Blog Kris Beerens: ‘Krisje, leer je het nu g*dver nooit?

Op 27 maart wordt de afvalrace afgesloten met een finish gala in De Cammeleur. Hierover volgt binnenkort meer informatie. Het einde van de race is dus in zicht. Een mooi moment voor de deelnemers om zich nog even op te laden voor de eindsprint. Hieronder vertelt Kris in zijn blog dat het afvallen zeker niet vanzelf gaat. De twijfels en zwakkere momenten steken met regelmaat de kop op.

Dat de AFVALRACE niet altijd vlekkeloos verloopt hoef ik jullie eigenlijk niet te melden. Want zeg zou zelf, als je van de ene op de andere dag opeens 5x per week gaat trainen, je gehele eetpatroon omgooit en dan wekelijks kilo’s kwijtraakt zonder dat er ook maar een greintje moeite kost of zonder enige terugval dan had je deze afvalrace niet eens nodig gehad. Dus ja, het loopt niet soepeltjes de afgelopen weken. Dan weer een kilootje er af, de week erop weer een kilootje erbij en dat zo een week of 4 nu. Dat schiet natuurlijk niet op en dat is ook niet de bedoeling van een AFVALrace.

Dat die kilootjes eraf gaan dat is logisch, maar hoe komen die kilo’s er dan weer bij? Wat gaat er dan mis? Het gezegde ‘elk pondje gaat door het mondje’ bestaat niet voor niets. Dus ja, ik eet op zijn tijd slecht. En als ik dan slecht eet, dan doe ik dat ook gelijk goed (dat dan weer wel). Dan praten we niet over een handje chips of een stiekem een praat frietjes, nee wanneer ik dan een slechte bui heb dan is het vaak een combinatie van friet met minimaal 2 snacks en flink veel mayo als avondeten in combinatie met op de bank TV kijken met koekjes, chips, chocolade en cola. Nee, gematigdheid ken ik dan niet. Het besef en schuldgevoel komt dan vaak later in bed of de volgende dag. Dan houd ik mezelf voor om weer een aantal dagen lang te eten volgens de gestelde richtlijnen en dat gaat dan ook wel goed. Het is niet dat ik elke dag van de week mijzelf volvreet en ‘cheat’ als een malle. Maar de ‘cheat’ maaltijden zoals Timo en ik ze noemen volgen elkaar de laatste tijd iets te snel op en zijn dan ook van buitengewone proporties.

Naïef en onrealistisch hoopvol dat ik ben denk ik dat die ‘goede’ dagen waarin ik mij wel netjes aan mijn eetpatroon houd opwegen tegen die slechte maaltijden maar niks is minder waar. De weegschaal is onverbiddelijk en de wijzer wijst naar een gewicht waar ik dan niet blij van wordt. Jammer genoeg kan ik niemand anders dan mijzelf de schuld geven van deze situatie, dus nee, ik ben niet positief over mijn persoontje de laatste tijd. Ik zit niet in een flow of in een patroon waarbij het allemaal vanzelf gaat en waarbij ik niet eens meer denk aan het slechte eten en alleen de dingen eet die goed voor mij zijn. Nee, ik zit in een periode van verzadiging, een periode waarbij ik voel dat ik het niet allemaal meer op kan brengen en dat ik geen zin meer heb in mijzelf uit te sloven in de sportschool. Dan sluit ik mij op in mijn flatje, stuur een bericht naar Timo met een smoes dat ik geen tijd heb om te trainen en ga ik liggen op mijn rode bank met een breed scala aan snacks om mij heen. En dan moet alles op één avond op, zodat ik mij voor kan liegen dat ik maar één avondje slecht ben geweest. Dat die avond qua calorieën telt voor een dag of drie negeer ik dan maar. Of dat ik totaal geen inspiratie heb om mijn blogs te schrijven. Dat is ook wel te merken aal mijn onregelmatige verschijning van mijn blogs op de website (sorry Bart!).

