Blog Marion: het einde van fase 1

In haar blog van deze week kijkt Marion terug op de eerste fase van de afvalrace. Nog twee fasen te gaan....

Afvalrace, het einde van fase 1.

Op 21 september werd ik verrast door Ilse en Mira: ik was geselecteerd voor de afvalrace. Ik had in de informatie gelezen dat ik veel zou gaan sporten en bezig zou gaan met mijn voeding. Zou moeten lukken en ik wilde me daar wel voor inzetten, maar wat ik me niet had gerealiseerd was dat mijn leven totaal op zijn kop zou gaan staan. Klinkt heftig en ja, is het ook! Wat is er allemaal veranderd?

* Ik ben me bewust(er) van wat ik eet. Ik let op wanneer ik boodschappen doe en richt me voornamelijk op gezonde producten. Was echt een kwestie van wennen, maar is uiteindelijk zeker goed te doen. Ik voel me er beter door, heb minder last van een dip na een maaltijd en vind het een uitdaging om nieuwe groente of dingen die ik niet ken, uit te proberen. Wat ik eerst het “geiten-wollen-schap” noemde, noem ik nu de bio-hoek. Ik weet nog niet van alle producten wat ik ermee kan, maar sta er nu zeker veel minder/ niet meer sceptisch tegenover. De inhoud van de Boerschappen-box en het uitgebreide assortiment dat ik kan vinden bij Jan in ’t Groen, zorgen ervoor dat ik gevarieerd en gezond kan eten.

* De workshop smoothies maken, heeft ervoor gezorgd dat ik experimenteer met groene bladgroente in combinatie met fruit. Belandde er in het verleden wel eens wat verrimpeld fruit in de groenbak, nu gaat alles in de blender. En ik vind de meeste smoothies nog lekker ook.

* Per week Skypen de deelnemers aan de “Road to health and happiness” met elkaar in een sessie van een uur onder begeleiding van Ilse en Mira. Tijdens deze sessies kom ik erachter dat sommige problemen herkenbaar zijn, moedigen we elkaar aan en lachen we ook heel wat af.

* Het bewegen is wel heel erg veel veranderd. Een half jaar geleden heb ik een elektrische fiets gekocht. In eerste instantie om mijn auto te sparen die nog maar net door de APK zou komen. Jaride vond die fiets ook fijn en gebruikte hem elke dag naar haar stage-adres in Oosterhout. Pas toen zij was verhuisd en het zadel wat hoger was gezet, ben ik de fiets (met plezier) gaan gebruiken. Een ritje naar Yrea en Dave in Oosterhout is tegenwoordig appeltje-eitje. Mijn auto gebruik ik enkel nog voor lange afstanden. (Misschien nog een jaar verlenging voordat ie wordt afgekeurd?) Volgens het programma van de afvalrace moet ik 5 beweegmomenten per week inplannen en daar kom ik nu (meestal) wel aan: 2x per week train ik met Ilse en/of Mira, 1x ga ik zwemmen in de

Vennen, 1x tennissen en 1x naar de sportschool. Ilse en Mira hebben het vaak over het reptielenbrein wat mij op de bank wil houden en uitvluchten zoekt om de discipline een keer over te slaan. En eerlijk gezegd valt het niet altijd mee om op je vrije dag ’s morgens om 8.30 uur in een koud bos te verschijnen of als je ’s avonds lekker op de bank kunt zitten, je boeltje in te pakken om naar de sportschool of het zwembad te gaan. Brrr… En toch……. Als ik terugkom van de training of andere sport, voel ik me moe, voldaan en vaak energieker dan vóór het sporten.

Van de ene kant heerlijk om een fase af te kunnen sluiten, van de andere kant is dan het logisch gevolg dat het einde dichterbij komt (ik heb het hier niet over mijn einde, maar het einde van de afvalrace……….) Pff, ik kan het (nog) niet alleen. Rustig maar, rustig maar, pas het einde van fase 1, dus we hebben nog 2/3 deel te gaan. Hoera, nog zeker een maand of vier verder met waar- en met wie ik nu bezig ben! Ik ben nu iets meer dan 11 kilo kwijt, dus ik ben op weg. Nee, ik ben goed op weg. Drie doelen in 2017: bezoek aan Jaride in Amerika, bezoek aan Lisanne in China en de bruiloft van Yrea. Lieve meiden, ik ga ervoor!