Dagelijkse Dingen: 'Bel-me-niet a.u.b.!!'

In haar column Dagelijkse Dingen schrijft Bernadette Klerx over zaken die we allemaal wel herkennen. Ze neemt ons mee in het leven van alledag, soms met zaken die we koesteren, soms met zaken die ons allemaal een beetje irriteren. Maar telkens weer met die onmiskenbare 'Oh ja' ervaring.

Eigenlijk weet je het al: de telefoon gaat tussen 17.00 en 19.00 uur en de nummermelder geeft aan ‘geen melding’. Foute boel. Maar ja, ik ken nogal veel mensen, dus toch maar opnemen, want je weet maar nooit en ik heb nu eenmaal niet iedereen in mijn telefoon geprogrammeerd. En… stiekem ben ik natuurlijk ook wel een beetje nieuwsgierig. Meteen als ik opgenomen heb, heb ik al spijt. Want ja hoor, daar is weer zo’n gepolijste, ingeblikte stem die zinnen produceert waaraan duidelijk een belscript ten grondslag ligt. Goedemiddag mevrouw, u spreek t met Sanne van de Postcodeloterij/ Veronicagids/ KPN/ Ziggo, you name it.

Mijn eerste gedachte; Hè ik had me toch al een tijd geleden laten registreren in het bel-me-niet-register. Kennelijk ziten er toch mazen in dit systeem. Mijn tweede gedachte: ‘Ik wil dit niet, hoe kom ik hier zo snel mogelijk op een redelijk fatsoenlijke manier van af.’ Want dat moet gezegd, de callcentra hebben inmiddels wel uitgevonden wat het begrip klantvriendelijkheid inhoudt. Werd je voor het ontstaan van het bel- me- niet- register nog wel eens bestraffend of ronduit agressief benaderd, tegenwoordig vraagt een vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn of het telefoontje gelegen komt. En dat werkt, want als iemand iets vriendelijk aan jou vraagt ben je niet zo snel geneigd de hoorn erop te gooien.

Wijs geworden door eerdere ervaringen heb ik inmiddels ook mijn eigen script klaar. Dat wil zeggen als ik na de vraag of het gelegen komt, op tijd bij mijn positieven ben, goed gefocust en alert, dan zeg ik heel vriendelijk maar wel gemeen. ‘ Nee, want ik sta te koken/ sta op het punt naar een vergadering te gaan’/ moet naar de voetbaltraining etc. Maar net zo vaak heb ik per ongeluk al ‘ja’ gezegd. Vriendelijk en vooral netjes blijven, zit er toch van oudsher een beetje ingebakken.

Maar dan komt het. Na mijn ja-woord, slaat de toon ineens om. De postcodeloterij maakt het helemaal bont. Die zet alle psychologische middelen in om klanten te behouden. ‘U heeft de postcodeloterij opgezegd. Dat is prima hoor, maar niet echt verstandig, juist nu er extra prijzen te winnen zijn.’ En met de visioenen van de postcodes in Brabant die al in de (vette) prijzen zijn gevallen ga je toch twijfelen. Je wilt straks toch niet de enige in je straat zijn, die zich achter de geraniums zit te verbijten met een depressie op de loer, terwijl de rest van de straat al feestend een vette cheque in ontvangst neemt.

Eén keertje meedoen dan nog maar, dat maakt dan toch ook niets uit, besluit ik. Maar na een paar maanden als ik denk dat het nu eindelijk wel het goede tijdstip is om op te zeggen, herhaalt het psychologische spelletje zich. Het is weer niet het goede moment voor mij, laat de dame of heer aan de andere kant van de lijn weten. Er zijn weer extra prijzen te winnen en ik doe al lang mee, dus ik heb extra kansen. En dan zou ik nu op willen zeggen. Beetje dom, is de boodschap die niet uitgesproken wordt, maar wel zo bedoeld is.

En dwars tegen alle normen en waarden in, word ik gewoon kwaad. Voordat de dame aan haar script kan beginnen, kap ik af met een kattig. ‘Nee, ik heb geen interesse en ik moet nu weg, fijne avond nog’ en breek het gesprek af. Beetje bot, maar wel effectief. Want zo’n reactie wordt kennelijk ook genoteerd. Ik heb namelijk nooit meer iets gehoord.