Mijnheer Drees roept juf Thea..

Op 7 januari 1986 kwam Thea Verbunt, nu leidster op het Kruimeltje aan de Schoolstraat, als vrijwilliger in dienst bij de Stichting Peuterspeelzalen Dongen. Ze had gesolliciteerd bij de voorzitter, de heer Bas Evegaars. Ze herinnert het zich als de dag van gisteren, hoewel het toch al meer dan 27,5 jaar geleden is. En nu, in oktober 2013 ‘roept Drees haar’, de 65-jarige leeftijd is al een maand bereikt.

Thea is in zekere zin ‘de laatste der Mohikanen’. Alles in Thea , van kruin tot teen, draait om de zorg en liefde voor de peuters. “Als het niet gemoeten had dan was ik gewoon doorgegaan” is een heldere uitspraak van haar. In de loop der jaren werden aan de leidsters steeds meer eisen gesteld. Gerichte observatie, administratie, rapportages. En zelfs de laatste jaren een complete scholing van de nieuwste methodische werkwijzen. In het kader van het bestuurlijk leeftijdsbeleid mocht, zoals zij het zelf beleefd, deze verplichting grotendeels aan haar deur voorbijgaan.

Thea wil graag doen wat ze voortreffelijk kon en kan: recht uit het hart werken en niet teveel ‘uit het boek’. Weten met wie je te doen hebt, wie de ouders zijn, of er en wat de problemen zijn, dat was haar sterke kant, haar directe betrokkenheid. Ze is er jong van gebleven, van lijf en leden. Thea, een boek, met een stille kern, een contactrijke collega. Zij neemt deze weken op haar eigen wijze op verschillende manieren afscheid van de peuters, van haar collega’s en oude bekenden, van het bestuur. Met warmte, waarna volgt dat, wat het afscheidsgedicht aan haar zegt: “duizend kinderharten dragen golvend mijn verder bestaan, geven elke dag mijn ogen een warme vonk, mijn neus een frisse geur, mijn hart voor allen levenslang een open deur…”. Met dank aan Thea Verbunt voor zoveel spontane betrokkenheid, helpende handen en aaien over de bol van vele Dongense peuters.