Column Peter Verschure: "Bij ons is het gras niet groener.."
Peter en Elly Verschure zijn eigenaar van de beroemdste tuin van Dongen (en misschien wel van Nederland) aan de Groenstraat. De belevenissen in deze tuin zijn al meer dan een jaar veelvuldig te zien en te horen geweest op radio en televisie waarbij Peter zijn passie voor alles wat de natuur voortbrengt op een aanstekelijke manier presenteert. In de tuin hangen ook diverse webcams die ervoor zorgen dat deze belevenissen 24 uur per dag live te volgen zijn via de website van ‘Beleef de Lente’. Peter schrijft in zijn column over zijn ervaringen in zijn eigen tuin en natuurlijk geeft hij als specialist zo nu en dan ook nuttige tuintips.
Bij ons is het gras niet groener dan bij de buren...
Maar bij de buren is het gras ook veel langer. Dat heeft een reden, onze buren zijn namelijk een familie….roodbonte koeien.
Die stellen dus andere eisen; die wensen lang en mals gras waar ze liefst tot hun uier in lopen en liefst met veel kruiden er in.
Ons gras zien we liever groen stevig en kort zonder onkruiden erin. Dat gaat allemaal niet vanzelf, het gazon houdt ons allemaal goed bezig,
Dat begint met de eerste maaibeurt gevolgd die de hele lange zomer lang wekelijks herhaald wordt. Eerst gaan we kalk strooien om mosvorming tegen te gaan, na 3 weken gevolgd door gedroogde koemest van onze buren, en daarna om de 8 weken kunstmest. Soms kan het ook nodig zijn om die zwartharige grondbewoner die het grasveld kan mollen te verdrijven. Als er toch teveel mos in het gras komt kunt u dat bestrijden met ferroxide een soort ijzerroest, maar zorg ervoor dat ‘t goedje niet op de tegels belandt want die fout blijft altijd zichtbaar.
Onkruid bestrijden kan ook.. met een mes uitsteken.. of doodspuiten, maar maak dan niet dezelfde fout als mijn neef. Die vroeg aan de verkoper van het tuincentrum ‘’iets tegen gras ‘’ inplaats van ‘’iets tegen onkruid in gras’’…het resultaat was dat bij zijn buren het gras dat jaar wel groener was dan bij hem. Een mooi gazon is een sieraad in iedere tuin. Onze grasmat ligt er al 39 jaar mooi te zijn, dus die heeft zijn sporen wel verdiend en ik neem een enkel paardebloempje of madeliefje ook voor lief tussen het gras.
Gras in de tuin betekent ook meteen een speelveld in de tuin. Hele volksstammen sporten en recreëren op gras zodat de zoden in ‘t rond vliegen en na een paar weken is alles weer herstel. Het incasseringsvermogen van zo’n grassprietje is ongekend.
Vroeger ravotten en stoeiden we thuis ook op ons grasveld en werd de tegenstander dan geveld dan moest de verliezer om genade roepen.
Een van mijn 7 broers had ook zo’n groot incasseringsvermogen. Hij gaf zich nooit gewonnen. Ook al lag hij al 10 minuten in een klemmende houtgreep, hij vertikte het om genade te roepen. Je moest creatief zijn om hem tot overgave te dwingen. Wij hadden dan een ongeschreven wet dat hij dan als genoegdoening voor de winnaar een beste pluk gras te eten kreeg…..Nou ja… te eten kreeg …die graspol werd dan hardhandig in zijn mond gepropt…… Waarschijnlijk heeft hij daar een licht trauma aan overgehouden want hij is de enige in onze familie die tegels in plaats van gras in zijn achtertuin heeft liggen.
Heel functioneel kan gras ook zijn, dat ontdekte ik weer toen ik met mijn kleinzoon achter in ons weiland liep. Plotseling bleef het ventje staan en keek me heel benauwd aan en zachtjes piepte hij: “……opa ik moet heel erg…..”. Aan zijn gebogen houding kon ik opmaken, dat lang uitstellen geen optie meer was. Ik stelde hem gerust met de opmerking: “nou dan doe het maar even vlug hier in het hoge gras…” De snelheid waarmee hij reageerde bevestigde de noodzaak van onze noodstop. Maar mijn opluchting veranderde toen het ventje vroeg of opa een papiertje voor hem had, Die vraag moest ik helaas met nee beantwoorden, maar ik had een oplossing: “pluk maar gewoon een handje gras om je bips mee af te poetsen ..werkt prima” vertrouwde ik hem toe.
Hij vond die oplossing kennelijk een goed idee want het manneke bleef poetsen… .Verder oponthoud bleef ons verder bespaard en het gras had zijn dienst weer bewezen.
Ik was het hele voorval al vergeten totdat mijn schoondochter ‘s avonds belde met de vraag: “opa, wat is er gebeurd die kleine heeft allemaal grassprietjes tussen zijn billekes zitten?” Ik heb haar beloofd dat ik volgende keer als we weer gaan wandelen een reepje van de krant zal scheuren en in mijn zak zal stoppen voor een eventuele noodstop. Alleen hoop ik niet dat de zwarte krantenletters dan afgeven.. anders word het toch weer ’n pluk lang frisgroen gras…
Groeten uit de Groenstraat
Peter.
