jaren '80 in Tilburg. In Gorinchem waar hij 21 jaar heeft gewerkt gaf hij les in de vakken: algemene techniek, handvaardigheid, metaaltechniek en wiskunde. Op het Cambreur solliciteerde hij als docent wiskunde. Terug naar Brabant voelde voor hem als rasechte Brabander een thuiskomen. Het Cambreur College heeft hij ervaren als een warme school, met hartelijke collega's en een prettige, open sfeer. Hier is er niet alleen aandacht voor prestaties, maar geven de vele buitenles-activiteiten een extra dimensie voor leerlingen en docenten. Hij denkt met plezier terug aan de vele malen, dat hij mee is geweest als begeleider naar Londen, hij memoreert de Cambreurdagen, de casinoavonden en de dropping met de tweede klassen. Met zijn mentorklas maakte hij ter gelegenheid van een kerstviering voor iedere leerling een aparte kaart met daarop positieve kanten van de betreffende leerling, samengebracht door zijn medeleerlingen. Een opsteker voor menige leerling. Heel goed vindt hij het uitreiken van de rapporten aan ouders en leerlingen in de eerste drie schooljaren. Een goede onderlinge relatie bevordert immers het welzijn en de prestaties van de leerling.
Ad is er voor leerlingen. Hij heeft jarenlang extra lessen verzorgd voor leerlingen die zijn vak lastig vonden. Hier in het Brabantse is hij blij, dat de leerlingen hartelijk zijn, hem ook buiten school netjes met een "Hallo meneer Nuijten" groeten. Hij kan zich goed voorstellen, dat docenten boven de zestig het lastiger krijgen in een klas met steeds mondiger wordende jongelui. Gelukkig heeft hij altijd voldoende energie en humor gehad om hiermee op een goede manier mee om te kunnen gaan.
Ad heeft gedaan, wat hij wilde doen, ook al werd hem dat door een fikse knieblessure wel lastig gemaakt: werken tot zijn 64ste, met een redelijk pensioen eruit stappen, en tot de laatste dag tot en met het allerlaatste uur secuur zijn werk doen. Zelfs zijn afscheid heeft hij tot in de puntjes zelf geregeld. Ook al was het buiten buitengewoon zonnig, ook al was het afscheid op een vrije zondagmiddag gepland, toch kwamen een flink aantal collega's naar De Heeren van Dongen om op informele wijze samen met echtgenote Marianne, Ads afscheid te vieren.
Ad gaat met zijn vrouw genieten van lange wandelingen, reizen met caravan of camper, maar vooral van het feit, dat hij minder verplichtingen en verantwoordelijkheden meer heeft. Vlak voor de kerstvakantie echter heeft hij al een afspraak staan in zijn agenda: Kerstman spelen op het Cambreur!