Nu hoor ik de bekenden in mijn omgeving al denken; ‘Krisje, leer je het nu g*dver nooit?’, ‘Heb je geen ruggengraat, geen motivatie, geen commitment?’, ‘Heb jij het doorzettingsvermogen van een ….?’ (Ik heb werkelijk waar geen idee welk dier of persoon een zeer belabberd doorzettingsvermogen heeft, dus u mag zelf invullen wat u denk). Blijkbaar niet dus. Dat is natuurlijk gemakkelijk gezegd en zo leg ik het probleem weer wat verder van mij vandaan, maar eerlijk gezegd weet ik het even niet meer. Ik kan talloze loze beloftes doen aan mijn omgeving en keer op keer zeggen dat er nu iets gaat veranderen en dat ik nu toch echt er 100% voor ga en mij ga houden aan de filosofie die ik afgesproken heb met trainer Timo, maar wat is dat waard? Het enige wat ik tegen jullie kan zeggen dat ik opnieuw de strijd tegen MIJN overgewicht aanga. Deze week weer met mezelf en Timo afgesproken om cheatvrij door het leven te gaan, om mij strak aan het voedingsschema te houden en geen excuses te verzinnen die mij afleiden van het doel.

Ben ik nu een rasechte pessimist, gaat er nu nooit iets goed in mijn leven? Als ik mijn blogs nalees dan heeft driekwart van mijn bijdragen een negatief karakter waarin ik vertel wat er allemaal verkeerd gaat en in de afgelopen maanden is er nog niet echt veel van verandering te zien. Hmm, ik zal dan met iets positiefs eindigen. Soms kan ik mij oprechts verbazen over mijn eigen kunnen in de sportschool. Het zijn vaak maar kleine lichtpuntjes waarbij ik dan vaak denk “Wat dit nu zo zwaar? Had ik hier de vorige weken nu zoveel moeite mee?” Laat ik twee voorbeelden noemen. Timo heeft voor mij een mooi krachtschema gemaakt met oefeningen met zware halterstangen en handgewichten. Om de vooruitgang te laten zien en om te weten wat ik de vorige training heb gedaan vul ik bij elke oefening en bij elk setje in welk gewicht ik heb gepakt en hoeveel herhalingen ik de oefening heb gedaan. Dit vul ik trouw in op mijn lijstje. Na een aantal keren dezelfde training te hebben uitgevoerd zie je een patroon ontstaan en kun je de vooruitgang a.k.a. the gainz zien. Dan ben ik toch trots dat ik wel degelijk sterker en krachtiger wordt.

Tweede voorbeeld zijn de challenges oftewel de uitdagingen die Timo voor mij verzint. Na elke training (tenminste dat is de bedoeling) kan (of moet) ik kiezen uit een aantal challenges die er voor zorgen dat ik nog vermoeider uit de training kom dan dat ik al ben. Als ik voor het eerst een bepaalde challenge uitvoer dan start ik vaak nog wat voorzichtig en als ik op het einde op mijn horloge kijk staat er een tijd waar ik redelijk tevreden ben. Maar vaak word ik een paar dagen later op de feiten gedrukt en zie ik dat mijn sportieve kwaliteiten nog niet heel veel voorstellen. Dit omdat de trainers deze challenges dan ook bij de progress groepslessen laten doen en dan staan er op whiteboard in de sportschool Van Gils tijden van andere toppers die vaak wat sneller zijn dan ik ben. Dan komt mijn competitiviteit naar boven en dan moet ik beter en sneller zijn. In ieder geval sneller zijn dan mijn huidige eindtijd. Speel dan ook met mij geen bord- of gezelschapsspelletjes, ik kan namelijk heel slecht tegen mijn verlies. Een potje darten met mijn broer is vroeger wel eens geëindigd met dartpijltjes die in elkaars benen werden gegooid en een boze vader die het dartbord in tweeën sloeg.

Dus bij een challenge gaat de focus aan, pomp ik mijzelf op en begin ik als een gek te knallen. Dit resulteert de afgelopen twee challenges dan ook in een winst van minuten ten opzichte van de vorige tijd. Compleet uitgeput en zwaar hijgend kijk ik dan op de klok en ben ik verbaasd waarom ik die tijd de eerste keer dan niet kan halen. Dus vooruitgang op sportief vlak is er zeker, maar ik ben nog steeds geen topatleet die moeiteloos 10 kilometer kan hardlopen of 100 keer achter elkaar zichzelf opdrukt of buikspieroefeningen doet.

Laten we het er op houden: “The story continues”, ik laat jullie volgende week weten hoe mijn cheatvrije week is verlopen.