Column Bernadette Klerx: 'Lente!!'

In haar column Dagelijkse Dingen schrijft Bernadette Klerx over zaken die we allemaal wel herkennen. Ze neemt ons mee in het leven van alledag, soms met zaken die we koesteren, soms met zaken die ons allemaal een beetje irriteren. Maar telkens weer met die onmiskenbare ‘Oh ja’ ervaring.

Eindelijk, daar is ie dan, de lente. Weg met die sombere, grauwe dagen, die eeuwigdurende regen en die kou. Heerlijk, die eerste zonnestralen, die achter het glas al echt lekker warm aanvoelen; de belofte voor een mooie zomer.

Ik was er dan ook wel helemaal klaar mee. Met die winter, het in het donker opstaan en in het donker thuiskomen. Die troosteloze grijze dagen. Ondanks mijn wake-up light dat me door de zwaarste donkere weken heen heeft geloodst, was ik het al lang zat. Ik wil weer ’s avonds mijn rondje kunnen fietsen ( in het licht), met blote voeten in m’n slippers stappen en zonder jas naar buiten, de tuinset weer klaarmaken, de bloembakken vullen en….zoveel meer dingen die je kunt als de dagen weer langer worden.

Op het werk hebben we het er de afgelopen weken al uitvoerig over gehad. Ja, als straks carnaval maar voorbij is, dan kunnen we weer in het licht naar het werk. En als we om 17.00 uur eindelijk na een uitgelopen vergadering de auto instapten en verheugd constateerden: ‘Kijk het is nog licht’. En zo pepten we elkaar op, smachtend naar die eerste lentedag, of althans iets wat in die richting komt.

En dan – een paar weken geleden- was ie daar ineens: het cadeautje. Die eerste dag die toch al echt een beetje aan de lente doet denken, de dag waar je wel op hoopte maar die je nog niet verwachtte. Op de radio hoor ik een presentator al enthousiast het woord ‘rokjesdag’ in de mond nemen. Als ik op m’n fiets stap om een rondje rond ons dorp te doen, kom ik opvallend veel wandelaars, hardlopers en wielrenners tegen, langs het kanaal hebben de eerste vissers hun stek weer ingenomen, nu zonder de beschutting van een paraplu en een regenpak. In verschillende gemeentelijke plantsoenen zie ik de bloemen al tot bloei komen. Wat mooi straks, die felle, vrolijke, zomerse kleuren.

Seizoenen zijn mooi, maar je hebt zo je voorkeuren. Natuurlijk, ook de winter en de herfst hebben hun charme ( vinden althans heel veel mensen). Alleen ik zie dat niet zo. Als ik alleen al sneeuw zie, zinkt de moed me in de schoenen en krijg ik spontaan rillingen op m’n rug. Geef mij maar de charme van de lente en zomer.

Nog even en de klok gaat een uur vooruit. Nog langer licht. Leve de lente!!