Afvalrace Dongen: het dipje van Kris

De deelnemers aan de Afvalrace Dongen zitten nu op een kwart van hun uitdaging die een half jaar duurt. Wekelijks delen ze met de bezoekers van dongen.nieuws.nl alle hoogte- en dieptepunten die ze meemaken tijdens de afvalrace in een blog. Hieronder de blog van Kris Beerens van deze week met daarin een oproep aan u allen: "Daag me uit"

Inmiddels ben ik nu al 1,5 maand bezig met deze AFVALRACE, we zitten aan het einde van week 6. En ik kan wel zeggen dat het geen geweldige week was, je kan beter stellen dat het gewoon een bar slechte week was. Hoe dat komt? Het is een combinatie van factoren. Ten eerste is het zoals ik het noem “een afvalrace-overload”. Alles draait nu om gezond eten en veel sporten. Elke keer word je er mee geconfronteerd door iedereen om je heen die vraagt hoe het gaat (overigens heel lief hoor, mensen). Als tweede, naast werk en een klein beetje hobby ben ik nu veel vrije uurtjes kwijt aan sporten. Dat kost motivatie om elke dag weer naar die sportschool te gaan naast je eigen drukke leventje. Je bent het gewoon wel eens beu. Je wilt ook wel eens even rusten na je werken en een avondje relaxen. En op een gegeven moment zit je de dan aan je max en heb je helemaal geen zin om iets te doen. Op die momenten heb je letterlijk zoiets van “f*ck it” en bestel je een pizzaatje of koop je een zak chips. Dit in combinatie met een lichte blessure aan de knie zorgen er voor dat ik de afgelopen week te weinig heb gesport, te slecht heb gegeten en daardoor dus ook te weinig kilo’s bent afgevallen. Maar één luttele kilo er af in twee weken is simpelweg te weinig.

Ben ik nu een slecht mens, een loser, een watje. Heb ik nu geen doorzettingsvermogen, niet genoeg motivatie, liggen mijn prioriteiten elders of met een moeilijk woord te spreken, heb ik nu geen commitment? Noem het zoals je wilt. Ook ik ben maar een mens (ja, echt) en het is zeker een teken van zwakte. Iedereen kan zeggen wat hij wil, maar uiteindelijk ben ik degene die wil en moet afvallen. Ik ben de persoon die de doelen heeft gesteld.

Maar wat is het doel dat ik stel? Wat wil ik bereiken? Eerlijk gezegd is doelen stellen niet mijn sterkste kant. Toen aan het begin van dit project mij werd gevraagd wat mijn doelen waren, wist ik het eigenlijk niet. Tja, simpelweg zoveel mogelijk afvallen. Maar hoeveel dan? Is mij om het even, zei ik.

Kijk, daar zit nu wel de crux van dit probleem. Zonder doelgerichtheid kun je niet focussen op een eindresultaat. Als je weet waar je naar toe wil, kun je jezelf daar beter voor motiveren. Ik zal dus proberen eens mijn doelen te beschrijven, mijn ‘bucket-list’ met sportieve/gezonde zaken die ik binnen nu en een (half) jaar wil bereiken.

- Binnen een half jaar onder de 100 kg wegen.

- Komend seizoen willen mee voetballen met mijn voetbalmaten van de Bokito’s.

- Bij de Dwars Door Dongen wegwedstrijd van Atledo 5 kilometer onder de 25 min lopen.

- In de zomer de Cauberg in Valkenburg op fietsen zonder af te stappen en in een schappelijke tijd.

- Bij de Clubkampioenschappen van Atledo de volle 10-kamp af te werken.

Dit is maar een kleine lijst, maar wel gemeend. Realistisch? Jazeker. Laten we maar eens beginnen met dat eerst doel. Als die kilo’s eraf zijn, wordt het voor mij stukken makkelijker om die andere doelen te bereiken. Maar denk jij als lezer van deze blog, Kris dat is te makkelijk dit kan beter. Reageer op deze blog, stuur een mail via [email protected] en daag mij uit! Verzin een challenge; een gezonde of sportieve uitdaging die je samen met mij wil bereiken dit komende jaar. Zie het dan niet als een doel voor jou of voor mij, maar als een gezamenlijk doel waar wij samen naar kunnen streven. Want zeker na deze slechte week kan ik alle hulp gebruiken om te zorgen dat ik mijn doelen kan bereiken!