Mijmeringen: 'Ondertussen op het web'

'Mijmeringen' is een column van Dongenaar Rinus Krijnen

Als je iets aanschaft op het internet, dan gebeuren er na de koop twee digitale dingen. Je wordt gespamd met procesmails en voordat je het gekochte artikel hebt uitgepakt, ligt er in je mailbox al een verzoek voor customer feedback in drie delen: Is het proces goed verlopen, bevalt het artikel en hoe waardeer je de webshop. Je hebt nog geen kans gehad om het ding uit te pakken.

Niet vreemd dat ik zo recalcitrant ben geworden dat ik geen enkel verzoek tot terugkoppeling nog invul. Als de webshop en de vervoerder zich aan hun afspraken hebben gehouden biedt bevestiging hiervan geen enkele toegevoegde waarde, behalve dat de eindwaardering in de socials rond de 5 op 5 wordt aangedikt. Haal je namelijk 4 sterren of minder dan ben je als webshop waardeloos en kun je maar beter stoppen. Niemand zal ooit nog iets bij jou afnemen!

Dus blijven de webshops maar vissen naar complimenten. Veel consumenten bekijken de reviews van andere kopers om een beeld te krijgen of wat ze gaan aanschaffen wel deugt. Maar als de webshopwinkel een trollenleger inhuurt om goede scores te krijgen of zijn klanten dwingt om een positieve review te geven, dan is het maar de vraag of je iets hebt aan het commentaar van anderen. Je maakt dan afwegingen hoe betrouwbaar je een bedrijf vindt als je die reviews gaat lezen. Je moet leren er doorheen te kijken; ongeveer gelijk aan hoe je phishingmails uit je mailbox vist.

En als je iets bestelt dan volgen er een hele reeks mails: de bestelling is ontvangen, de bestelling is doorgegeven aan het magazijn, het bestelde product is uit de schappen gehaald, het product is bij de besteldienst; het product is ingepland voor levering; je krijgt een verwachte afleverdatum gemaild, waarbij je het afleveradres soms nog kunt wijzigen. Later volgt het geplande tijdstip. Dan brengen ze je het product, waarmee je ook een mail krijgt dat het product succesvol is bezorgd. Dat laatste was me al opgevallen met het product in handen. Als iemand gewoon zijn afspraken nakomt, waarom moet dan elke processtap gemeld worden.

En waarom moet ik dan diegene een compliment geven voor het werk, waarvoor hij of zij betaald krijgt? Dat doe je toch ook niet als je een bus- of treinkaartje koopt. Er zullen altijd mensen zijn die de bevestiging van anderen nodig hebben voordat ze wat dan ook willen besluiten. In het begin was het ook sympathiek en zat er ook niet zoveel achter. Enkel een review om andere mensen te helpen. Maar inmiddels is deze onschuld volledig weg. Zijn er te weinig likes of positieve reacties dan ziet de verkoper zijn verkoop van producten of diensten drastisch zakken. Wel begrijpelijk dat producenten of leveranciers hier niet op zitten te wachten, waardoor de ratrace naar likes of positieve reviews blijft bestaan.

Nog een ergernis om aandacht te vestigen op social media is het verschijnsel dat als men ondertiteling gebruikt dit niet bescheiden onderaan plaats maar midden in het scherm en erg groot. Niet iedereen wil scrollen met geluid, dus het ondertitelen snap ik wel. Maar waarom midden in het scherm? Het antwoord is heel simpel. Het onderste blok van het scherm is gereserveerd voor push-reclameboodschappen, die je met geen geweld kunt wegdrukken. Klik je er één weg komt er een andere terug. Ben ik nu de enige, maar deze shit is voor mij geen uitnodiging om een product of dienst af te nemen, maar louter weerzinwekkend. En nog iets raars. Vroeger hadden we op de lineaire TV omroepsters, die keurig tv- programma’s aankondigden of een toelichting gaven wat je te wachten stond. Volkomen onnodig en terecht wegbezuinigd destijds. Op social media zijn dit soort figuranten weer in beeld bij serieuze nieuwsitems. In plaats van een voice-over met het onderwerp op de achtergrond, komt nu de journalist volledig geportretteerd in beeld en vertelt zijn of haar commentaar op een manier of zij zelf het middelpunt zijn. Uiteraard zijn ze beïnvloed door de alom aanwezige influencers op de social media die succesvol hun commerciële bagger over u uitstorten. Blijkbaar wekt deze presentatiewijze de indruk dat het overbrengen van de boodschap zo beter werkt. Volgens mij werkt dit niet als dit gemeengoed wordt. Als je toevallig niet zo’n aantrekkelijk hoofd hebt, komt je boodschap wellicht niet zo goed aan. Die twee zaken zouden los van elkaar moeten staan.

En zo worden we overspoeld door enkel commerciële boodschappen of iets wat erop moet lijken en waar niemand op zit te wachten. Worden er meer producten verkocht als er een hinderlijke popup verschijnt in je Facebook- of Instascherm? Ik denk het niet. Bij mij zou het zelfs een reden kunnen zijn het product juist niet te kopen. De inkoop van die onzinreclames hadden ze ook uit kunnen sparen